ΣΚΟΠΟΣ ΣΕΛΙΔΑΣ
ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΑΥΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΑΝΙΩΝ ΚΡΗΤΗΣ.Η ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΒΑΣΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ,ΙΣΤΟΡΙΚΑ,ΜΟΥΣΙΚΑ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ.
Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2023
Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2018
ΣΠΑΘΑ 19-6-1940
Στις 19 Ιουλίου1940 ανοιχτά του κόλπου της Κισσάμου περί το ακρωτήριο Σπάθα πραγματοποιήθηκε ναυμαχία μεταξύ μιας συμμαχικής μοίρας και δυο ιταλικών πλοίων.
Στη μάχη που ακολούθησε το ιταλικό πλοίο Bartolomeo Colleoni χτυπήθηκε σκληρά από το συμμαχικό πλοίο Σύδνεϋ. Αγωνίστηκε αλλά δεν μπόρεσε να χειριστεί ή να χρησιμοποιήσει την κύρια μπαταρία και βυθίστηκε από τρεις τορπίλες που εκτοξεύθηκαν εναντίον του.
Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2018
Εκθεση πολεμικής δράσεως ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΛ. ΝΤΙΓΡΙΝΤΗ..1945
ΙΙΙ Συγκροτήματος Εθνικών Ανταρτικών Σωμάτων αντιστάσεως Κισσάμου
Περί της πολεμικής δράσεως του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΛ. ΝΤΙΓΡΙΝΤΗ
Διοικητού του άνω Τάγματος
ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΙΝ ΚΡΗΤΗΣ
Ε Ν Τ Α Υ Θ Α
Λαμβάνω την τιμήν ν’ αναφέρω τα κατωτέρω, με την παράκλησιν όπως ταύτα ληφθώσιν υπ’ όψιν.
Α΄ Περίοδος Αλεξιπτωτιστών
Διά της υπ’ αριθμόν 498 της 9ης Μαΐου 1941 Δ/γής του Υπουργείου Στρατιωτικών ανακληθείς εις την ενεργόν υπηρεσίαν, μοι ανετέθη η Οργάνωσις πολιτοφυλακής εις Κίσσαμον με προορισμόν την άμυναν κατά τυχόν Γερμανικής εισβολής. Δεν είχε όμως συντελεσθή η Οργάνωσις και η εισβολή έλαβε χώραν την 20ην Μαΐου 1941. Εσπευσμένως συνεκέντρωσα περί εμέ τους έχοντας όπλα εκ της περιφερείας μου και την πρώτην ημέραν της εισβολής συνεπλάκην μετά των Γερμανών εις το χωρίον Συρίλι Κυδωνίας και μετά πείσματος επολέμησεν καθ’ όλην την ημέραν με αποτέλεσμα τον φόνον δύο εκ των συντρόφων μου, των αδελφών Μανουσάκιδων Νικολάου και Ιωάννου εκ Πασαλιανών Κυδωνίας και Γερμανών τινων, των οποίων ο αριθμός δεν εξηκριβώθη, καθ’ όσον αι θέσεις αυτών δεν κατελήφθησαν υπό των ημετέρων.
Την 23ην Μαΐου 1941 οι Γερμανοί προχωρήσαντες κατόρθωσαν να καταλάβουν το εν Βουκολιές Τουρκικόν Φρούριον «Πύργον» οχυρωθέντες εν αυτώ, τους προσέβαλον μετά της δυνάμεώς μου. Ελαβε χώραν μάχη εκ του συστάδην και με άγριον φανατισμόν, πλην ο εκτοπισμός εκ του Φρουρίου κατέστη αδύνατος. Εσχον όμως ούτοι απωλείας περί τους δέκα (10) νεκρούς και τραυματίας. Και εκ των ημετέρων ετραυματίσθησαν ο Ενωματάρχης Βουκολιών Περράκης, Δημήτριος Φρονιμάκης εξ Ανώσκελης Κισσάμου, ο Βελισσάριος Μουστάκας εκ Σκοπέλου και Μιχαήλ Φουράκης εκ Κουμαρέ.
