ΣΚΟΠΟΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΑΥΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΑΝΙΩΝ ΚΡΗΤΗΣ.Η ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΒΑΣΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ,ΙΣΤΟΡΙΚΑ,ΜΟΥΣΙΚΑ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΤΑΓΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΤΑΓΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 21 Αυγούστου 2014

ΜΟΥΣΤΑΛΕΥΡΙΑ

 Μουσταλευριά – Σπεσιαλιτέ Κισάμου Χανίων Κρήτης
 • 5 ποτήρια του νερού μούστος
• 1 ποτήρι νερού αλεύρι
• 1 ποτήρι νερού αμύγδαλα χοντροκομμένα
• 1 ποτήρι νερού καρύδια μισοκομμένα
• 1 κουταλιά σούπας στάχτη
• 1 ποτήρι κρασιού σουσάμι
• λίγη κανέλα και γαρίφαλα κοπανισμένα ψιλά

 Βράζουμε το μούστο με τη στάχτη. Αφού κρυώσει, τον σουρώνουμε 3-4 φορές ώσπου να καθαρίσει, προσθέτουμε το αλεύρι και βράζουμε 1 ώρα περίπου ανακατεύοντας με ξύλινη κουτάλα. Κατεβάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά, ρίχνουμε τα αμύγδαλα, τα καρύδια την κανέλα, τα γαρίφαλα και τα ανακατεύουμε καλά. Σερβίρουμε σε μπώλ, αφού πρώτα πασπαλίσουμε τον πάτο με σουσάμι και κατόπιν την επιφάνεια της μουσταλευριάς. Αλεξία Παπουτσάκη-Δελιανά Κισάμου Χανίων Κρήτης

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014

Η ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΦΛΟΥΔΑ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ


Η ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΦΛΟΥΔΑ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ..Δεν ξερω να ειναι παγκρητια συνηθεια αλλα στην Κισσαμο φασολαδα και λαγο στφαδο  χωρις πορτοκαλοφλουδα φρεσκια η αποξηραμενη δεν νοειται.Ολοχρονις υπαρχει πορτοκαλοφλουδα κρεμασμενη γι αποξηρασνη μεσα στο σπιτικο...την εχω δει δε να μπαινει παραδοσιακα σε λουκανικα στην Καλαματα.

Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2013

ΞΥΔΑΤΟ...ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΟΙΡΟΥ

ΞΥΔΑΤΟ.
Πρόκειται για ένα φαγητό που φτιάχνεται μόνο στα χωριά που βρίσκονται στη ρίζα των Λευκών Ορέων. Είναι πολύ παλιό φαγητό που έχει το χαρακτηριστικό ότι χρησιμοποιείται αίμα από το ζώο που σφάζεται. Κατά το παρελθόν το φαγητό αυτό ήταν μια τελετουργία. Όμως ακόμη και σήμερα μπορούμε να πούμε ότι συνεχίζει να αποτελεί μια από τις σωζόμενες λαϊκές τελετουργίες.
Επειδή ο χοίρος ήταν αρκετά μεγάλος, αφού έφτανε και τις 150 οκάδες, πάντα χρειαζόντουσαν αρκετά άτομα για τη σφαγή του, αναλογικά με άλλα ζώα που μπορούσε ακόμη και ένα άτομο να σφάξει.
Σαν αμοιβή του συνεργείου που έσφαζε η νοικοκυρά μαγείρευε το ξιδάτο. Πέρα όμως αυτό το λόγο, το φαγητό έχει και ένα ακόμη λόγο για τον οποίο μαγειρευόταν, αμέσως μετά το σφάξιμο του ζώου και όχι αργότερα ή κάποια άλλη μέρα. Και αυτό γιατί, όταν περάσει το μαχαίρι από το συγκεκριμένο σημείο του ζώου, μαζεύει πολύ αίμα, κάτι που σημαίνει ότι το τμήμα αυτό του χοιρινού κρέατος χαλούσε πολύ γρήγορα. Αυτός ήταν και ο λόγος που έπαιρναν κρέας από εκείνο το σημείο του ζώου και το μαγείρευαν, αφού δεν ήθελαν να το πετάξουν. Ειδικά τα παλαιότερα χρόνια, που η δυσκολία του βαθμού επιβίωσης ήταν πολύ μεγαλύτερη, ο κόσμος αξιοποιούσε από ένα ζώο τα πάντα, από το αίμα, μέχρι την προβιά του.Αυτό λοιπόν το κομμάτι καταναλώνεται μόνο με αυτό τον τρόπο, γιατί εκεί βρίσκονται οι αδένες που δεν μπορούν με κανένα άλλο τρόπο να μαγειρευτούν, παρά μόνο με αυτή τη συνταγή
Στο παρελθόν το ξιδάτο, μαγειρευόταν αμέσως μετά τη σφαγή του ζώου, συνήθως την παραμονή των Χριστουγέννων. Ήταν ένα φαγητό, το οποίο φτιαχνόταν για να φαγωθεί τόσο από τους ανθρώπους που έσφαζαν το ζώο, όσο και από όλη τη γειτονιά, στην οποία μοιραζόταν το φαγητό, σύμφωνα με το έθιμο.
Όπως μάλιστα λένε αυτή που ξέρουν να μαγειρεύουν το ξιδάτο, που χαρακτηρίζεται ο μέλανας ζωμός των Κρητικών, αυτό το φαγητό προϋπήρχε του μέλανα ζωμού που παρασκευαζόταν στην αρχαία Σπάρτη και αποτελείτο από μαύρο ψωμί, χοιρινό κρέας και αίμα.
Σήμερα δυστυχώς αυτό το φαγητό, όπως και πάρα πολλές ακόμη παραδοσιακές κρητικές συνταγές, έχουν σχεδόν χαθεί και δεν μαγειρεύονται πουθενά, παρά μόνο περιορισμένα σε κάποιες περιοχές της Κρήτη «Για το μαγείρεμα του χρησιμοποιούμε το κρέας γύρω από το λαιμό του χοίρου, μέρος του συκωτιού, τη σπλήνα και λίγο πνεύμονα. Βάζουμε το κρέας στην κατσαρόλα, περίπου 1,5 κιλό με τα κρεμμύδια που έχουμε κόψει χοντρά και 200 γραμμάρια λάδι και τα τσιγαρίζουμε, μέχρι να μαραθεί το κρέας, όχι περισσότερο. Έπειτα προσθέτουμε λίγο αλάτι, αρκετό πιπέρι, αλλά και όλα τα υπόλοιπα υλικά, εκτός από το αίμα. Δεν χρησιμοποιούμε πολύ αλάτι, γιατί το αίμα που θα βάλουμε έχει μέσα του αρκετό αλάτι. Μόλις προσθέσουμε τα υλικά, το αφήνουμε στη φωτιά- όχι πολύ δυνατή- για περίπου 1,5 ώρα. Μετά το πέρας της ώρας και αφού το κρέας έχει ψηθεί, προσθέτουμε λίγες κουταλιές αίμα, ώστε να δέσει η σάλτσα του φαγητού, αφού το αίμα έχει την ικανότητα, όπου μπει να προκαλεί την πήξη. Μόλις προσθέσουμε το αίμα, το αφήνουμε για λίγα λεπτά στη φωτιά, ανακατεύοντας το και το φαγητό μας είναι έτοιμο για σερβίρισμα».
Τα υλικά για τη συνταγή:
1,5 κιλό κρέας χοιρινό
200γραμ λάδι
3-4 κρεμμύδια
Αλάτι, πιπέρι
Δάφνη
Πορτοκαλόφυλλα
κρασί

