ΚΙΣΣΑΜΟΣ-ΚΙΣΑΜΟΣ (ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΤΗΣ)

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ (ΚΟΥΦΙΑΝΟΣ) - ΠOTE ΘΑ KAMEI ΞΑΣΤΕΡΙΑ

2012-02-14T12:34:00.000+02:00

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΡΥΛΙΚΟ ΚΟΥΦΙΑΝΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΤΟΥ 1960

2012-02-01T16:04:00.001+02:00

ΚΙΣΑΜΟΣ 1960, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Είσοδος Καστελλίου

Άλλη άποψις της εισόδου προς το Καστέλλι

Άποψις του Καστελλίου

Κισαμίτης ατενίζων το Καστέλλι

Υπόλοιπον Φρουρίου Καστελλίου

Το νέο λιμάνι Καστελλίου

Ψαρόβαρκες στο λιμάνι Καστελλίου

Λίμνη Καστελλίου

Λόφος Κουνουπίτσας

Ξυλόγλυπτα του Καστελλιανού ξυλογλύπτη Βιολάκη Κ.

Δεσποτικόν Καστελλίου

Παρθενών Καστελλίου

Εκκλησάκι του "Ντάμιαλη"

Άγιος Σπυρίδων Καστελλίου

Άγιος Γεώργιος Πύργου Καστελλίου

Κληρικοί της Μητρόπολης Κισάμου [και Σελίνου] σ' ένα ξωκκλήσι

Το Γυμνάσιο Κισάμου

Μαθήτριες του Γυμνασίου Κισάμου σε εορταστική εκδήλωση

Μαθητές του Γυμνασίου Κισάμου σε χορούς Κρητικούς

Γραμβούσα

Ο Ποντικός της Γραμβούσας

Ηλιοβασίλεμα στον κόλπο Κισάμου

Εννιά Χωριά Κισάμου

Η Γωνιά του Κολυμβαρίου

Το Παλαιόκαστρον Κισάμου

ΠΑΛΑΙΙΚΟ ΓΑΜΗΛΙΟ ΓΛΕΝΤΙ

2012-02-01T10:01:00.004+02:00

Σπάνια ηχογράφηση από γαμήλιο γλέντι στην Πολυρρήνια Κισάμου την δεκαετία του '70.

Ακούγονται μαντινάδες και ριζίτικο και διακρίνονται οι φωνές των Γρ.Μαθιουδάκη, Μαν.Καρτσώνη, Βασίλη Καρτσώνη. Συμμετέχουν διάφορες παρέες. Ένα δείγμα για το πώς γλεντούσαν οι παλαιότεροι....και ίσως να γίνει παράδειγμα στους νέους που αρέσκονται σε εντυπωσιασμούς και φανφάρες

ΠΗΓΗ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΟΥΣΑΚΙΩΝ-Λουσακιές 2/8/10

2012-02-01T09:52:00.001+02:00

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΟΥΣΑΚΙΩΝ

2012-02-01T09:31:00.003+02:00

Πολιτιστικός
Σύλλογος
Λουσακιών

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Λαογραφικό Μουσείο Κισσάμου (στεγάζεται δίπλα στο δημοτικό σχολείο Λουσακιών)

Ημέρες λειτουργίας Δευτέρα έως Παρασκευή - Ώρες λειτουργίας 09:30 - 14:00

Προμηθευτείτε το βιβλίο "Μουσική και Χορός της Κρήτης" μια έκδοση του Πολιτιστικού Συλλόγου Λουσακιών Κισσάμου .