Την 24ην Μαΐου 1941 επί κεφαλής εξήκοντα (60) και πλέον ανδρών ευρισκόμην εις Δρομόνερον με τον σκοπόν ν’ ανακόψω την προς Σέλινον προέλασιν των Γερμανών. Τω όντι ανεχαίτισα αυτούς μαχόμενος απεγνωσμένως επί 24 ώρας. Αλλά τελικά η άμυνα εκάμφθη διότι οι Γερμανοί έλαβον σοβαράς ενισχύσεις και υπεστηρίχθησαν από της αεροπορίας των, εν τούτοις εφονεύθησαν και ετραυματίσθησαν αρκετοί Γερμανοί, αλλά και εκ των ημετέρων εφονεύθησαν ο Υπομοίραρχος Τιμολέων Κοκοτσάκης και Μάρκος Καλογεράκης εκ Ζυμβραγού Κισσάμου και ο Χριστόδουλος Φρονιμάκης εξ Ανωσκέλης Κισσάμου.
Την 25ην Μαΐου 1941 έσπευσα μετά των υπ’ εμέ ανδρών εις Σέλινον εις ενίσχυσιν των απεγνωσμένως μαχομένων, αλλά οι Γερμανοί εισέβαλον εις Κάνδανον, την οποίαν έκαυσαν και κατέστρεψαν κατόπιν. Αλλά και εκεί η υπεροχή των Γερμανών δυστυχώς ήτο συντριπτική και ο αντικειμενικός σκοπός αυτών είχεν επιτευχθή, κατόπιν όμως πολλών θυσιών, γνωστών άλλως τε.
Μετά ταύτα πάσα αντίστασις έπαυσεν, εν τούτοις δεν εθεώρησα τον αγώνα λήξαντα. Οταν επέστη η στιγμή και εύρον τρόπον συνεδέθην με τον Αγγλον Ταγ/ρχην Αλέκον Φυντίγκ, και ούτω τον Νοέβριον του 1942 μετέβην εις Κουστογέρακο Σελίνου και εκείθεν εις Σφεντόλακκον, χιονοσκεπήν κορυφήν των Λευκών Ορέων, ένθα ήτο εγκατεστημένον το Αγγλικόν Φυλάκιον (Σταθμός Διοικήσεως) και άμα έλαβον οδηγίας επανήλθον εις Κίσσαμον, προπαγανδίζων μεταξύ των πατριωτών και παρασκευάζων το κίνημα της αντιστάσεως, με τελικόν πάντοτε σκοπόν την αποτίναξιν εκ του ζυγού. Αλλά και δευτέραν και τρίτην φοράν επεσκέφθην την κυρυφήν αυτήν από την οποίαν και όπλα τινα παρέλαβον και μετέφερον εις Κίσσαμον, με προφανή κίνδυνον της ζωής μου, άτινα ενεπιστεύθην εις χείρας πατριωτών. Πάντοτε δε συνεμμορφώθην και εφήρμοσα τας διαταγάς της Εθνικής εν τω εξωτερικώ Κυβερνήσεως και του Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής. Καταπροδοθείς εις τους Γερμανούς διά την κατά των Αλεξιπτωτιστών δράσιν μου υπό του εκ Μούλετε Κισσάμου Γεωργίου Καπετανάκη διέφυγον την σύλληψιν, εφυγοδίκησα όμως από της 20ης Νοεμβρίου 1943 μέχρι της αναχωρήσεως των Γερμανών εκ της Επαρχίας μου.