Αίμα χοίρου

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

χανιωτικη μυζηθρα( Π.Ο.Π.)

1.ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ.ΤΗΝ ΠΛΑΘΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΤΡΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ

Τον δρόμο του, στην αγορά προσπαθεί να βρει το «Πηχτόγαλο Χανίων», έχοντας όμως χάσει περίπου μια 15ετία από την περίοδο που χαρακτηρίστηκε προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ). Το Πηχτόγαλο Χανίων είναι ένα μαλακό λευκό τυρί με κρεμώδη υφή, που θυμίζει γιαούρτι, και αρκετά συνεκτική μάζα. . Πολύ γευστικό τυρί το οποίο τρώγετε ως επιτραπέζιο συνοδευτικό ή ορεκτικό, σε σαλάτες και στον πασίγνωστο ντάκο. Επίσης χρησιμοποιείται στην γέμιση για τα χωριάτικα καλιτσούνια, τις Σφακιανές πίτες, το Χανιώτικο μπουρέκι, και βεβαίως την Χανιώτικη Κρεατότουρτα αλλά και την Χανιώτικη μπουγάτσα.
(Π.Ο.Π. προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης
Παράγεται σε μικρές ποσότητες στον Νομό Χανίων από κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα.: «Το Πηχτόγαλο Χανίων παράγεται μόνο στα Χανιά. Το τυρί χαρακτηρίστηκε ΠΟΠ από το 1994 αλλά η τυποποίησή του ξεκίνησε ουσιαστικά πριν από δύο χρόνια»

Υ.Α. (Γεωργίας) 313062 της 17-1-1994 "Αναγνώριση προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (Π.Ο.Π.) του τυριού "ΠΗΧΤΟΓΑΛΟ ΧΑΝΙΩΝ" (PICHTOGALO CHANION)" (Β΄ 24).
Ορισμός: Η ονομασία "ΠΗΧΤΟΓΑΛΟ ΧΑΝΙΩΝ" (PICHTOGALO CHANION)" αναγνωρίζεται ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Π.Ο.Π.) για το τυρί που παράγεται παραδοσιακά στο Νομό Χανίων της νήσου Κρήτης από γάλα γίδινο ή πρόβειο ή μίγμα αυτών. Το γάλα το οποίο χρησιμοποιείται για την παρασκευή του τυριού "ΠΗΧΤΟΓΑΛΟ ΧΑΝΙΩΝ" (PICHTOGALO CHANION)" πρέπει να προέρχεται αποκλειστικά από την ανωτέρω περιοχή.
Προϋποθέσεις του προς τυροκόμηση γάλακτος
Το γάλα το οποίο χρησιμοποιείται για παρασκευή τυριού "ΠΗΧΤΟΓΑΛΟ ΧΑΝΙΩΝ" (PICHTOGALO CHANION)", πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις:
α) Να προέρχεται από φυλές αιγών και προβάτων παραδοσιακά εκτρεφομένων και προσαρμοσμένων στην περιοχή παρασκευής του τυριού αυτού και η διατροφή τους πρέπει να βασίζεται στη χλωρίδα της ίδιας περιοχής.
β. Να προέρχεται από αμέλξεις, που γίνονται 10 ημέρες τουλάχιστον μετά τον τοκετό.
γ. Η πήξη του γάλακτος να γίνεται εντός 48 ωρών από την άλμεξη και μέχρι την πήξη να διατηρείται σε ελεγχόμενες συνθήκες θερμοκρασίας, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις.
δ. Να είναι καλής ποιότητας, νωπό ή παστεριωμένο.
Απαγορεύεται η συμπύκνωση, η προσθήκη σκόνης ή συμπυκνώματος γάλακτος, πρωτεϊνών γάλακτος, καζεϊνικών αλάτων, χρωστικών, συντηρητικών και αντιβιωτικών ουσιών. Επιτρέπεται η προσθήκη παραδοσιακής πυτιάς ή άλλων ενζύμων με ανάλογη δράση. Σε περίπτωση παστερίωσης του γάλακτος επιτρέπεται η προσθήκη χλωριούχου ασβεστίου μέχρι 20gr/100gr γάλακτος και καλλιέργειας αβλαβών οξυγαλακτικών βακτηρίων.

