ΣΚΟΠΟΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΑΥΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΑΝΙΩΝ ΚΡΗΤΗΣ.Η ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΒΑΣΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ,ΙΣΤΟΡΙΚΑ,ΜΟΥΣΙΚΑ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

ΚΟΥΡΜΠΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΑΣ

ΣΤΣΙ ΚΟΥΡΜΠΕΣ ΤΣΗ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙ
ΚΑΙ ΞΕΦΑΝΤΩΝΕΙ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΣΕΙΕΤΑΙ ΤΟ ΛΑΓΚΑΔΙ
Μ ΑΠ ΕΧΕΙ ΑΡΜΑΤΑ ΑΣ ΒΑΣΤΑ ΚΙ ΑΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΣ ΕΥΡΕΙ
ΚΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΠΡΟΒΑΛΑΝΕ.

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

1930..ΑΘΗΝΑ..ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΚΙΣΣΑΜΙΤΕΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ




1930 ΑΘΗΝΑ...Τραγουδούν Κισσαμίτες στρατιώτες του 34ου συντάγματος το.... Ποτές θα κάνει ξαστεριά....Τα χελιδόνια της Βλαχιάς..Σε ψηλό βουνό..Ταχιά ταχιά  ν  αρχημενιά...
Μουσικο αρχειο  ΜΕΛΠΩΣ ΜΕΡΛΙΕ
http://www.mla.gr/artists_prev_el.php?artist_id=4287
Υ.Γ Ο Κοντοπυράκης που αναφέρεται ήταν συγγενής μας  από τα Περιβόλια Ινναχωρίου Κισσάμου και όχι από τα Περβολάκια Κισσάμου. 

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΜΙΛΛΕΡ..ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΓΡΑΜΠΟΥΣΑ 1825

Ο Τζόναθαν Πέκαμ Μίλερ (γεν. 1797) ήλθε το 1824 και για μία διετία πολέμησε με υποδειγματική γενναιότητα στο πλευρό των επαναστατημένων φορώντας την ελληνική ενδυμασία. Η δημοσιευμένη αλληλογραφία του αποτελεί σημαντική πηγη πληροφοριών για την επικρατούσα .
Ο συνταγματάρχης Τζόναθαν Μίλλερ, μετά από σύντομη ασθένεια, βρέθηκε να κάνει τον βοηθό του Σαμουήλ Χάου στην πολιορκία της Γραμβούσας το 1825. Ο Χάου είχε εξασφαλίσει για τον βοηθό του αμοιβή 10 δολαρίων τον μήνα. Ο εκτελών χρέη φρουράρχου στο φρούριο της Γραμβούσας την περίοδο αυτή ήταν ο Δημήτριος Καλλέργης. Ο τότε διοικητής της Κρήτης, ο γνωστός Μουσταφά Πασάς του Αρκαδίου (τότε μπέης),ήταν ένας πολύ σκληρός και ανελέητος αντίπαλος. Ο Howe,απογοητευμένος από την εξέλιξη των επιχειρήσεων, αλλά και από την απειθαρχία των μαχητών, έγραψε στις 23 Οκτωβρίου στο Ημερολόγιό του: «Φέραμε στην Κρήτη 1.200 άνδρες, δαπανήσαμε μέσα σε τρεις μήνες 8.000 τάλιρα και κυριεύσαμε μόνο το κάστρο της Γραμβούσας». Παρακάτω ανέφερε για τον
Μίλλερ: «Αληθινό είναι πραγματικά το ρητό του φίλου μου Μίλλερ, ότι στρατός χωρίς τάξη λαφυραγωγεί τον εαυτό του...».
Οι δύο άνδρες έμειναν στο φρούριο για δυο μήνες με τονΧάου να αναχωρεί στα τέλη Οκτωβρίου και να αφήνει τους τραυματίες στη φροντίδα του Μίλλερ. Λίγο μετά αναχώρησεκαι ο Μίλλερ.Εκτός από τον Σαμουήλ Χάου και τον Τζόναθαν Μίλλερ ήρθαν και αρκετοί άλλοι(επίσημα καταγεγραμμένοι δεκαέξι), μεταξύ αυτών και ο γνωστός Τζωρτζ Τζάρβις,που σπούδαζε στη Γερμανία.