Κρητικός Συρτός από την Λουσακιανή Παρέα

Στο νομό Χανίων , στηνΕπαρχία Κισσάμου , σε υψόμετρο 260 μ. Ν.Δ. της Κισσάμου και σε απόσταση 7 περίπου χιλιόμετρα από αυτή , ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις Φαλάσαρνα καιΠολυρρήνια απλώνετε το χωριό μας , οι Λουσακιές.
Πολλοί λένε πως η ονομασία του χωριού προήλθε από την παραφθορά της λέξης
λ ο υ σ φ ά κ ι , που σημαίνει φασκόμηλο και είναι γεγονός πωςτο φυτό αυτό αφθονεί στην περιοχή .
’λλοι λένε πως η ονομασία του χωριούπροήλθε από τα λουτρά ενός συνοικισμού , από παραφθορά της λέξης
Λ ο υτ ρ α κ ι έ ς σε Λουσακιές .
’λλοι τέλος από την λέξη λ ο ύ σ ο, που σημαίνει κάτι το όμορφο ,το μερακλίδικο και το ταιριαστό .
Κατά την Βυζαντινή περίοδο και συγκεκριμένα τον 5ο και 6ο αιώνα μ.χφαίνεται ότι κτίστηκαν και σώζονται μέχρι και σήμερα εκκλησίες , ενδιαφέρουσες για την αρχιτεκτονική τους όπως : του Αγίου Πολυκάρπου στο κέντροτου χωρίου , της κοίμησης της Θεοτόκου στα Ζαχαριανά και της Αγίας Παρασκευής στην ομώνυμη τοποθεσία .
Οι οικισμοί που υπάρχουν σήμερα με η χωρίς κατοίκους στις Λουσακιές είναιοι παρακάτω : Λάκκοι , Μετόχι , Βάρδια , Μεράδες , Φτερόλακα , Λιμπινιανά , Γαλουβάς , Νταμπαριανά , Βλασιανά , Λιβάδι , Τζανακιανά , Σταματιανά , Μουλουδιανά , Παπαδιανά , Βολικιανά , Λουδιανά , Ζαχαριανά , Σταυρουλιανά , Πρινιακός , Καναβάς , Πατεριανά .
Το σύνολο δε των κατοίκων της ομώνυμης κοινότητας είναι 550 σύμφωνα μετην τελευταία απογραφή .
Βέβαια είναι απαραίτητο να αναφέρουμεότι οι Λουσακιές και οι Λουσακιανοί αγωνίστηκαν για την ελευθερία , από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και μετά.
Το 1821 έχουμε αρκετές συμπλοκές Λουσακιανών και Τούρκων με πολλούςνεκρούς και καταστροφές .
Το 1866 έχουμε ενεργή συμμετοχή στην Κρητική επανάσταση .
Τον Ιούλιο του 1867 έχουμε σκληρές μάχες των Λουσακιανών με τουςΤούρκους τους οποίους απωθούν με μεγάλες απώλειες .
Το 1889 , πολλές συμπλοκές πάλι με Τούρκους και τέλος στον 20ο αιώναέδωσαν το παρόν στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας , στον Ελληνοιταλικό πόλεμοστην Αλβανία και αντιστάθηκαν ενάντια στον γερμανικό στρατό με όλες τους τις δυνάμεις .
Τέλος έχουμε να παρουσιάσουμε , κάτι που πραγματικά είμαστε περήφανοι γιαυτό, την μουσική και χορευτική μας παράδοση .
Το 1750 παντρευόταν στα Πατεριανά των Λουσακίων κάποιος Πατερόμανος .
Στο γάμο ήταν καλεσμένος σαν μουσικός ,ο περίφημος τότεβιολίστας Τριανταφυλλάκης Στέφανος η Κιώρος από τον Γαλουβά των Λουσακιών .
Το κέφι λοιπόν έχει ανάψει για τα καλά και την ώρα του χορού , πέταξανστο βιολίστα χρυσά και αργυρά νομίσματα .
Ενθουσιασμένος ο Κιώρος συνέθεσε εκείνη τη στιγμή μια μουσική απόλυτα σωστή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη .
Η σύνθεση αυτή όμως ήταν και ο πρώτος συρτός , και ονομάστηκε Λουσακιανός.
Επίσης σ' αυτό το γάμο χορεύτηκε και ο πρώτος κρητικός συρτός όπωςσώζεται σήμερα.