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012

ΣΦΑΚΙΑΝΟ ΓΙΑΧΝΙ(ΤΣΙΓΑΡΙΑΣΤΟ)

Σφακιανό γιαχνί (Αρνί ή κατσίκι τσιγαριστό)


Ένα παραδοσιακό πιάτο της δυτικής Κρήτης που λόγω της νοστιμιάς του έχει μεταναστεύσει σε ολόκληρο το νησί είναι το φαγητό της σημερινής συνταγής. Η παραδοσιακή εκδοχή αυτού του φαγητού γίνεται με αγρίμι, με τον κρητικό αίγαγρο που είναι γνωστός στους περισσότερους σαν κρι κρι. Το ζώο αυτό κινδύνευσε με εξαφάνιση και τώρα είναι προστατευόμενο είδος και απαγορεύεται το κυνήγι του. Είναι ενδημικό,και ζει στα Λευκά Όρη και κυρίως στο Φαράγγι της Σαμαριάς. Θεωρείται πρόγονος της αίγας και αποτελεί σύμβολο της Κρήτης.
Το πιάτο γίνεται νοστιμότατο με κατσίκι ή αρνί ελευθέρας βοσκής, ντόπιο . Απλό, με ελάχιστα υλικά, βασίζει τη νοστιμιά του στην καλή ποιότητα των πρώτων υλών και στην υπομονή που θέλει το μαγείρεμά του αφού γίνεται σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία.
Είναι η εποχή των αρνιών και των κατσικιών από τώρα και μετά ως τις Απόκριες και τουλάχιστον εδώ στην Κρήτη, τα συνηθίζουμε στα κυριακάτικα τραπέζια μας αυτή την περίοδο. Δοκιμάστε το! Είναι πολύ νόστιμο και σηκώνει μπόλικο κρασάκι! Δείτε και την πολύ ενδιαφέρουσα παραλλαγή, αν δεν φοβάστε τις θερμίδες...
Υλικά:
1 κιλό αρνί ή κατσίκι για κατσαρόλα (από το μπροστινό, το χεράκι που λέμε)
1-1,5 κούπα ελαιόλαδο (για το αρνί 1 κούπα, για το κατσίκι 1,5)
Αλάτι-πιπέρι
Χυμός δύο λεμονιών.

Επί το έργον:

Κόβουμε το κρέας σε μεσαίου (προς μικρό) μεγέθους μερίδες. Το πλένουμε το και το αφήνουμε να στραγγίξει. Βάζουμε το λάδι σε κατσαρόλα, και ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι.

Πριν αρχίσει να τσιγαρίζεται βάζουμε τα κομμάτια του κρέατος. Τα γυρίζουμε να αλλάξουν χρώμα από όλες τις μεριές, και αλατοπιπερώνουμε Μόλις ξαναρχίσει να βράζει προσθέτουμε το λεμόνι. Το σκεπάζουμε και χαμηλώνουμε το μάτι σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία.

Εγώ το είχα στο 2 σε κουζίνα με διαβάθμιση ως το 9. Παίρνει περίπου 2 ώρες να γίνει. Αυτό είναι όλο κι όλο!

Το σερβίρουμε με τηγανητές πατάτες ή πατάτες φούρνου αν το προορίζουμε για κύριο πιάτο, ή ακόμη και σκέτο αν το θέλουμε για κρασομεζέ στο κέντρο του τραπεζιού.

Το παίρνουμε στεγνό από την κατσαρόλα αφήνοντας το λάδι του.

Παραλλαγή:

Αν έχουμε τσίπα, ανθόγαλα ή καλής ποιότητας στραγγιστό γιαούρτι, βγάζουμε τα κομμάτια του κρέατος σε άλλη κατσαρόλα και προσθέτουμε μια κούπα γαλακτοκομικό 10 λεπτά πριν το κατεβάσουμε από το μάτι. Τρίβουμε και λίγο πιπέρι ακόμη και απολαμβάνουμε!


Παρατηρήσεις:
1)Δεν προσθέτουμε καθόλου νερό σ’ αυτό το πιάτο, γι αυτό το λάδι είναι σε μεγάλη σχετικά ποσότητα (μπορούμε αυτό που θα μείνει να το χρησιμοποιήσουμε στο μαγείρεμα λαχανικών για να πάρουν γεύση). Η θερμοκρασία μαγειρέματος πρέπει να είναι ιδιαίτερα χαμηλή.Το αποτέλεσμα δεν είναι τηγανητό κρέας αλλά ένα μαλακό τσιγαριστό μεζεδάκι.
2)Αντί λεμόνι μπορούμε να βάλουμε κρασί.
3)Αν δεν μας αρέσουν τα μικρά κρέατα μπορούμε να το φτιάξουμε με ζυγούρι (χρονιάρικο αρνί) αλλά τότε θέλει περισσότερη ώρα βράσιμο.
4)Αν προσθέσουμε γαλακτοκομικό, αντί να χρησιμοποιήσουμε κατσαρόλα μπορούμε να βάλουμε τα κομμάτια του κρέατος σε πυρέξ και να το βάλουμε για ένα τέταρτο σε προθερμασμένο στους 200 βαθμούς φούρνο.
Read more: Κρήτη:γαστρονομικός περίπλους

Παρασκευή 6 Μαΐου 2011

ΟΡΝΙΟΙ (σερνικά σύκα)- ΓΛΥΚΟ ΣΥΚΑΛΑΚΙ





Την άνοιξη η αγριοσυκιά η σερνική συκιά γεμίζει σύκα, τους ορνιούς όπως λέγονται, που πέφτουν μετά από ένα μήνα. Στην αγριοσυκιά η γονιμοποίηση εξασφαλίζεται από ένα έντομο τον Βλαστοφάγο τον ψήνα που καθώς μπαινοβγαίνει μέσα στις ταξιανθίες εξασφαλίζει τη μεταφορά της γύρης. Το έντομο αυτό επισκέπτεται επίσης τα πραγματικά σύκα της ήμερης συκιάς που αργούν πολύ περισσότερο χρονικά στο να γίνουν και τα γονιμοποιεί με σκοπό να γίνουν τα σύκα ακόμα πιο γλυκά. Για τον λόγο αυτό ήταν κάποτε διαδομένη

η τεχνική του «ορνιάσματος» δηλαδή το κρέμασμα πάνω στην ήμερη συκιά μερικών κλαδιών αγριοσυκιάς με καρπούς από τους οποίους βγαίνουν οι βλαστοφάγοι κατά την άνοιξη. Οι ποικιλίες που παράγουν μόνο πραγματικά σύκα λέγονται μονόφορες, ενώ αυτές που παράγουν πραγματικά σύκα λέγονται δίφορες.