ΣΑΜΟΥΗΛ ΧΑΟΥ .ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ 1801-1876


Ο φιλέλληνας  Ιατρός Σαμουήλ Γκρίντλεϋ Χάου (1801-1876) έλαβε μέρος ως γιατρός, αλλά και ως πολεμιστής, στον Αγώνα των Ελλήνων κατά των Τούρκων.
Βασισμένος, μάλιστα, σ’ αυτήν την προσωπική του εμπειρία, έγραψε ένα πολύτιμο βιβλίο για την Ελληνική Επανάσταση
Ο Χάου δέχτηκε την πρόταση του Εκτελεστικού Σώματος το βράδυ της 23ης Αυγούστου να μεταβεί ως ιατρός στην Κρήτη ζητώντας αποζημίωση σαράντα δολαρίων τον μήνα για τον ίδιο και δέκα για τον βοηθό του, λόγω των κινδύνων και της αβεβαιότητας της αποστολής. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα πήγαινε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο ημερολόγιό του.
 Σύμφωνα με το προσωπικό ημερολόγιο του  ο Σαμουήλ Χάου φθάνει στη Γραμβούσα το πρωί της Τετάρτης, 31Αυγούστου.
Στο φρούριο τον υποδέχεται ο μόλις 22 ετών Δημήτριος Καλλέργης, που εκτελεί χρέη φρουράρχου μέχρι να φτάσει ο διορισμένος από την επαναστατική κυβέρνηση. Κατά τον ερχομό του θαυμάζει το όμορφο τοπίο. Μένει στο νησί μέχρι τις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Στους δύο μήνες περίπου που έμεινε σ’ αυτό καταγράφει τις εμπειρίες και τα συναισθήματά του στο προσωπικό του ημερολόγιο, το οποίο τηρεί με συνέπεια.
Με τον εκτελούντα χρέη φρουράρχου στην Γραμβούσα Δημήτριο Καλλέργη είχε μάλλον καλή σχέση και μάλιστα αναφέρει ότι μπορούσε να συνομιλεί μαζί του άνετα, καθώς ο Καλλέργης γνώριζε τρεις γλώσσες -Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά-, όπως γράφει στο ημερολόγιό του,την 2α Σεπτεμβρίου.
Ο Χάου, εκτός από τον Καλλέργη, έκανε παρέα και με τον Αμερικανό βοηθό του Ιωνάθαν Μίλλερ. Κατά την απουσία του Καλλέργη σε επιχειρήσει δυσανασχετούσε,επειδή έμενε πολλές μέρες χωρίς κρέας. Όπως έγραψε, ο Καλλέργης ήξερε να φροντίζει έναν ευγενή κύριο.
Η περιποίηση των τραυματιών ασθενών του δεν του άφηνε ελεύθερο χρόνο να περιηγηθεί το νησί για το οποίο γνώριζε πολλά από τις επιστολές του Σαβαρύ. Έτσι, σκεπτόταν ότι μόλις σταθεροποιούνταν οι ασθενείς του θα έκανε μια εκδρομή στην ενδοχώρα.
Οι πολεμικές επιχειρήσεις και οι συγκρούσεις με τους πολυάριθμους τραυματίες, που του κουβαλούσαν, γέμιζαν τον χρόνο του. Γράφει χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του ότι, την Κυριακή 2 Οκτωβρίου του 1825, του διεκόμισαν πλήθος από σώματα ανθρώπων. Άλλοι απ’ αυτούς ήταν ελαφρά πληγωμένοι, άλλοι βαριά και πέθαιναν, και άλλοι ήταν ήδη νεκροί ώστε βρήκε ελάχιστο χρόνο για να φάει κάτι πολύ μετά τα μεσάνυχτα. Κατά τη μέρα εκείνη αντιμετώπισε τόσο πολλά δύσκολα τραύματα όσα θα αντιμετώπιζε στη Βοστόνη σε κάμποσα χρόνια και εκτέλεσε τόσες χειρουργικές επεμβάσεις όσες θα έκανε σε όλη του την ζωή αν έμενε στη πατρίδα του. Την ίδια μέρα του μετέφεραν ένα εικοσάχρονο όμορφο παλληκάρι που είχε δεχτεί ένα βλήμα το οποίο πέρασε από τον βραχίονα στην πλάτη, από όπου το αφαίρεσε