ΣΚΟΠΟΣ-ΣΤΟΧΟΙ
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λουσακιών έχει ως βασικόσκοπό την αναβίωσητηςπολιτιστικής κληρονομιάς και την αναβίωση της γεωργικής κοινότητας στασύγχρονα οικολογικά πλαίσια .
Ειδικότερα οι στόχοι είναι :

Αναβίωση της γνήσιας παράδοσης στα σημεία εκείνα που αναδεικνύουν τον άνθρωποόπως μουσική , χορός , τραγούδι , πανηγύρια , κουζίνα .
Ανάδειξη της ιστορίας των Λουσακιών
Αναθέρμανση και σύσφιξη των κοινωνικών σχέσεων των κατοίκων των Λουσακιών και της ευρύτερης περιοχής .
Ανταλλαγή εμπειριών σε θέματα παράδοσης με άλλες περιοχές της Κρήτης τηςΕλλάδος και περιοχών της Ευρώπης .
Αλληλογνωριμία των λαών της Ευρώπης μέσα από την ποικιλία των πολιτισμώντης Ευρώπης .
Διατήρηση του περιβάλλοντος .
Σύνδεση τουρισμού και πολιτισμού για αύξηση των θέσεων εργασίας καιτουεισοδήματος των κατοίκων των Λουσακιών .

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λουσακιών στα πλαίσια των γενικότερων δραστηριοτήτων του ασχολείται αυτή την εποχή συστηματικά με την μουσικήπαράδοση και τοχορό τουτόπου μας , θεωρώντας ότι και αυτό το στοιχείο , αναπόσπαστο άλλωστε τηςγενικότερης πολιτιστικήςμας κληρονομιάς, είναι πολύ σημαντικόκαι παρουσιάζειμεγάλο ενδιαφέρων.
Ιδιαίτερα μάλισταστην εποχή μας , που θεσμοί , αξίες και παραδόσεις δοκιμάζονται που γενικότεραστοιχεία κατακλύζουν την καθημερινή μας ζωή , που μουσικά ακούσματα και χορευτικά βήματα αμφίβολης ποιότητας κυριαρχούν .
Και όλοι συμφωνούμε πως στις ρίζες μας και στην παράδοσή μας μπορούμε να βρούμετα στηρίγματα που θα περιορίσουν αυτή την πολιτιστική κρίση , προκειμένου και μεγαλύτερες διαστάσεις να μην πάρει και την εθνική μας ταυτότητα να μην αλλοίωση .
Οι σκέψειςμας αυτές , η αγωνία μας ,το ενδιαφέρον μας να διασωθούν όσα χάνονται από τον ανεκτίμητο πλούτο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς , αλλά και ναγίνουν γνωστά σ? όσους δεν τα γνωρίζουν , μας ώθησαν να ασχοληθούμε μετην κρητική παράδοση και ειδικότερα με τον κρητικό συρτό .

"Ρόδο" Γυναικείος παραδοσιακός χορός που σώζεται μόνο στις Λουσακιές

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1985 με την ονομασία " Εκπολιτιστικός ΣύλλογοςΝέων Λουσακιών ".
Οι μέχρι τώρα εκδηλώσεις στόχο έχουν να αναδείξουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των Λουσακιών όπως :
Του Κρητικού Συρτού που σαν χορός και μουσική ξεκίνησαν από τις Λουσακιές.
Την γενικότερη παράδοση των Λουσακιών που σε μεγάλο βαθμό σώζεται και σήμερα.

Κρητικός Συρτός από την χορευτική συντροφιά Λουσακιών

Α.ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

ΒΡΑΔΙΑ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΣΥΡΤΟΥ
Το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου , όπου παρουσιάζεται ο Κρητικός Συρτός όπως παίζετε και χορεύετε σε διάφορα μέρη της Κρήτης.
2. ΒΡΑΔΙΑ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΥ
Στο χώρο που πρωτοχορεύτικε ο Κρητικός Συρτός , στα Πατεριανά Λουσακιών 5 Αυγούστου κάθε χρόνο .