Με σύκα αρσενικά, τους ορνιούς, που δεν ωριμάζουν ποτέ και δεν τρώγονται φτιάχνουμε το γλυκό κουταλιού συκαλάκι

Η χαρακτηριστική μυρωδιά του ορνιού μαζί με το γαρυφαλλάκι και το ψημένο αμύγδαλο το κάνουν ασυναγώνιστο.

Υλικά

50 ορνιοί
1πρέζα αλάτι, νεραντζόφυλλα, γαρύφαλλα

1 κομμάτι γαλαζόπετρα η άσβεστο ασβέστη

1 χούφτα αμύγδαλα ασπρισμένα και καβουρντισμένα (προαιρετικά)

Για το σιρόπι:
1 κιλό ζάχαρη
½ κιλό νερό
τον χυμό από 1 λεμόνι ή 1 κ.κ. ξινό (κιτρικό οξύ)

Πλένουμε τους ορνιούς καλά με δροσερό νερό και τους στραγγίζουμε. Τους ξεφλουδίζουμε. Τρυπάμε τη βάση τους με ένα καρφί (ειδικό εργαλείο σαν πένα) και τα ζεματάμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα με βραστό νερό, μπόλικα νεραντζόφυλλα και τη γαλαζόπετρα για 5-10 λεπτά. Χύνουμε το νερό και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία 3-4 φορές. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και αφήνουμε τους ορνιούς μέσα στο νερό να κρυώσουν. Τους σουρώνουμε και τους στύβουμε με τα χέρια έναν έναν για να βγει όλο το νερό. Τους ρίχνουμε μέσα στο ζεστό σιρόπι και τους αφήνουμε για 12 ώρες να βγάλουν τα υγρά τους. Τους βγάζουμε προσεκτικά και τους ακουμπάμε όρθιους σε στεγνή πετσέτα. Δένουμε ξανά το σιρόπι και ξαναρίχνουμε τους ορνιούς. Προσθέτουμε τα γαρύφαλλα και τα αμύγδαλα ανοιγμένα στη μέση. Μόλις κρυώσουν λίγο τα βάζουμε σε αποστειρωμένες γυάλες. Για να κάνουμε το σιρόπι, βράζουμε τη ζάχαρη με το νερό και το αλάτι Μόλις αρχίσει να δένει, ύστερα από 8-10 λεπτά, προσθέτουμε το λεμόνι ή το ξινό.

Καλή απόλαυση

Πέμπτη 21 Απριλίου 2011

ΛΑΜΠΡΟΚΑΛΙΤΣΟΥΝΑ



ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΚΑ ΚΑΛΙΤΣΟΥΝΙΑ (ΛΑΜΠΡΟΚΑΛΙΤΣΟΥΝΑ)



Τα καλιτσούνια αυτά (ΛΑΜΠΡΟΚΑΛΙΤΣΟΥΝΑ)φτιάχνονται για τοΜ. Σάββατο και την Κυριακή του Πάσχα. Είναι ένα από τα έθιμα της Κρήτης και συγκεκριμένα των Χανίων.
ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΟΣΗ (περίπου 50 καλιτσούνια)
1 κιλό μυζήθρα
400 γραμμ. μαλάκα
1 ματσάκι μεγάλο δυόσμο ψιλοκομμένο
ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΛΟ
5 φλυτζάνια νερό
ελάχιστο ελαιόλαδο
2 πρέζες αλάτι
1/2 σφηνάκι τσικουδιά ή ξύδι
1 1/2 πακέτο αλεύρι γ.ο.χ.
η ζύμη δεν πρέπει να είναι σφικτή

2 Αυγά ολόκληρα για το άλειμμα
σουσάμι

ΤΟ ΜΕΛΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ,

Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

ΧΑΛΑΚΙΑ ( ΨΩΜΑΚΙΑ ΓΛΥΚΑ)




Νηστίσιμα μυρωδάτα χανιώτικα παξιμαδάκια
(που μπορούν να φαγωθούν και σαν ψωμάκια)

Τα πρωτοδοκιμάσαμε πριν από πολλά χρόνια στην Παλαιόχωρα Χανίων. Εκεί μας είπαν ότι τα λένε «χαλάκια» . Αργότερα είδα στο κλασικό πια βιβλίο «Κρητική κουζίνα» των Ψιλάκηδων ότι τα χαλάκια είναι ιδιαίτερο γλύκισμα του γάμου (και όχι παξιμαδάκια)
στις περιοχές του Σελίνου και της Κισάμου. Είναι τα γνωστά σφακιανά παξιμαδάκια που σε εργασία του 1958 της Χρυσουλάκη Α. αναφέρονται επίσης σαν γαμήλια κεράσματα. Νομίζω ότι είναι από τα νοστιμότερα παξιμάδια της Κρήτης.

Τώρα πια κυκλοφορούν σε ολόκληρη την Κρήτη και ίσως και στα μαγαζιά με κρητικά προϊόντα στην υπόλοιπη Ελλάδα. Μοσχοβολούν γλυκάνισο και κόλιανδρο και είναι υπόγλυκα, αφράτα και νηστίσιμα. Η κυρία που μας τα σέρβιρε, μου είπε «στο πόδι» τη συνταγή. Ξέρετε, του τύπου «στο κιλό το αλεύρι θα βάλεις τόσο απ’ αυτό τόσο από κείνο κλπ» αλλά οι μονάδες μέτρησης ήταν σε πολλά υλικά ακόμα και …οι χούφτες. Το καλό είναι ότι μου είπε ότι στο νερό που τα ζυμώνουμε έχουμε βράσει πολλά και διάφορα μυρωδικά. Με τις χούφτες όπως θα δείτε!