Τον Οκτώβριον 1944 η εν Χανίοις Εθνική Οργάνωσις Κρήτης (Ε.Ο.Κ) με διώρισε Στρατιωτικόν Διοικητήν Κισσάμου και ενετάλην να ιδρύσω Τάγμα Ε.Ο.Κ Κισσάμου. Την εντολήν ταύτην εξεπλήρωσα αμέσως, συναγείρας την Επαρχίαν ολόκληρον και μετά διήμερον εισήλθον εις Καστέλλι Κισσάμου επί κεφαλής πεντακοσίων και πλέον οπλοφόρων με έξ (6) Αξιωματικούς τους: Υπολοχαγόν Στυλ. Αθητάκην, Επαμεινώνδα Χαλατσάκην, Εμμανουήλ Αναγνωστάκην, Παναγιώτην Νταράκην, Νικόλαον Ντιγριντήν, και Καπετάν Ευστράτιον Τσόντον, Στυλιανουδάκην Αντώνιον του Μιχ. Εμμανουήλ Περιστεράκην, Γεώργιον Μαρκαντωνάκην, Στυλιανόν Μινιωτάκην, Αντώνιον Μπαλαντίνον και Γεώργιον Πλατσάκην και είκοσι πέντε (25) Υπαξιωματικούς. Διά της δυνάμεώς μου ταύτης καταλλήλως κατανεμηθείσης και την τάξιν ετήρησα, περιορίσας τας αυθαιρεσίας των κομμουνιστών και τους Γερμανούς αγρύπνως επετήρουν, αλλά και περιόριζα συμπλακείς ουχί άπαξ μετ΄αυτών. Ούτω εις επιθετικήν αναγνώρισιν των Γερμανών εν Δρομονέρω δύναμις του Τάγματός μου αντεπιτεθείσα έτρεψεν αυτούς εις φυγήν, αλλά εφονεύθη ο ανεψιός μου Ανθ/γός Νικ. Ντιγριντής. Εις την Γέφυραν Κολένι της Κισσάμου την 29ην Μαρτίου 1945 κατά την ομαδικήν αυτομόλησιν των Ιταλών αυτοπροσώπως μεταβάς εις τας προφυλακάς παρελάμβανον αυτούς υπό τα καταιγιστικά, πλην άστοχα, πυρά των Γερμανών. Την δ’ επομένην καθ’ ην οι Γερμανοί επετέθησαν και επίεζον τον 5ον Λόχον μου υπό την Υπολοχαγόν Αθητάκην και πάλιν έσπευσα μετά δυνάμεως εις ενίσχυσιν και αντεπιτεθείς ηνάγκασα τους προς Νοπήγια κατερχομένους Γερμανούς να παραιτηθούν του σκοπού των, αλλά διά να επιτύχω τούτο εξετέθην εις θέσιν «Σομαρούς τον κάμπον» κατά τοιούτον τρόπον ώστε η διάσωσίς μου να θεωρήται θαύμα, ενώ οι μετ’ εμού Μοίραρχος Καρτάκης και Ανθ/γός Φουρναράκης σοβαρώς ετραυματίσθησαν και μάλιστα μόνον άμα τη επελεύσει του σκότους κατόρθωσα πάλιν ο ίδιος καθώς η θέσις ήτο εκτεθειμένη και η επιχείρησις επικίνδυνος να επανέλθω μετ’ ολίγων συντρόφων μου και ν’ αποκομίσω αυτούς εις Ιατρείον. Περί δε της δράσεώς μου κατά τας επιχειρήσεις ταύτας και την λοιπήν εργασίαν μου ομιλεί η έκθεσις του Ναμάρχου κ. Σκουλά, όντος τούτου αυτόπτου μάρτυρος.
Επί προσθέτως αναφέρω ότι φέρω δύο διαμπερή τραύματα, τα οποία έλαβον την 7ην Ιανουαρίου 1913 εις την μάχην της Αετοράχης εις το δεξιόν γόνατον το ένα, το δε έτερον την 18ην Μαΐου 1918 εις το Κεφάλι κατά την μάχην Σκρά Ντίλεγκεν. Μοι έχει δ’ απονεμηθή διά ταύτα ο πολεμικός Σταυρός Β΄. Τάξεως και το Χρυσούν αριστείον Ανδρείας. Προήχθην δε επί ανδραγαθεία εις Ανθυπασπιστήν εις την μάχην του Σκρά της 18ης Μαΐου 1918.
Εν τέλει αναφέρω ότι κάθε γωνία της πολυπαθούς πατρίδος μας Κρήτης δεν είναι δυνατόν παρά να κοσμήται με ένα θρύλλον, παρουσιάζοντα διά τας επερχομένας γενεάς τον ανδρισμόν και τα αγνά πατριωτικά αισθήματα και δείγματα αυτοθυσίας των Κρητών αφ’ ενός, αφ’ ετέρου δε την κτηνοδίαν και βαρβαρότητα των Ούννων του Χιτλερισμού.