Συνέδριο με θέμα "Μουσική και Χορός της Κρήτης"
20-21/08/2000 στις Λουσακιές

Β. ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ
22-08-1993 Συνέδριο με θέμα : ΛΟΥΣΑΚΙΕΣ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΣΥΡΤΟΥ
Συμμετείχαν κορυφαίοι μουσικολόγοι και Εθνομουσικολόγοι από την Ελλάδακαι το εξωτερικό όπως Roberto Leudi καθηγητής εθνομουσικολογίας από τοπανεπιστήμιο της Μπολώνιας της Ιταλίας,Αμαργιανάκης Γεώργιος καθηγητής μουσικολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών.
20-08-2000 Συνέδριο με θέμα : ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Συμμετείχαν RobertoLeudi καθηγητής εθνομουσικολογίας του πανεπιστήμιου της Μπολώνιας ,Αμαργιανάκης Γιώργοςκαθηγητής μουσικολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών , Ρένα Λουτσάκη ανθρωπολόγος του χορού - Πανεπιστήμιο Αιγαίου ,ΜαρίαΚόρος εθνολόγοςτου χορού από τοΤορόντο του Καναδά κ.α. .

"Ως ο Λάβδανος του Μυλοποτάμου και της Ίδης ο δίκταμος "
Θεατρική παράσταση στα Πατεριανά Λουσακιών

Γ.ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Ιούλιος 1992 " Ερωτόκριτος "
από την θεατρική ομάδα Κισσάμου.
29-07-1994 " Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια "
από την καλλιτεχνική εταιρεία του Φουρνέ " Η ΑΣΠΙΔΑ ".
09-08-1996 " Η κυρά - φύση με τα 7 παιδιά της κι ο κακός ο Ρύπος " από τα παιδία του Δημοτικού Σχολείου Δραπανιά.
23-07-1997 " Το κουκί και το ρεβύθι "
από τα παιδιά του δημοτικού Σχολείου Δραπανία.
20-08-2000 " Ως ο λάβδανος του Μυλοποτάμου και της Ίδης ο δίκταμος ".
Τα βήματα του Κρητικού συρτού , τα βήματα της Ιστορίας του τόπου.
Η παράσταση συντίθεται από κείμενα της Κρητικής λογοτεχνίας και επιχειρεί τη σκιαγράφηση της φυσιογνωμίας του τόπου όπως διαφαίνεται μέσα από τιςδημώδεις και τις έντεχνες εκφράσεις της πολιτιστικήςμας παράδοσης.
Επιλογή κειμένου - δραματουργική σύνθεση και σκηνοθεσία ΜιχάληςΒιρβιδάκης.

Έκθεση παραδοσιακών Κρητικών φαγητών
20/08/2000 στα Πατεριανά Λουσακιών

Δ. ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΦΑΓΗΤΟΥ
12-11-1993
20-08-2000
Όπου παρουσιάστηκαν πάνω από πενήντα (50 ) Λουσακιανά παραδοσιακά φαγητά και γλυκίσματα.
Ε. ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Έχουμε εκδόσεισε βιβλίο τα πρακτικά του πρώτου συνεδρίου και βρίσκονται στην φάση έκδοσης τα πρακτικά του δευτέρου συνεδρίου.