χειρουργικά. Δυστυχώς, αυτή η φαινόταν βέβαιος. Ο Χάου συγκλονίστηκε από την προθανάτια αγωνία του νεαρού, ο οποίος προσπαθούσε, προσηλώνοντας το βλέμμα του, να διαβάσει την έκφραση του προσώπου του γιατρού του, ελπίζοντας να αποσπάσει μια ευνοϊκή απάντηση για την τύχη του. Ο άτυχος νεαρός πυροβολήθηκε την ώρα που σημάδευε τον εχθρό και φαίνεται ότι η σφαίρα αυτή ήταν, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, το εισιτήριο για τον άλλο
κόσμο. Συγκλονισμένος από τον νεαρό που ψυχορραγούσε αναρωτήθηκε: «Πού πάει η ψυχή; Τι είναι η ψυχή; Μπορεί να είναι ανεξάρτητη από το σώμα; Ποιος γνωρίζει»;
Την επόμενη μέρα, τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου, οι σκοτωμένοι ήταν λίγοι και οι τραυματίες, όπως αναφέρει, μόνο σαράντα. Οι εχθροί, των οποίων ηγείτο ένας κατ’ αυτόν ογδοντάρης Τούρκος (ο Μουσταφά Πασάς), ήταν περίπου 2500. Έτσι ασχολή-
θηκε και πάλι με τους ασθενείς του από το πρωί ως το βράδυ.
 Στη φροντίδα των πληγωμένων την 21η Οκτωβρίου μας πληροφορεί ότι υπήρχε μαζί του άλλος ένας γιατρός. Ο Χάου επέβλεπε την υγεία των σαράντα που τον εμπιστεύονταν, ενώ ο ντόπιος γιατρός, παρά τις μηχανορραφίες του, φρόντιζε μόνο δύο ασθενείς. Στο σημείο αυτό λέγει ότι δεν έχει τίποτα με τους ντόπιους γιατρούς, αλλά είναι κρίμα να έχουν άγνοια και μαζί υπερβολική αλαζονεία. Ο Χάου γράφει στο ημερολόγιο ότι κάνει το καθήκον του και προσπαθεί να τους διδάξει τις αρχές της χειρουργικής, αλλά έχουν τόση έπαρση και ξεροκεφαλιά που δεν του το επιτρέπουν. Οι ντόπιοι γιατροί γράφει, είναι -γενικά- χωρίς καθόλου αρχές και εντιμότητα και πολλοί απ’ αυτούς, εάν είχαν την ευκαιρία, θα του έδιδαν μια δόση δηλητήριο
Μεταξύ άλλων, στις 23 Οκτωβρίου, γράφει ότι για τον Κρητικό μαχητή η κάπα του είναι η καρέκλα, το κρεβάτι και το τραπέζι του, ότι το μαχαίρι του είναι και πιρούνι και κουτάλι., ότι δεν αλλάζει ρούχα παρά μόνο μια φορά τους τρεις μήνες, ότι τη νύκτα θέλει ένα ξηρό μέρος για να ξαπλώσει και ένα λιθάρι για μαξιλάρι. Αναφέρει επίσης ότι γρήγορα συνηθίζει κανείς αυτόν τον τρόπο ζωής. Ο ίδιος, την ώρα που έγραφε, είχε δύο μήνες να βγάλει τα ρούχα του το βράδυ και ότι κοιμόταν στο πάτωμα με μια κουβέρτα το ίδιο καλά όπως θα κοιμόταν σε πουπουλένιο στρώμα με σεντόνια και ότι αισθανόταν το ίδιο άνετα το κεφάλι του με ένα μαντήλι πάνω
σε μια επίπεδη πέτρα, όπως και σε μαξιλάρια.
Ο Χάου αναχώρησε από την Κρήτη για να συνεχίσει την προσφορά του αλλού, έχοντας όμως αποκομίσει πολλές εμπειρίες που σημάδεψαν ολόκληρη τη ζωή του. Προσέφερε στον Αγώνα ως γιατρός ανακουφίζοντας τον πόνο των πληγωμένων αγωνιστών και σώζοντας πολλούς απ’ αυτούς. Γενικά, είχε καλή γνώμη για τους ευεργετηθέντες απ’ αυτόν Έλληνες ανεξάρτητα αν κάποιες φορές, εν βρασμώ ψυχής, τους σχολίασε αρνητικά στο ημερολόγιο του.
Το 1866, γηραιός πλέον, βρίσκεται για μια ακόμα φορά στην Ελλάδα, για να συνδράμει τους επαναστατημένους Κρητικούς.