Μετά από κάποια χρόνια, σε συσκευασμένα «χαλάκια» που αγοράσαμε πάλι στην Παλιόχωρα είδα τη σύσταση τους και μετά από πειραματισμούς στις αναλογίες κατέληξα στην παρακάτω συνταγή. Πολύ θα ήθελα οι Χανιώτισσες που διαβάζουν το blog να μου πουν τη γνώμη τους για το αν έχω εκτελέσει σωστά τη συνταγή που μου δόθηκε . Ξέρω βέβαια ότι κάθε σπίτι έχει τη δική του συνταγή γι αυτά τα παραδοσιακά σκευάσματα. Όμως εκείνο το κόλιανδρο που υποθέτω ότι περιέχουν όλες οι συνταγές τους κάνει τη διαφορά!


Υλικά:


2 κύβους μαγιά νωπή (περίπου 80 γραμμάρια) ή 4 φακελάκια ξηρής μαγιάς
1 κιλό αλεύρι (βάζω για όλες τις χρήσεις)
¾ κούπας λάδι
¾ κούπας ζάχαρη
1 σφηνάκι ρακή
Μισό κουταλάκι αλάτι
3 κουταλάκια κόλιανδρο κοπανισμένο
2 κουταλάκια γλυκάνισο κοπανισμένο
1 κουταλάκι κοφτό κόκκους μαστίχας αλεσμένο στο multi με μια κουταλιά ζάχαρη
Μισό κουταλάκι κανέλα τριμμένη


1- 1,5 κούπα νερό μέσα στο οποίο έχουμε βράσει:
2 δαφνόφυλλα
Τις φλούδες ενός πορτοκαλιού
2 ξυλάκια κανέλας (περίπου 5 εκατοστά καθένα)
1/3 κούπας γλυκάνισο σε σπόρους


Στο πλάσιμο περίπου 200 γραμμάρια αποφλοιωμένο σουσάμι.
Εκτός των σπιτικών υπάρχουν και σε κάθε σχεδόν κισσαμίτικο φούρνο.ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

ΝΗΣΤΗΣΙΜΑ


ΝΗΣΤΙΣΙΜΑ. (ΨΑΡΕΣ,ΛΙΜΠΙΝΟΙ,ΒΡΟΒΙΟΙ)




Οι ψαρές είναι καλλιεργήσιμo λαχανικό που χρησιμoπoιείται κυρίως ως σαλατικό και σχεδόν πάντα ωμό. Η γεύση του είναι υπόπικρη. Kατά την περίοδο Τής Μεγάλης Σαρακοστής αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα νηστίσιμα φαγητά της Κρήτης. Τρώγεται με λάδι και ξύδι, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις αλατίζεται και δεν λαδώνεται (κατά τις νηστίσιμες ημέρες που δεν επιτρέπεται η κατανάλωση ελαίου). Σε πολλές περιοχές της Κρήτης συνοδεύει, μαζί με την επίσης ωμή αγκινάρα και το τοπικό ποτό "τσικουδιά"

Οι λιμπίνοι(λούπινα) ήταν πικρά. Για να γλυκάνουν έπρεπε να βραστούν και να ξεβροχιαστούν στη θάλασσα η να αφεθούν πολλές μέρες στα τραχούμενα νερά των ποταμών.

Από τους αρχαίους χρόνους έπαιζαν σημαντικό ρόλο σαν τροφή για τους ανθρώπους και για τα ζώα.

.Οι φλοιοί, τα τσόφλια, τα «λουβιά» όπως τα ονομάζουν αποτελούσαν τροφή για τα αιγοπρόβατα. Υπάρχουν μερικοί λάτρεις του που καλλιεργούν ακόμη. Οι λιμπίνοι είναι πολύ νόστιμη τροφή σε χλωρή μορφή, δηλ. μόλις ξεπικρίσουν και χωρίς να ξεραθούν στον ήλιο.

Οι βροβιοί(βολβοί) είναι οι ρίζες του μπλε Υάκινθου. Καθαρίζονται σαν κρεμμύδια, και αφού ζεματιστούν και μαριναριστούν σε ξύδι από κρασί μπαίνουν στο βαζάκι με εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο γίνονταιτουρσί.


Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

ΑΣΚΡΟΛΥΜΠΟΙ ΜΕ ΑΡΝΙ ΑΥΓΟΛΕΜΟΝΟ


Όσοι δουν τις φωτογραφίες του χόρτου της σημερινής μου συνταγής θα αναρωτηθούν: «Μα και τ’ αγκάθια τρώνε αυτοί οι κρητικοί;» Απ’ ότι ξέρω ενώ ο ασκόλυμπρος ή σκόλυμος φυτρώνει παντού στην Ελλάδα και σ’ όλη σχεδόν την Ευρώπη (όπως φαίνεται εδώ), μόνο εμείς εδώ κάτω τον τρώμε.

Όχι μόνο τον τρώμε, αλλά τον θεωρούμε και εκλεκτό έδεσμα! Μάλιστα μαγειρεύουμε όχι μόνο τα φύλλα του αλλά και το φλοιό της ρίζας του.

Η πρακτική ιατρική του αποδίδει ακόμη και θεραπευτικές ιδιότητες. Ως και το νερό που θα βράσουμε τους ασκολύμπρους πίνεται σαν αφέψημα! (Πολύ θα ήθελα να μάθω αν και κάπου αλλού στην Ελλάδα θεωρούνε βρώσιμο αυτό το αγκαθωτό χορτάρι).