Ζ. ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΛΛΕΣΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
Συλλογή φωτογραφικού υλικού.
Βιντεοσκόπηση όλων των εκδηλώσεων.
Συλλογή βιντεοκασετών από εκδηλώσεις τοπικές παλαιότερων ετών όπωςγάμων βαπτίσεων κ.τ.λ.
Συνεντεύξεις με ανθρώπους μεγάλης ηλικίας για την παράδοση του τόπου μας.
Πρωτοβουλίες για συνεργασία με τους πολιτιστικούς φορείς της Κισσάμου.
Η . ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ένταξη και υλοποίηση προγράμματος στο LIΝDER II το 2000 για εξοπλισμού Πολιτιστικού Συλλόγου Λουσακιών όπως γραφεία , βιβλιοθήκες , τηλεόραση , βιντεοκάμερα , στερεοφωνικό συγκρότημα , υπολογιστής , σύνδεση με INTERNET , VIDEO κ.α.
Ένταξη στο πρόγραμμα ΙNTERREG II για ίδρυση λαογραφικούμουσείου, βρισκόμαστε στη φάση της υλοποίησης .

Αναλυτικά οι δραστηριότητες αναφέρονται στο έντυπο που έχει εκδόση οΣύλλογος μας με τίτλο " Πολιτιστικές διαδρομές ".
Δ.Σ.Πολιτιστικού Συλλόγου Λουσακιών

Κουνελάκης Στέλιος Πρόεδρος

Ρουπάκης Νίκος Αντιπρόεδρος

Πετράκης Θεόδωρος Γραμματέας

Πατερομιχελάκη Ελένη Γραμματέας

Τζανακάκης Ιωάννης Ταμίας

Αντωνογιαννάκης Βασίλειος Μέλος

Αργυροπούλου Ουρανία Μέλος

Βερυκάκη Βίκυ Μέλος

Κοκκινάκης Νεκτάριος Μέλος

Μαλεφάκης Κωνσταντίνος Μέλος

Πατερομιχελάκης Γιάννης Μέλος

Σπανουδάκης Αντώνιος Μέλος

Σταματάκη Ρούλα Μέλος

Εξελεγκτική Επιτροπή
Κοκκινάκης Στέφανος
Κοκκινάκη Κωστούλα
Βεστάκης Παντελής

1823 ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ

2012-01-31T08:42:00.009+02:00

1.ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

Πατήστε παρακάτω για το χρονικό

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ - ΝΕΟΣ ΑΡΜΟΣΤΗΣ Ο ΤΟΜΠΑΖΗΣ.

1 Ιανουαρίου 1823 οι κεφαλές της Κίσσαμου με επιστολή τους προς την Καγκελαρία Σφακιων ζητούν όπλα και βοήθεια για την λευτεριά τους.

Οι πρόκριτοι Κίσσαμου: Από Δρακώνα Μιχαήλ Φορτσάκης, από Καλουδιανά Γεώργιος Κουβαρίτης, από Τοπόλια Ιερομόναχος Αποστολάκης, από Καλάθαινες Γιάννης Δεσποινάκης, από Παλαιόκαστρο Δημήτριος Αρχοντάκης, από Μεσόγεια Ξηρούχης Προεστός, από εννέα χωριά και Σελοράχη Γιάννης Χαρτσούλης, από Αμυγδαλοκέφαλο Αντώνιος Πατιστάκης, από Κούνενη Δασκαλογιάννης, Παπαμανώλης και Αντώνης Μεταξάς, από Έλος Αρχοντογεωργάκης. Η επιστολή στάλθηκε με το Γιαννιό Μενιδάκη με προτροπή να βρει τον Κωνσταντή Τσιάκη(μάλλον ο Τσιάκης ήταν Σφακιά) για να την δώσει στην Καγκελαρία στο Λουτρό.

Η απάντηση στάλθηκε 7 Ιανουαρίου από τα μέλη της Καγκελαρίας Χ. Ι. Πωλιουδάκης, Ανδρέας Κριαράς και Σήφης Βουρδουμπάς και έλεγε ότι θα στείλουν 1000 τουφέκια μέσω θαλάσσης και να τα παραλάβει ο καπετάν Γεωργάκης Δρακονιανός.

ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

4 Φεβρουαρίου 1823 στην Αγιά Μαρίνα Κυδωνίας οι οπλαρχηγοί έλαβαν απόφαση να ξεκινήσουν εκστρατεία για την απελευθέρωση Κίσσαμου κατά πρώτον και μετά του Σέλινου από τους εχθρούς.