«Προς τηv Σεβαστήν Avτικυβερνητικήν Eπιτρoπήv.
 Είναι δύω ήμισυ χρόνοι, αφ ού ανεχώρησα από την Αμερικήν με σκοπόν να δουλεύσω την Ελλάδα, δια του επαγγέλματός μου. Έφερον συστατικά γράμματα από το εν Aμερική Ελληνικόν Κομιτάτον. Όλα δε τα έξοδα εις τόν δρόμον και αλλαχου εγένοντο εξ ιδίων μου.

Φθάσας εις την Ελλάδα επρόσφερα τας δουλεύσεις μου εις την τότε προσωρινήν Διοίκησιν παρά της οποίας επεφoρτίσθην να συνακολουθήσω με το Ελληνικόν Στράτευμα εις Μεσσηνίαν, Όπου ηκολούθησα μετά χαράς. Έμεινα δύω μήνας εις Καλαμάταν επισκεπτόμενος τους εκεί εκ των στρατοπέδων πεμπομένους πληγωμένους και άλλους. Μετά ταύτα επέμφθην εις Γραμπουσαν, Όπου έδούλευσα μήνας πέντε και εις αυτήν και έξωθεν αυτής εις άλλα μέρη. Επιστρέψας δε από την Γραμπουσαν επεφoρτίσθην να δουλεύσω εις τα εν Ναυπλίω Εθνικά Νοσοκομεία των ασθενών και των πληγωμένων. Το χρέος τούτο εκτέλεσα καθ’ Όσον ηδυνήθην ένα σχεδόν χρόνον. Μετά ταύτα κατ’ αίτησιν του Κυρίου Αστιγξ  εισήλθον εις τό Ατμοκίνητον ή Καρτερία, Όπου και μένω έως σήμερον. Δι’ Όλας τας ανωτέρω εκδουλεύσεις μου εις την Ελλάδα δεν έλαβον σχεδόν τίποτε δια μισθόν μου. Διότι επιθυμούσα πάντοτε να δουλεύσω Όσον ημπορούσα χωρίς πληρωμήν.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΔΕΙΚΤΟΜΑΝΩΛΗΣ

Δεικτάκης Εμμανουήλ,(Καλυβιανή Κισσάμου) Συνταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού που θυσίασε την περιουσία και τη ζωή του για την ένωση της Ελλάδας με την Κρήτη. Ο παλιός αγωνιστής του 1821, που πρωτοστάτησε στο κίνημα, συνέφερε οικονομικά, και κατάφερε μαζί με άλλους πατριώτες να γίνει η Επανάσταση και να επιτευχθεί η Ένωση .Εκεί στα Κρητικά,(Πειραιάς) που είχαν αρχίσει ήδη να δημιουργούνται, βρισκόταν το σπίτι του ΚρητικούΕμμανουήλ Δεικτάκη το οποίο είχε διαθέσει για δημαρχείο.Ο Δεικτάκης είχε εκλεγεί πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου στο πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο Πειραιά με δήμαρχο τον Υδραίο Κυριάκο Σερφιώτη.

Για το τραγούδι-ρίμα του Δεικτομανώλη πατήστε εδώ.

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

ΡΩΜΑΙΚΟΣ ΟΔΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ



ΚΙΣΑΜΟΣ-ΚΥΔΩΝΙΑ-ΚΑΝΤΑΝΟΣ-ΛΑΠΠΑΟ χάρτης του πόιτινγκερ ή peutingerianós τραπέζι είναι αρχαίος χάρτης του οδικού δικτύου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο χάρτης έχει κατασκευαστεί από 11 τμήματα περγαμηνής.....
Ο χάρτης του πόιτινγκερ είναι ο μόνος γνωστός επιζών χάρτη της ρωμαϊκής cursus publicus, το κρατικό οδικού δικτύου. Ο ίδιος χάρτης δημιουργήθηκε από έναν μοναχό στη Γαλλία το 1265. Είναι μια περγαμηνή πάπυρο, συναρμολογούμενος  από έντεκα τμήματα.
Είναι ένας  πολύ σχηματικός χάρτη, που σχεδιάστηκε για να δώσει μια πρακτική επισκόπηση του οδικού δικτύου, σε αντίθεση με μια ακριβή γεωγραφική αναπαράσταση του χώρου.
Στην αποτύπωση του διακρίνεται το οδικό δίκτυο της Κρήτης και η ένωση των πόλεων μεταξύ τους



Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

ΜΑΡΙΑΝΟΣ-ΜΑΥΡΟΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ-ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ.ΑΘΗΝΑ 1930

1930...από αριστερά ο  Ρεθεμνιώτης λυράρης Αλέκος Καραβίτης από τα Ακτούντα Αγ.Βασιλείου με τους Κισσαμίτες Γιώργο Μαριάνo απο Δραπανιά Κισσάμου  και Σταύρο Μαυροδημητράκη  απο Μαρεδιανά Κισσάμου (λαούτο).
Εποχές  που ο Καραβίτης διδάχθηκε τα συρτά   από αυτούς και έκαναν τις πρώτες ηχογραφήσεις τους.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΚΙΣΣΑΜΟΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΚΙΣΣΑΜΟΥ ΔΙΗΓΗΣΗ