Το μάζεμα και ιδιαίτερα το καθάρισμά του έχει κόπο. Αλλά η νοστιμιά του μας αποζημιώνει με το παραπάνω. Θέλει σκαλιδάκι, για να βγει από τη γη με τη ρίζα του, και έτσι τώρα που τα χώματα έχουν μαλακώσει είναι η εποχή του. Δυστυχώς, από μια ολόκληρη σακούλα θα μας μείνει μια μικρή ποσότητα. «Καθαρή» όμως, αφού ελάχιστα λιγοστεύει με το βράσιμο.
Κάτω αριστερά τα αποκαθαρίδια και δεξιά οι καθαρισμένοι!
Για να τους καθαρίσουμε, βγάζουμε τα αγκάθια από τα φύλλα ώστε να μείνει το κεντρικό νεύρο. Επίσης με κοφτερό μαχαιράκι βγάζουμε την εξωτερική μεμβράνη της ρίζας ξύνοντάς τη, και μετά την σκίζουμε και αφαιρούμε το κεντρικό κυλινδρικό ξυλώδες μέρος.


Τελευταία στις λαϊκές και τα μανάβικα της Κρήτης τους πουλάνε καθαρισμένους. Η τιμή τους όμως είναι πολύ υψηλή (7-10 € ) γιατί πραγματικά το καθάρισμά τους έχει τη φασαρία του.


Αν σε κάποιο από τα εστιατόρια κρητικής κουζίνας βρείτε ασκολύμπρους δοκιμάστε τους. Και μετά αναζητείστε τους στην πιο κοντινή σας εξοχή. Σίγουρα θα υπάρχουν! Πόσοι εκτός Κρήτης ήξεραν το σταμναγκάθι πριν από καμμιά δεκαριά χρόνια. Κι όμως σε όλους αρέσει. Τώρα, για να καλυφθεί η ζήτηση και στην υπόλοιπη Ελλάδα, το καλλιεργούν. Οι ασκόλυμπροι όμως υπάρχουν παντού.
Η φωτογραφία από εδώ

Οπωσδήποτε θα τους έχετε δει!

Η φωτογραφία από εδώ

Οι ασκόλυμπροι μαγειρεύονται με πολλούς τρόπους. Βραστοί με λαδολέμονο, σαν συστατικό του κλασικού κρητικού γιαχνιού με μάραθα και άλλα μυριστικά, με χοχλιούς και φυσικά με κρέας. Ο συνδυασμός κρέατος και χόρτων είναι πολύ συχνός στην κρητική κουζίνα όπως εχω ξαναγράψει. Το συγκεκριμένο φαγητό το φτιάχνουμε αυγολέμονο με αρνάκι ή κατσικάκι και αποτελεί υπέροχο δείγμα παραδοσιακού κρητικού πιάτου.



Υλικά:


1 κιλό ασκόλυμπροι καθαρισμένοι
1 κιλό αρνάκι ή κατσικάκι γάλακτος
3 φρέσκα κρεμμυδάκια
1 μέτριο ξερό κρεμμύδι
Μισή κούπα λάδι
2 αυγά
2 λεμόνια (το χυμό)
Αλάτι
Λίγα κλαδάκια άνιθο ή μάραθο (προαιρετικά)


Επί το έργον:


Καθαρίζουμε με τον τρόπο που λέω παραπάνω τους ασκολύμπρους και τους πλένουμε πάρα πολύ καλά.



Μαραίνουμε τα κρεμμυδάκια και το ξερό κρεμμύδι με το λάδι σε μια κατσαρόλα και προσθέτουμε το κρέας. Όταν αλλάξει χρώμα, το αλατίζουμε και προσθέτουμε νεράκι. Αφήνουμε να βράσει σε μεσαία θερμοκρασία ως ότου τρυπιέται με το πηρούνι. Προσθέτουμε τους ασκολύμπρους (και τον άνιθο ή μάραθο αν βάλουμε) και λίγο νεράκι ακόμη. Αφήνουμε να βράσουν μέχρι να μαλακώσουν καλά τα χορταράκια μας και ο φλοιός της ρίζας τους. Θέλουν περισσότερο χρόνο από τα μαρούλια, τα σπανάκια και γενικά τα ήμερα χόρτα που χρησιμοποιούμε στο φρικασέ.



Όταν είναι έτοιμα τα αυγοκόβουμε: χτυπάμε τα αυγά ως ότου γίνουν ένα ομοιογενές ρευστό, και προσθέτουμε το χυμό των λεμονιών λίγο λίγο, σαν κλωστή, χωρίς να σταματήσουμε το χτύπημα. Μετά προσθέτουμε με τον ίδιο τρόπο ζουμί από το φαγητό που εξακολουθεί να βράζει στο πιάτο, και όταν γεμίσει αποσύρουμε την κατσαρόλα από το μάτι και αδειάζουμε το αυγολέμονο πάνω από το φαγητό. Κουνάμε την κατσαρόλα να πάει παντού και την ξαναβάζουμε στο μάτι για ελάχιστη ώρα, μέχρι να φανούν μια-δυό φουσκίτσες βρασμού! Την αποσύρουμε οριστικά από το μάτι και σερβίρουμε.




http://cretangastronomy.blogspot.com

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

ΞΕΡΟΤΗΓΑΝΑ

«Σ’ όλο σχεδόν το νησί το γνησιότερο χριστουγεννιάτικο γλυκό ήταν τα ξεροτήγανα» Αυτό αναφέρουν οι Ν. και Μ. Ψιλάκη στο βιβλίο τους «Κρητική Κουζίνα» (Εκδόσεις Καρμάνωρ, σελ. 274, Β΄έκδοση) .


Πράγματι, και στην ανατολική και στη δυτική Κρήτη τα ξεροτήγανα είναι «εκ των ουκ άνευ» κυρίως της Πρωτοχρονιάς. Φυσικά το βρίσκουμε πλέον όλο το χρόνο σε ζαχαροπλαστεία και σε φούρνους και προσφέρεται και σε χαρές και σε λύπες .