Ο
ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ ΚΙΣΣΑΜΟΥ
Υ.Δ
Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017
Παρασκευή 19 Μαΐου 2017
Πέμπτη 19 Μαΐου 2016
20 ΜΑΙΟΥ 1941.ΠΤΩΣΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΑΝΕΜΟΠΛΑΝΟΥ
Ξεχωριστό κεφάλαιο της ιστορίας του Β’ παγκοσμίου πολέμου, αποτελεί η μάχη της Κρήτης, που αποτελεί ένα ορόσημο στην ιστορία του όχι μόνο γιατί ήταν η μεγαλύτερη αεραποβατική επιχείρηση στην παγκόσμια ιστορία αλλά και για το λόγο ότι οι εισβολείς Γερμανοί δοκίμασαν από την πρώτη στιγμή και για πρώτη φορά την αυθόρμητη αντίσταση του αμάχου πληθυσμού. Τα γεγονότα όμως που διαδραματίστηκαν είναι λίγο πολύ γνωστά στους περισσότερους.
Ήταν κατασκευασμένα από χαλυβδοσωλήνες με επικάλυψη από καραβόπανο και είχαν ξύλινες πτέρυγες. Ήταν μιας χρήσης και μετέφεραν δέκα άνδρες το καθένα συμπεριλαμβανομένου του πιλότου. Ρυμουλκόντουσαν πάνω από το στόχο με συρματόσχοινο από άλλα αεροσκάφη και μπορούσαν να ανεμοπορήσουν μέχρι και πενήντα χιλιόμετρα. Όταν φτάνανε πάνω από τον στόχο κατεβαίνανε με σπειροειδή βύθιση και προσγειώνονταν με τη βοήθεια ειδικού πέδιλου ενώ είχαν και τροχούς που απορρίπτονταν. Συγκεκριμένα στα Γερακιανά Κισάμου στην αγροτική περιοχή «Μουρί» κατέπεσε ένα γερμανικό ανεμοπλάνο με επιβαίνοντες Γερμανούς στρατιώτες που επιχειρούσε για την κατάληψη του αεροδρομίου του Μάλεμε, και άγνωστο για ποιο λόγο, βρέθηκε στην περιοχή και επιχείρησε αναγκαστική προσγείωση σε αμπέλι ιδιοκτησίας
Λόγω όμως της μικρής επιφάνειας προσγείωσης, προσέκρουσε σε χωμάτινο ανάχωμα (δέτη) μέσα στο αμπέλι, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν από την πτώση επί τόπου οι δύο στρατιώτες ενώ τραυματίσθηκε σοβαρά και ένας τρίτος. Πιθανότατα οι υπόλοιποι Γερμανοί που δεν έπαθαν τίποτα να άφησαν τον τραυματία και να κατευθύνθηκαν αμέσως προς το αεροδρόμιο του Μάλεμε που ήταν ο αντικειμενικός τους στόχος επειδή ο ρόλος των στρατιωτών αυτών στα ανεμοπλάνα ήταν να εξουδετερώσουν πρώτοι την αντιαεροπορική άμυνα και να εξασφαλίσουν τη ζώνη ρίψης για τους αλεξιπτωτιστές που θα ρίπτονταν μερικά λεπτά αργότερα. οπότε και είναι λογικό να άφησαν τον τραυματία δεδομένου ότι προσγειώθηκαν μακριά από τον αντικειμενικό τους σκοπό. Στο σημείο εκείνο βρέθηκε πολύς κόσμος από το χωριό μας και τα γύρω χωριά, οι οποίοι σκότωσαν τον τραυματία Γερμανό (τον σκότωσε διερχόμενος κοντοχωριανός μας που τον κτύπησε με τσάπα στο κεφάλι.) και λεηλάτησαν τον εξοπλισμό του ανεμοπλάνου και των στρατιωτών.