Aναμνήσεις Γυναικόπαιδου

Κατά το 1896 είδα να βαδίζει εις την προκυμαίαν του Πειραιώς ένα Κρητικόπουλο τριών πιθαμών, το οποίον ήτο ενδυμένο με δύο πήχεις ύφασμα. Ανυπόδητον και ξεσκούφωτον, εφόρει μόνον υποκάμισον και βράκαν, της οποίας το κάτω άκρον εσείετο ως ουρά πετειναριού. Το Κρητικόπουλον παρετήρει με περιέργειαν μεγάλην τα πάντα, τα πλοία εξ ενός, τα μαγαζειά εξ άλλου, τα σπίτια, τα οχήματα και τους ανθρώπους. Και εφαίνετο έκθαμβον από το πλήθος εκείνο των πρωτοφανών πραγμάτων και προσώπων.
Επλησίασα και το ήγγισα εις την κεφαλήν.
               - Πώς σε λένε; του είπα.
 Το παιδίον έστρεψε προς εμέ ανήσυχον τα μάτια του, δύο μαύρα μάτια γεμάτα φως.
               - Μανώλη, μου απήντησε.
               - Κι από ποιό μέρος της Κρήτης είσαι;
               - Από τον Ταράτσο.
Μου ήλθε μια ιδέα. Το είλκυσα εις το απέναντι μανάβικο και του είπα:
           - Θέλεις να σου δώσω ένα πράμμα;
Ο μικρός ούτε ναι είπεν, ούτε όχι, αλλ’επερίμενε να ίδη το πράγμα που θα του έδιδα.
            - Δόσε μου ένα κανατάκι, είπα προς τον μανάβην. Και αφού επλήρωσα έδωκα το κανάτι του μικρού Κρητικού.
            - Χαρίζεις μού το; μου είπε.
            - Χαρίζω σού το.
Η χαρά έλαμψεν εις το πρόσωπον του μικρού, ο οποίος έφυγε με το κανάτι και απομακρυνόμενος το παρετήρει και το εκαμάρωνεν ως πολύτιμον απόκτημα.
Εγώ εσταμάτησα προ του μανάβικου και παρετήρουν το παιδίον. Ο δε μανάβης αφού με παρετήρησε με απορίαν δια την δωρεάν μου, ήλθε πλησίον και είπε:
-          Είναι γυναικόπαιδο, το κακόμοιρο!
      Και έπειτα επρόσθεσε:
-          Τί τραβούν κι αυτοί οι Κρητικοί!
      Ήρχισε δε να μ’ ερωτά αν υπήρχεν ελπίς αυτήν την φοράν να τελειώσει το Κρητικό ζήτημα, για να τελειώσουν και τα βάσανα αυτών των ανθρώπων. Αλλά δεν του απήντησα.
      Η προσοχή μου όλη ήτο συγκεντρωμένη εις το παιδίον εκείνο, το οποίον εζωντάνευε μίαν μακρινήν μου ανάμνησιν. Και επανέβλεπα τον εαυτόν μου όπως ήτο, όταν προ τριάντα ετών ως γυναικόπαιδον και εγώ ευρέθηκα εις τον Πειραιά και επλανήθην έκθαμβος εις την προκυμαίαν εκείνην μ’ ένα κανάτι αιγινήτικον εις το χέρι.
      Θα ήμουν και εγώ τότε πέντε ετών. Αλλ’ ενθυμούμαι τας πρώτας ανησυχίας και τους φόβους της επαναστάσεως του 66. Ο πατέρας μου απουσίαζεν επί πολλάς ημέρας, εγύριζε δε κρυφά εις το Καστέλλι και εκοιμάτο σε ξένο σπίτι. Μόλις τον εβλέπαμε. Ήτο από τους συνωμότας και εφοβείτο μη συλληφθή.
       Έπειτα μίαν νύκτα μας επήρεν από το Καστέλλι και μας μετέφερεν όλην την οικογένειαν εις την δυτικήν παραλίαν, όπου με άλλα γυναικόπαιδα επεριμέναμεν πλοίον να έλθει να μας πάρει. Ο πατέρας μου πάλιν απουσίαζεν͘  ήτο εις την Συνέλευσιν και μόνον από καιρού εις καιρόν ήρχετο και μας έβλεπε.
       Δεν γνωρίζω πόσον καιρόν εκάμαμεν εις τα μέρη εκείνα, αλλά βεβαίως μήνες θα επέρασαν και αι τροφαί μας εξηντλούντο. Τότε ο πατέρας ευρήκε τον Μεσογειανόν Κρουβίδην και εσυμφώνησαν να του δώσει δέκα λίρες δια να μας περάση με το καΐκι του εις την Ελλάδα.
   Ήμεθα δέκα, παιδιά και γυναίκες, και το καΐκι του Κρουβίδη ήτο μια ελεεινή ψαρόβαρκα. Ο πατέρας τον είχε συμφωνήσει να μην πάρει άλλους. Αλλά αυτός, πλεονέκτης άνθρωπος, αφού μας παρέλαβεν από το Σφινάρι, έκαμε προσέγγισιν εις την Ακτήν και επήρε και άλλους γέρους και γυναίκες, μεταξύ των οποίων και έναν πληγωμένον εις το μάτι. Κατά τας οκτώ-εννιά είχαμε αφήσει την Κρήτην και κατά την αυγήν ευρισκόμεθα μεταξύ του ξερονήσου Ποντικού και των Αντικυθήρων. Ολίγον ακόμη και θα ήμεθα ασφαλείς. Αλλά όταν ήρχισε να διαφωτίζει, ο Κρουβίδης διέκρινε ένα πλοίον, το οποίον ήρχετο κατ’επάνω μας.
-          Χαθήκαμε, μας λέει. Είναι τούρκικο και θα μας πιάσει.
      Οι γυναίκες εξεφώνισαν και επεκαλούντο Χριστούς και Παναγίες και ο πληγωμένος που είχε επάνω του τριάντα λίρες, τις έρριξε στη θάλασσα για να μη τι πάρουν οι Τούρκοι.
-          Θέλετε να μας πιάσουν οι Τούρκοι; ηρώτησεν ο Κρουβίδης.