Είναι ένα γλυκό με απλά υλικά αλλά περίτεχνο τρόπο κατασκευής. Γι αυτό τελευταία λίγες –παλιές- νοικοκυρές το φτιάχνουν στο σπίτι . Είναι γλύκισμα από μια εποχή που οι άνθρωποι αξιολογούσαν περισσότερο τη δαπάνη των υλικών ενός φαγητού ή γλυκού και λιγότερο τον κόπο και την τέχνη τους…
ΠΗΓΗ.http://cretangastronomy.blogspot.com/

Τα ξεροτήγανα, δεν έχουν λερ(γ)ιά. Είναι νηστίσιμο γλυκό, αν και είναι παραδοσιακό του Δωδεκαημέρου. Δεν έχουν αυγά όπως τις δίπλες και τα αυγοκαλάμαρα. Για να τα φτιάξουμε χρειαζόμαστε συνήθως βοηθό γιατί πρέπει να τηγανίζεται η ζύμη μόλις ανοίξουμε το φύλλο. Αλλιώς ξεραίνεται και σπάει.

undefined
Τα υλικά απλούστατα :


Για τη ζύμη:


4 κούπες αλεύρι σκληρό


¼ κούπας ρακή


3 κουταλιές σούπας χυμό λεμονιού


3 κουταλιές σούπας λάδι


1 κουταλάκι γλυκού αλάτι


1 κουταλάκι γλυκού ζάχαρη


Νερό χλιαρό (μου παίρνει λίγο λιγότερο από μια κούπα, περίπου ¾ της κούπας)


Ελαιόλαδο καλής ποιότητας για το τηγάνισμα (αρκετό).


Για το σιρόπι:


3 κούπες ζάχαρη


3 κούπες νερό


1 κούπα μέλι


1 ξύλο κανέλα


2 κουταλάκια χυμό λεμονιού


Για το γαρνίρισμα:


Καρύδια κοπανισμένα


Σουσάμι καβουρδισμένο και «σπασμένο» στο χαβάνι ή στο multi (ελαφρά)


Κανέλα τριμμένη


Επί το έργον:


Βάζουμε σε μια λεκάνη το αλεύρι και προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και λίγο λίγο το νερό ως ότου έχουμε μια ζύμη σφικτή. Την αφήνουμε να ξεκουραστεί γύρω στη μια ώρα.


Βάζουμε το λάδι να κάψει (αν είμαστε γρήγορες άνοιγμα του φύλλου ή αν το ανοίγουμε σε μηχανή, αλλιώς στη μέση του ανοίγματος ).


Ανοίγουμε πολύ λεπτό φύλλο με το ξυλίκι (έτσι λέμε τον πλάστη στην Κρήτη) ή με τη μηχανή του φύλλου. Όταν λέμε λεπτό, εννοούμε πολύ λεπτό στη συγκεκριμένη περίπτωση. Στη μηχανή ας πούμε, πάμε στη διαβάθμιση 5 ή 6.Και μάλιστα σε μεγέθη που να βγάζουμε λωρίδες μήκους ενός περίπου μέτρου!



(Κι όμως! Έχει και δυσκολότερα παρακάτω….)


Με το ειδικό gadgetάκι (σαν ροδάκι με βολάν) που βλέπετε στη φωτογραφία, κόβουμε λωρίδες με πλάτος 2 εκατοστά .


Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…


Μπερδεύουμε την κάθε λωρίδα στις άκρες μιας πιρούνας ή ενός μεγάλου πιρουνιού και τυλίγουμε χαλαρά γύρω από το πιρούνι όλη την κορδέλα της ζύμης. Στο τέλος, σπρώχνουμε το τριαντάφυλλό μας προς της άκρη της κατσαρόλας και φροντίζουμε να μην ξετυλιχτεί και να παραμείνει στρογγυλό. Μπορεί να χρειαστούμε και δεύτερο πιρούνι γι αυτή τη δουλειά. Τα γυρίζουμε να τηγανιστούν κι από την άλλη μεριά και τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα σε χαρτί κουζίνας. Κι όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα για να μη σκουρύνουν και να καούν τα ξεροτήγανα, ούτε και τα χέρια μας βέβαια!

Δεν είναι πολύ εύκολο, με λίγη όμως εξάσκηση το πετυχαίνουμε. Άλλες νοικοκυρές τυλίγουν εκτός λαδιού την κορδέλα χρησιμοποιώντας τα δάκτυλα τους και κολλούν την άκρη της. Τηγανίζουμε ούτως ή άλλως ένα ένα τα ξεροτήγανα φροντίζοντας να διατηρήσουν το σχήμα τους.

Επειδή το καλό το παλικάρι πάντα (;) βρίσκει κι άλλα μονοπάτια (που λέει ο λόγος…) , κι επειδή η νοστιμιά τους δεν οφείλεται στο σχήμα τους, μπορούμε να κάνουμε και απλά φιογκάκια και να τα τηγανίσουμε. Θα χάσουμε αρκετά από εμφάνιση αλλά καθόλου (σχεδόν) από γεύση. Και λέω «σχεδόν», γιατί δεν μελώνονται το ίδιο τα δύο σχέδια (κατά τη γνώμη μου βέβαια…).



Όταν κρυώσουν ετοιμάζουμε το σιρόπι βράζοντας όλα τα υλικά για δέκα λεπτά και βουτώντας τα πάλι ένα ένα για μισό λεπτό στο σιρόπι. Γυρίζουμε κι από τις δύο μεριές και βγάζουμε σε ένα μπολ.


Τα μεταφέρουμε σε πιατέλα και τα πασπαλίζουμε με καρύδια σουσάμι και κανέλα.



Διατηρούνται σκεπασμένα ή τυλιγμένα ένα ένα σε ζελατίνη (έτσι τα συνηθίζουμε σε κοινωνικές εκδηλώσεις).


Παρατηρήσεις:


1)Στο μέλωμα, καλό είναι να τα βγάζουμε σε στραγγιστήρι να μην μαλακώσουν πολύ. Πρέπει να είναι κριτσανιστά και εύθρυπτα.


2) Δεν είναι εύκολο να γίνουν από ένα άτομο. Συνήθως ένα άτομο ανοίγει φύλλο και κόβει τις λουρίδες της ζύμης και ένα στέκει στο τηγάνι .