Οι νεκροί Γερμανοί στρατιώτες παρέμειναν άταφοι για μερικές μέρες μέχρι και την τελική επικράτηση των Γερμανών οπότε στην περιοχή έφτασε ο γερμανικός στρατός. Πήραν μαζί τους κάποιο άτομο από τη Δρακώνα για να τους πάει στο σημείο, και όταν έφθασαν εκεί τον ρωτούσαν συνέχεια ποιος ή ποιοι για ποιο λόγο πήραν τα ρούχα από τους στρατιώτες, αυτός όμως τους απήντησε «δεν ξέρω εμένα με βλέπετε τι φοράω,» δείχνοντας τους την παραδοσιακή ενδυμασία της Κρήτης που φορούσε. Οι Γερμανοί είχαν μαζί τους γιατρό ο οποίος ενεργώντας νεκροψία στα πτώματα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν είχαν σκοτωθεί από όπλο (θεώρησε το τραύμα στο κεφάλι ότι προήλθε από την πτώση κι έτσι το χωριό δεν γνώρισε την κατάρα των αντιποίνων και τις ομαδικές εκτελέσεις, όπως έγινε στα άλλα χωριά του Νομού μας.) Στη συνέχεια οι Γερμανοί έθαψαν τους νεκρούς στρατιώτες κοντά στο σημείο της πτώσης κάτω από μία αγριαχλαδιά (αχλάδα). Από το σημείο αυτό τους ξέθαψαν μετά από μία διετία περίπου και τους ενταφίασαν οριστικά στο τότε
Έγινε προσπάθεια για την εξακρίβωση των στοιχείων ταυτότητας των τριών νεκρών Γερμανών στρατιωτών, η οποία όμως δεν απέδωσε.. Οι Γερμανικές αρχές το Υπουργείο Άμυνας και η υπηρεσία Στρατιωτικών αρχείων αρνήθηκαν επίμονα να μου παρέχουν στοιχεία και διευκρινήσεις. (Όπως μου εξήγησε κάποιος ιστορικός ερευνητής φοβούμενοι την απαίτηση-διεκδίκηση αποζημιώσεων.) Ένας χωριανός μας πήρε ως λάφυρο το σκελετό από το πιλοτήριο του ανεμοπλάνου ο οποίος διασωζόταν μέχρι πριν από μερικά χρόνια και που δυστυχώς τελικά κατέληξε στα σκουπίδια.
Τετάρτη 11 Μαΐου 2016
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015
ΤΟΠΟΛΙΑΝΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΟΚΑΤΟΧΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΛΙΑΝΟΥ ΦΑΡΑΓΓΙΟΥ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ.
Σάββατο 18 Μαΐου 2013
ΜΝΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ (ΕΜΜ.ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ).
Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΑΚΗ ΕΜΜΑΝΟΥΛ ΗΤΑΝ ΑΔΕΡΦΗ ΤΗΣ ΠΡΟΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ.
Κυριακή 10 Ιουνίου 2012
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΚΟΠΕΤΡΟ
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΚΟΠΕΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΔΕΣΠΟΤΑΚΗ ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΚΑΦΕΤΖΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΚΑΙ ΗΤΑΝ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ.ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
Πέμπτη 31 Μαΐου 2012
Αφιέρωμα για την μάχη της κρήτης στην εκπομπή Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
Η ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ 1941-1945
1.ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΚΙΣΣΑΜΙΤΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΓΟΝΑΛΑΚΗΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΓΙΑ 3 ΛΟΓΟΥΣ.
Ο ΆΓΓΛΟΣ ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ Μ ΕΝΑ ΕΠΙΔΕΞΙΟ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΕΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΓΡΑΜΠΟΥΣΑΣ.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΩΝ ΣΤΟΥΚΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΠΟ.
ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΕΡΟΜΑΧΙΑΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΤΕΡΡΙΨΑΝ ΕΝΑ ΑΓΓΛΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΕΠΕΣΕ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.Ο ΠΙΛΟΤΟΣ ΟΜΩΣ ΣΩΘΗΚΕ ΜΕ ΣΩΣΙΒΙΟ.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΙΑ ΠΕΙΣΜΑΤΩΔΗΣ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΟΣ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΤΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΟΥ ΚΟΛΠΟΥ.ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΙΣΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΟ( ΚΟΛΕΟΝΙ ) ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ.ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΝΑΥΑΓΟΥΣ ΠΕΡΙΕΘΑΛΨΑΝ ΟΙ ΚΑΣΤΕΛΙΑΝΟΙ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.
ΣΤΙΣ 20 ΜΑΙΟΥ 1941 -- ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΠΟΥ ΣΚΙΑΣΑΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ ΤΡΟΜΟ.ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΚΑΜΠΟΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΟΙ ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΙΣΤΕΣ.ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ 200 ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ 1ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΕΖΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ.