-          Καλλιά να μάσε φάει η μαύρη θάλασσα! απήντησε μία από τις γυναίκες.
       Και αυτή ήταν η γενική γνώμη των γυναικών.
                -      Αι, ελάτε από παέ, είπεν ο πλοίαρχος μας και ήρχισε να μας τοποθετεί εις την μίαν πλευράν της βάρκας δια να την ανατρέψει ευκολότερα.
       Από την στιγμήν εκείνην διατηρώ μίαν φρικιαστικήν ανάμνησιν της θαλάσσης όπως την είδα ν’ απλώνεται μπροστά μου μαύρη πίσσα. Αλλά δεν είχα συνείδησιν σαφή του κινδύνου και εφοβούμουν με τους φόβους των άλλων.
        Οι άνδρες όμως ημπόδισαν τον Κρουβίδην να εκτελέσει το σχέδιόν του. Ήλπιζαν, φαίνεται, εις την θείαν επέμβασιν ή εις άλλο τι απροσδόκητον. Ίσως και επροτίμων να σφαγούν παρά να πνιγούν. Εν τω μεταξύ ο μαύρος όγκος του πλοίου όλο και επλησίαζε και τώρα εφαίνετο ογκωδέστερος εις την διαφάνειαν του όρθρου. Τότε μια κόρη ερρίφθη εις την θάλασσαν δια να μη πέσει εις τα χέρια των Τούρκων, αλλά οι άνδρες την ανέσυραν.
               -       Αφού δε θέτε να βουλιάξωμε, είπεν ο Κρουβίδης, τότε να ρίξετε στη θάλασσα όσα άρματα έχετε οι άντρες, γιατί αν βρουν οι Τούρκοι άρματα στο καΐκι θα μάσε δώσουνε άσκημο θάνατο. Χωρίς άρματα θα περάσωμε για απόλεμοι και μουτήδες.
        Οι άνδρες επείσθησαν και έρριψαν όσα όπλα είχαν στη θάλασσα. Αλλά ο πλοίαρχος μας είχεν άλλον σκοπόν. Ήθελε να φύγει και εφοβείτο μήπως τον εμποδίσουν ή τον σκοτώσουν οι άνδρες. Αφού λοιπόν τους έπεισε και έρριψαν κάτι παλιοπιστόλες και μαχαίρια που είχαν στη θάλασσα, εφούσκωσε δύο τουλούμια συνδεδεμένα και μ’ αυτά έπεσε στη θάλασσα. Και έγινεν άφαντος εις το σκότος. Εμείς δε απομείναμε εις το έλεος του Θεού. Και επειδή κανείς δεν ήξερε να κρατήσει τιμόνι, το καΐκι έμεινεν ακυβέρνητον.
       Ως τόσον το πλοίον ήρχετο κατ’ επάνω μας και τώρα ηκούετο ο θόρυβος των μηχανών του. Άραγε μας είχαν ιδή ή θα έπεφτεν επάνω μας ο φοβερός εκείνος όγκος να μας κάμει θρύψαλλα; Αλλά δεν ήτο προτιμότερον αυτό παρά να μας πιάσουν οι Τούρκοι;
        Αλλά δεν ήσαν Τούρκοι. Η απελπισία μας μετεβλήθη εις χαράν απερίγραπτη όταν ακούσαμε να μας φωνάζουν από το πλοίον ελληνικά:
-          Το νου σας! … Τραβηχθείτε λιγάκι να μη σας τρακάρει το βαπόρι.
        Είχε πια φωτίσει και διεκρίναμεν ανθρώπους με κασκέτα πάνω στο πλοίον. Σε λίγο βλέπομε και μια φελούκα να ’ρχεται. Το πλοίον ήτο ρώσικον και είχεν έλθει δια να πάρει τα γυναικόπαιδα, να τα σώσει από τους Τούρκους και την πείναν. Ήτο δε τω όντι γεμάτι από γυναίκες και παιδιά.
         Μας επήραν επάνω, μας επεριποιήθησαν πολύ οι Ρώσοι και το βράδυ εφθάσαμεν εις τον Πειραιά. Την άλλη μέρα εσυργιανούσα εις την παραλίαν έκθαμβος δι’ όσα έβλεπα, όπως το προσφυγόπουλο που είδα εις το ίδιο μέρος. Και δεν ελησμόνησα ακόμη την χαράν που μού έκαμεν ένας καλός άνθρωπος, μανάβης εις την προκυμαίαν, ο οποίος μου χάρισε ένα κανάτι αιγινήτικο.
         Εις τον Πειραιά εμείναμεν ολίγον καιρόν. Όταν δε μετά έτη επανήλθα μεγάλος, δεν ευρήκα τίποτε από την εικόνα που είχε διατηρήσει η παιδική μου μνήμη και η οποία ήτον ως ανάμνησις παλαιού ονείρου μισοσβησμένη.
         Και ο Κρουβίδης θα ρωτήσετε τι απέγινε; Δύο μέρες επάλευε με τη θάλασσα το θηρίον και κατόρθωσε να φθάσει εις την Ακτήν της Κισάμου μισοπεθαμένος. Ευρήκε δε τον πατέρα και του είπεν ότι μας έπιασε ένα Τούρκικο και ότι μόνον αυτός εσώθη ως εκ θαύματος. Ο πατέρας εύρε τρόπον να γράψει στα Χανιά, αλλά εις τα Χανιά δεν εγνώριζαν τίποτε για την τύχη μας. Είχε δε τελείως απελπισθεί και εθεώρει χαμένην όλην του την οικογένειαν, ότε, μετά ένα ή δύο μήνας, επληροφορήθη ότι είχαμε διασωθεί εις τον Πειραιά και ότι εμέναμε εις τας Αθήνας.
         Ο Κρουβίδης εξηκολούθησε τα ταξίδια του μεταξύ Κρήτης και Ελλάδος. Αλλά μια φορά επήγε και δεν εγύρισε. Εχάθη με καμιά εικοσαριά άτομα που είχε πάρει στο καΐκι του από τα Ρεθεμιώτικα. Τους είχαν πιάσει Τούρκοι και τους έσφαξαν͘  αλλ’  ίσως κι επνίγηκαν.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ.

 ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ..Γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1963 στο χωριό Σπηλιά Κισσάμου στα Χανιά της Κρήτης. Γιος παπά, του πατέρα Ευάγγελου, που τον έχασε πριν από τρία χρόνια, και της πρεσβυτέρας Μαρίας. Ο πατέρας του ήταν ένα από πιο δραστήριους ανθρώπους της εκκλησίας στην Κρήτη. Είχε φτιάξει τουλάχιστον 15 εκκλησίες, ξενώνες απόρων, είχε ανακαινίσει ερημοκλήσια ξεχασμένα από τον Θεό, είχε μια πλούσια προσφορά στην τοπική κοινωνία αλλά και προσωπική ξεχωριστή σχέση με τη φύση. Ο Μανώλης έχει άλλα δύο αδέρφια, την Ολυμπία και τον Μιχάλη. Τέλειωσε το σχολείο στα Χανιά και αμέσως μετά άρχισε να σπουδάζει Ανάλυση και Προγραμματισμό Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στην Αθήνα. Το 1982 μπήκε στη Σχολή Ενωμοταρχών και το 1986 στην Σχολή Υπαστυνόμων. Έκλεισε τα τριάντα στην αστυνομία και τα περισσότερα από τα μισά ασχολείται με τα ηλεκτρονικά εγκλήματα.