3) Σε μερικές περιοχές θεωρούν μεγάλη επιτυχία να είναι σχεδόν λευκά. Γι αυτό κάνουν ακόμη πιο λεπτό το φύλλο ώστε να τηγανίζεται σε ελάχιστο χρόνο, και δεν βάζουν μέλι παρά μόνο ζάχαρη στο σιρόπι


4) Στο σιρόπι η αρχική μου συνταγή έλεγε μια κουταλιά μέλι και περισσότερη ζάχαρη αλλά προτιμώ το μέλι , ας τα σκουραίνει λίγο. Αν βάλουμε μόνο ζάχαρη πρέπει να ελαττώσουμε λίγο το νερό για να μην είναι αραιό τελικά.

5)Το λάδι πρέπει να είναι καλής ποιότητας για να μη πικρίζουν , και αρκετό ώστε να σκεπάζει την κορδέλα όταν την τυλίγουμε με το πιρούνι.(Αν προσέξατε, στη φωτογραφία φαίνονται δύο κατσαρόλες. Μετέφερα το λάδι σε μικρότερη κατσαρόλα για να έχω βάθος και να διευκολυνθώ στο τύλιγμα).



Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010

ΟΜΑΘΙΕΣ


Σήμερα σε ελάχιστες περιοχές της Ελλάδας παρασκευάζονται αυτά τα περίεργα λουκάνικα, αν και όπως μαρτυρούν οι πηγές ήταν τόσο στην αρχαιότητα όσο και στο Βυζάντιο δημοφιλές φαγητό. Φτιαχνόταν σχεδόν πάντοτε ως και τα τελευταία χρόνια την περίοδο των Χριστουγέννων στην Κρήτη, με ψιλοκομμένο χοιρινό κρέας, πλιγούρι ή ρύζι και την προσθήκη λίγου χοιρινού αίματος. Με το ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και στην αρχαιότητα: “…..αυτό δα το λουκάνικο με αίμα μου παράγγειλε να παραγεμίσω», θα γράψει ο μάγειρας στον Αθήναιο. Ενώ στους Βυζαντινούς χρόνους ο 37ος κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου θα απαγορεύσει την κατανάλωση της «αιματίας» επειδή θεωρεί την χρήση αίματος ειδωλολατρικό γαστρονομικό κατάλοιπο. Τα τελευταία πάντως χρόνια οι «ομαθιές» σε ορισμένα μέρη της χώρας μας φτιάχνονται απλά με χοιρινά έντερα γεμιστά με πλιγούρι, ρύζι, ψιλοκομμένα συκωτάκια, σταφίδες, ασπρισμένα αμύγδαλα και διάφορα αρωματικά χόρτα, κανέλλα και πιπέρι.

Γέμιση:

Εντόσθια χοίρου (σπλήνα, συκώτι, καρδιά) αμύγδαλα, σταφίδες, χόντρο ή ρύζι, αλάτι, πιπέρι, κύμινο.

Εκτέλεση:

Διαλέγουμε έντερα χοίρου, τα πλένουμε καλά. Τα ρίχνουμε σε νερό με λεμόνι και τα αφήνουμε 3 ημέρες, αλλάζοντας το νερό κατά διαστήματα.

Βράζουμε τα εντόσθια και τα κόβουμε μικρά κομμάτια. Στο ίδιο νερό ψήνουμε το χόντρο ή το ρύζι. Ρίχνουμε και τα υπόλοιπα υλικά και τα βράζουμε λίγο ακόμα. Τα κατεβάζουμε από τη φωτιά και γεμίζουμε τα έντερα. Κάνουμε μερικές τρύπες στο έντερο μ’ ένα πιρούνι.

Βράζουμε νερό στο οποίο έχουμε ρίξει λίγο αλάτι.

Ρίχνουμε τις ομαθιές και ψήνουμε περίπου 1 ώρα

Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010

ΜΑΝΙΤΕΣ







1.ΑΓΚΑΘΙΤΗΣ

2.ΚΑΤΣΟΠΡΙΝΙΤΗΣ

3.4 ΚΟΥΜΑΡΙΤΕΣ

5.6 ΚΑΣΤΑΝΙΤΕΣ

Αυτήν την εποχή είναι δεκάδες οι "κατεχάρηδες" που, γνωρίζοντας τα κατάλληλα σημεία όπου φυτρώνουν μανιτάρια, πραγματοποιούν εξορμήσεις για τη συλλογή τους αφού αποτελούν έναν εξαιρετικό μεζέ, που μπορεί κάποιος να τον απολαύσει είτε μόνο του, είτε σε συνδυασμό με άλλες τροφές.Εξαιρετικό έδεσμα, ψητό ή τηγανητό, με άσπρη ή κόκκινη σάλτσα. Ωστόσο είναι πολύ επικίνδυνο, και επιβάλλεται να αποφεύγονται αν δεν είμαστε απολύτως σίγουροι ότι τρώγονται: «Χόρτα όσα βλέπεις και μανίτες όσους ξέρεις» λέει η σοφή λαϊκή ρήση.

Είναι αμέτρητα τα φαγητά που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μανιτάρι, π.χ. πιλάφι με κουμαρίτες, τσιγαριαστά μανιτάρια που διατηρούνται όπως το κρέας, τηγανητούς, οφτούς μανίτες στη χόβολη με αλεύρι και λάδι, μανιτάρια στιφάδο, και συμπλήρωμα σε σαλάτα και σε πλήθος φαγητών. Είναι από τις πιο γευστικές τροφές, και με πολλά θρεπτικά στοιχεία"

Οι ποικιλίες που αναφέρονται στήν επαρχία μας είναι οι κουμαρίτες,οι καστανίτες, οι κουκουλίτες,οι αγκαθίτες,οι αρτικίτες.οι κατσοπρινίτες, ο χαβιαρομάνιτας,οι δροσουλίτες,και πληθώρα άλλων για τους κατεχάρηδες,

Καλή όρεξη για τους τυχερούς.