ΟΧΥΡΩΘΗΚΕ ΔΕ ΣΤΑ ΥΨΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ ΡΟΔΩΠΟΥ ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΓΩΝΙΑΣ.ΟΙ 300 ΕΥΕΛΠΙΔΕΣ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΗΡΩΙΚΑ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΕΣΠΑΣΑΝ ΤΟΝ ΚΛΟΙΟ ΟΔΕΥΣΑΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΗ ΓΙΑ ΚΑΣΤΕΛΛΙ.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ 23 ΜΑΙΟΥ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΠΛΑΚΑΛΩΝΑ ΜΕ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΕΡΟΣ.1200 ΒΟΜΒΕΣ ΕΠΕΣΑΝ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ..ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ,
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΤΕΦΥΓΑΝ ΣΤΑ ΓΥΡΩ ΧΩΡΙΑ.


ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΙΑ ΒΑΡΒΑΡΗ ΚΑΤΟΧΗ 4 ΕΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΝΤΟΠΙΟΣ ΠΛΥΘΗΣΜΟΣ ΤΡΑΒΗΞΕ ΤΑ ΠΑΝΔΕΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΕΛΕΗΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ.
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011
ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΣΤΟN ΚΑΚΟΠΕΤΡΟ ΕΠΙ ΓΕΡΜΑΝΟΚΑΤΟΧΗΣ

1.ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΚΟΠΕΤΡΟ
Είναι 23 Μαΐου 1941. Από τα γύρω υψώματα, που δεσπόζουν στο χωριό, χτυπιούνται ανελέητα, γιατί όσοι άντρες έχουν τουφέκια έχουν πιάσει τις κορφές, ενισχύοντας τις αντάρτικες ομάδες που περίμεναν τον εχθρό και όσοι είναι άοπλοι είναι κρυμμένοι σε κρύπτες που ο τόπος έχει άφθονες.
Και οι δαίμονες μη βρίσκοντας άντρες στο χωριό να ξεσπάσουν τη θηριωδία τους, ξεσπούν στις γυναίκες. Τρομαγμένες και πανικόβλητες βρίσκουν στο σπίτι τους την 70χρονη Αγγελική Λουφαρδάκη, την κόρη της Ελευθερία 37 χρόνων με το δίχρονο αγοράκι της, την άλλη κόρη της Ιωάννα 23 χρονών, την Αγγελική Κουριδάκη 90 χρονών, πεθερά της Ελευθερίας, και τις γειτόνισσες Κατίνα Ποντικάκη 45 χρονών και Κυριακή Μαλανδράκη 50 χρονών.
Και οι επτά γαζώνονται με ριπή πολυβόλου. Πέφτουν αιμόφυρτες οι πέντε και το μικρό αγόρι και ξεψυχούν σε λίγα λεπτά και μόνο η Μαλανδράκη τραυματισμένη σύρθηκε στο υπόγειο, που όμως της έμελλε να ζήσει ένα άλλο δράμα αργότερα το οποίο στη συνέχεια θα περιγράψουμε.
ΚΑΚΟΠΕΤΡΟΣ 1943
Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα της εκδίκησης και της καταστροφής, στα 1943 ο Κακόπετρος πληρώνει πάλι με αίμα στο βωμό της θυσίας. Ένας μεθυσμένος Γερμανός στρατιώτης καταδιώκει πλανόδιο μικροπωλητή με τον οποίο είχε μια μικροπαρεξήγηση. Στο δρόμο του συναντά το Γιώργη Θεοδωράκη και την Κατίνα Θεοδωράκη, τους πυροβολεί και τους σκοτώνει χωρίς καμιά αιτία.
Τα γεγονότα στα Τσιχλιανά-Μαρτυρία
Στην απέναντι γειτονιά, στα Τσιχλιανά, συλλαμβάνεται ο Νικόλαος Τσιχλάκης και σέρνεται προς τα κάτω.
Εδώ όμως θα αφήσομε τον 90χρονο σήμερα μπάρμπα Τσιχλονικολή να μας αφηγηθεί τα γεγονότα της μέρας εκείνης
Λέει λοιπόν ο συνομιλητής μας:
«Με πιάσανε στην αυλή του σπιτιού. Ο Γερμανός σαν αστακός οπλισμένος, μου πήρε από την τσέπη τα λεφτά μου, την ταυτότητα και μου ΄ βγαλε τη ζώνη, για να μου δέσει τα χέρια.