Υ.Γ.Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας  Αγών  του προηγούμενου αιώνα έλκει την καταγωγή του από την  καλόσειρη οικογένεια των Σκορδίληδων των Σφακίων.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

ΣΤΑ ΣΤΑΥΡΑΚΙΑ ΕΝ ΕΤΗ 1888

 ΘΕΣΗ ΣΤΑΥΡΑΚΙΑ(ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΑΗ ΚΥΡ ΓΙΑΝΝΗΣ Η ΠΑΝΩ ΤΣΟΥΡΟΥΝΙΑΝΑ)..ΤΟ ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ  ΟΠΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΠΑΛΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΝΝΙΑ ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΣΕΛΙΝΟ..ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΕΡΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΚΑΛΙΔΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΗ ΚΡΙΑΡΗ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ.





Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Ο Κρητικός σφενδονήτης και η σφενδόνη εκ Φαλασάρνων


Ο Κρητικός σφενδονήτης στον πόλεμο – μία βαρυσήμαντη ανταλλαγή.
Οι μολύβδινες σφενδόνες που έχουν ανακαλυφθεί σε διάφορες θέσεις της Κρήτης έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα για την κατανόηση της φύσης του πολέμου στο νησί κατά την ύστερη κλασική και ελληνιστική περίοδο. Στην Κρήτη ενεπίγραφες μολύβδινες σφενδόνες έχουν βρεθεί σε εννέα θέσεις, ενώ μία ακόμη ενεπίγραφη σφενδόνη, κοπή των Φαλασαρνίων, ανακαλύφθηκε στο γειτονικό νησί των Αντικυθήρων.
Το κείμενο στις σφενδόνες είχε συλληφθεί και φτιαχτεί στο καλούπι ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι του όπλου. Για αυτόν το λόγο αποτελεί θεμελιώδες τμήμα του σχεδιασμού του. Οι σφενδόνες που φέρουν κείμενο στην επιφάνειά τους μπορούν να μας διαφωτίσουν για θέματα στρατιωτικής δράσης, ηγεσίας και σχέσεων μεταξύ των πόλεων, ενώ εγείρουν παράλληλα ερωτήματα ως προς το επίπεδο αλφαβητισμού μεταξύ των στρατιωτών και οδηγούν σε μία συζήτηση γύρω από την ψυχολογική δύναμη μιας τέτοιας επικοινωνίας στον πόλεμο. Σκοπός της παρούσας δημοσίευσης είναι να παρουσιάσει το συνεχώς αυξανόμενο σύνολο των Κρητικών μολύβδινων σφενδονών στο ευρύτερο πλαίσιο τους, σε μία προσπάθεια να τονιστεί ο πρωταρχικός ρόλος και η σημασία της ενεπίγραφης αυτής μορφής επικοινωνίας και να αξιολογηθεί ο βαθμός σύγκλισης ή απόκλισης των Κρητών από τις στρατιωτικές πρακτικές της εποχής.

Νομίσματα Φαλάσαρνας

Νομίσματα Φαλάσαρνας. Στα Αντικύθηρα, τα 2/3 των περίπου 150 νομισμάτων που έχουν βρεθεί συνολικά προέρχονται από την πόλη της Φαλάσαρνας και ανήκουν κυρίως στον τύπο με το Φ στη μία όψη και το δελφίνι στην άλλη.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΝΙΘΑΚΗΣ ..Οπλαρχηγός Κισσάμου

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΝΙΘΑΚΗΣ..ΕΚ ΡΟΔΩΠΟΥ ΚΙΣΣΑΜΟΥ
Γενναιοτατος αγωνιστης κατα την Επαναστασιν του 1866-69.Σωματαρχης του οπλαρχηγου Ι.Κανιτσακη-Κανιτσου.Οπλαρχηγος με ιδιον σωμα και σημαιαν κατα την επαναστασιν του 1878 διαπρεψας εις τας μαχας Σταλου-Μοδιου και Πατελαριου .Απεθανεν εις Πειραια το 1904 εις ηλικιαν 75 ετων.Διεκρινετο δια την ακραν φιλοπατριαν του τον ανδρικον και σοβαρον χαρακτηρα του επι πλεον δε ητο φανατικωτατος και αδιαλακτος κατα παντος Τουρκικου.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΛΗΣΤΑΡΧΟΙ ΒΕΛΑΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΟΜΑΝΩΛΗΣ

28-8 -1908
Πεπραγμένα των λήσταρχων Βέλανου και Παπαδομανώλη..Ο Βέλανος σκοτώθηκε σε ενέδρα χωροφυλάκων στο Ανατολικό Σέλινο.