Μ΄ έπιασε από τα μαλλιά, μου ακούμπησε το περίστροφο στο Γκαφά (σβέρκο) και μ΄ έσυρε πιο κάτω που είχαν τον ξάδελφό μου τον Τσιχλογιάννη με το γιο του Επιμενίδη. Μας έστησαν τον ένα δίπλα στον άλλο σε μικρή απόσταση.
Τότε άκουσα φωνές απέναντι στα Παπαδιανά. Όφου, Πολιό μου, όφου, Δημητράκη μου. Κατάλαβα πως οι γυναίκες μοιρολογούνταν τους συγγενείς μου Καρμπάδάκηδες.
Αμέσως ετοίμαζαν και τη δική μας εκτέλεση. Στο σημείο αυτό ο συνομιλητής μας σταματά. Ανάβει τσιγάρο και ακολουθεί σιγή. Ρουφά μια βαθιά ρουφηξιά από το τσιγάρο του, βγάζει τον καπνό αργά αργά και τον παρακολουθεί, ώσπου εξαφανίζεται.
:
Μπροστά μου ήταν ένας δέτης. Βάζω όση δύναμη είχα και ορμώ προς τα κάτω. Το πολυβόλο τώρα κακαρίζει, μα εγώ είναι χαμηλότερα και δε με βρίσκει.
Όμως ένα άλλο, από απέναντι, διασταυρώνει τα πυρά του με το … «δικό μου».
Ακούω φωνές Γερμανικές μα συνεχίζω ανάμεσα σε βράχους και θάμνους αγκαθωτούς. Τέλος τρυπώνω μέσα σ΄ ένα πυκνόφυλλο πλατανάκι, που στη ρίζα του είναι μια κολούμπα γεμάτη νερό.
. Εκεί έμεινα ως τις 4 το απόγευμα.
. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ξεκληρίζουν την οικογένεια της Δεσποτοκωσταντίνας.
Τα τέσσερα βλαστάρια της, οι 19χρονοι Αναστάσης και Χαράλαμπος, ο 24χρονος Σπύρος και ο 27χρονος Μανώλης, σπαράζουν σαν κλωσόπουλα στα πόδια της και ξεψυχούν χωρίς να τις επιτρέψουν να πλύνει τις πληγές τους.Λίγο πιο πέρα, στο σπίτι της Μαλαντρίνας, ένα άλλο δράμα εκτυλίσσεται. Είναι αυτή που στην αρχή αναφέραμε πως γλίτωσε τραυματισμένη το Μάη του 1941, για να ζήσει την εκτέλεση δύο παιδιών της, του 21χρονου Αναστάση και του 19χρονου Μιχάλη, μπροστά στα μάτια της.
2.ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΛΑΝΔΡΑΚΗΣΜια άλλη μάνα στην πιο πέρα γειτονιά θρηνεί.Αυτή δεν είναι άλλη από την άλλοτε πανέμορφη και λυγερόκορμη Κρητικοπούλα από την αρχοντογέννα των Ρενιέρηδων, που, όταν το 1898 ο πρίγκιπας Γεώργιος σαν Αρμοστής της Κρήτης περνούσε για την Κάντανο, έσυρε πρώτη το χορό στην υποδοχή, την ώρα που άσταφτε και εβρόντα το τουφέκι για την αυτονομία της Κρήτης.
Αυτή λοιπόν η ηρωίδα, που την ώρα τούτη του χαλασμού έχει στη ράχη της 45 ακόμη χρόνια από τότε, είναι και τώρα στο επίκεντρο των γεγονότων.
Ο πρωτογιός της έχει φύγει χρόνια για την ξενιτιά και δεν τον έχει ξαναδεί. Ο Στέλιος της, ο ηρωικός λοχίας που στη μάχη της Κλεισούρας στις 30 Ιανουαρίου 1941 επικεφαλής διμοιρίας κατέλαβε το ύψωμα 1520, σκοτώθηκε όταν σε λίγο ο εχθρός επιχείρησε ανακατάληψη του υψώματος και έμεινε εκεί, ακοίμητος φρουρός των Εθνικών μας δικαίων στη Β. Ήπειρο.
Ο Λευτέρης της είναι από αυτούς που είχαν συλληφθεί στο μπλόκο των Βουκολιών κι είναι κλεισμένος στο κολαστήρι της Αγιάς, υπομένοντας τα πάνδεινα, εκεί που ο φασισμός εκμηδένιζε κάθε έννοια ανθρώπινης αντοχής κι αξιοπρέπειας.
.Κι έπρεπε ο νους της να σαλέψει. Όμως αυτό δεν έγινε. Έζησε σε βαθιά γεράματα. Κι όταν το 1967 πέθανε σε ηλικία 89 χρονών, είχε τα λογικά της, τη μνήμη της για όλους μας. Και μετά ετεροχρονισμένα, ίσως, γεγονότα που παραπάνω περιγράψαμε, επανερχόμαστε στο μακελειό της αποφράδας εκείνης μέρας.
Η σφαγή συνεχίστηκε ως τις βραδινές ώρες και το αίμα έτρεξε ποτάμι.
26 νεκροί της Παναγιάς των Ούννων τη μέρα εκείνη. Τα ονόματά τους είναι χαραγμένα στις μαρμάρινες πλάκες εντοιχισμένες σε μνημείο περίτεχνο στην κεντρική πλατεία του χωριού,
ΚΑΚΟΠΕΤΡΟΣ 1944
Τα τραγικά γεγονότα του 1944, Παραμονή της Παναγίας, 14 Αυγούστου. Στις Βουκολιές γίνεται το καθιερωμένο παζάρι, όπου οι κάτοικοι της γύρω περιοχής προμηθεύονται ή εμπορεύονται τα λιγοστά προϊόντα, όσα δηλαδή τους άφησαν οι άρπαγες του μόχθου τους.
Τη μέρα αυτή γίνεται μπλόκο και συλλαμβάνονται πολλοί. Ανάμεσά τους και εννιά Κακοπετριανοί που οδηγούνται στο κολαστήρι της Αγιάς, όπου επί 45 μέρες και νύχτες περνούν στιγμές τρόμου, φρίκης και αγωνίας.
.
Η εκδικητική τους μανία αποκορυφώνεται μετά το χτύπημα που δέχεται η φάλαγγά τους στον Άναβο στις 4 Αυγούστου 1944 από αντάρτες του ΕΛΑΣ, όπου σκοτώνονται έξι(6) Γερμανοί στρατιώτες και πυρπολούνται επτά αυτοκίνητα.
Στη μάχη αυτή παίρνουν μέρος και πατριώτες από τον Κακόπετρο
Στη στροφή του δρόμου πάνω από το σχολείο, ένα φορτηγό αυτοκίνητο προερχόμενο από την Παλαιοχώρα είναι γεμάτο επιβάτες με προορισμό τα Χανιά. Ο οδηγός υποχρεώνεται να σταματήσει και όλοι οι επιβάτες να κατέβουν, αφήνοντας τις αποσκευές τους στο αυτοκίνητο.
Επιβάτες και αποσκευές ελέγχονται εξονυχιστικά. Σ΄ ένα σακίδιο βρίσκουν λίρες Αγγλίας και έγγραφα της Αγγλικής αντικατασκοπείας. Αμέσως τα πολυβόλα στήνονται και τους λένε πως, αν δεν παρουσιαστεί ο κάτοχος του σακιδίου, θα εκτελεστούν επί τόπου όλοι. Τότε, ένα 24χρονο παλικάρι, ο Νικόλαος Γερωνυμάκης, από την γειτονική Γρα Κερά, πράκτορας της αγγλικής κατασκοπείας, με το κεφάλι ψηλά, βγαίνει δύο βήματα μπροστά και, με φωνή στεντόρεια σα να μιλούσε η Κρήτη ολόκληρη, φώναξε: «Δικό μου είναι το σακίδιο
Με σχοινιά δένεται στο άγκιστρο ενός τζιπ που με ταχύτητα τον σέρνει στο σκυροστρωμένο δρόμο, μπροστά στα έντρομα μάτια των συνεπιβατών του κι οι κοφτερές πέτρες του κρεουργούν το νεανικό κορμί του.
Μισοπεθαμένο, με θρυμματισμένα τα κόκαλα, χωρίς να γογγύζει ή να εκλιπαρεί, τον λύνουν από το αυτοκίνητο, του δένουν με σύρμα το δεξί χέρι με το αριστερό πόδι και τον κρεμούν σε μια αγριοαχλαδιά και με λογχισμούς τον αποτελειώνουν.
ΠΗΓΗ

























.jpg)
.jpg)
.jpg)