Εκεί συνυπέγραψαν ότι:

α. Tα λάφυρα από τους εχθρούς, θα κλειδώνονται σε ένα σπίτι και θα μοιράζονται μετά στους αγωνιστές.

β. Όποιος κλέβει από τους χριστιανούς θα εκτελείται αμέσως.

γ. Κανένας καπετάνιος δεν θα γράφει χωριά πάνω του.

δ. Η Διοίκηση θα διορίζει τους καπετάνιους ανά απελευθερωμένο χωριό.

Οι υπογράφοντες αρχηγοί: Σφακιανοί πεντακοσίαρχοι, Ρ. Βουρδουμπάς, Πρωτοπαπάς Γεώργιος, παπά Ανδρουλής, παπά Ιωάννης, Π. Μανουσέλης, Εμμανουήλ Πρωτοπαπαδάκης, Σ. Δεληγιαννάκης, Αναγν. Μανουσογιαννάκης, Α. Παναγιωτάκης, Πωλογεωργάκης, Ανδρέας Παναγιωτάκης, Μ. Βαρδουλάκης.

Τριακοσίαρχοι, Π. Παπαπωλάκης, Σ. Κουκουτσάκης, Ν. Βολουδάκης, Ν. Μανουσάκης και ο Αστυνόμος Αναγνώστης Ιερωνυμάκης.

Από τον Άγιο Βασίλειο Γ. Τσουδερός πεντακοσίαρχος, από τον Αποκόρωνα ο Σήφης Κωνσταντουδάκης(Σήφακας), από την Κυδωνία Β. Χάλης.

Ο Ν. Ζερβουδάκης αρχηγός του επικουρικού σώματος πεντακοσίαρχος.

Ο Γενικός Γραμματέας Νεόφυτος Οικονόμος.

Οι Τούρκοι κατά την διάρκεια της προέλασης των Ελλήνων κατέφευγαν στους πύργους των Γριμπιλιανών, Μουλέτας, Χαρβάτας, Βουκολιών, Περβολακίων και Κούμουλη όπου όμως έβρισκαν τραγικό θάνατο.

Αφού ξεκαθάρισαν την επαρχία, άρχισαν την πολιορκία του φρουρίου της Κίσσαμου.

21 Μαΐου 1823 ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ

Ο Αρμοστής Τομπάζης ήλθε στην Κρήτη με πέντε πολεμικά και τρία φορτηγά πλοία καθώς και 600 άνδρες οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Ηπειρώτες και βοήθησαν στην πολιορκία της Κίσσαμου.

Οι Τούρκοι με έντιμη συνθήκη που τους πρότεινε ο Αρμοστής δέχθηκαν να αναχωρήσουν με τα όπλα τους για τα Χανιά στις 25 Μαΐου 1823. Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν περίπου 100 άνδρες ενώ σκοτώθηκαν ο Σφακιανός πεντακοσίαρχος Εμμανουήλ Πρωτοπαπαδάκης(Μοράκης) και ο ηγούμενος της μονής Πρέβελη Μελχισεδέκ Τσουδερός. Από τις κακουχίες πέθανε και ο ήρωας πεντακοσίαρχος Σήφακας.

ΤΑ ΓΙΑΤΡΟΣΟΦΙΑ

2012-01-31T08:22:00.002+02:00

Τα «μυστικά» των παραδοσιακών μεθόδων που χρησιμοποιούντο στην περιοχή της Κισσάμου, για την παραγωγή διαφόρων προιόντων αναζήτησε μια ομάδα ερευνητών του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Με την υποστήριξη του ιδρύματος Ιωάννη Λάτση, το οποίο χρηματοδότησε την εθνοβιολογική μελέτη, οι ερευνητές ανακάλυψαν αρκετές από τις πρακτικές που επέτρεπαν σε μια κοινωνία που απέχει μόλις 40 χμ από τα Χανιά να διασφαλίζει αξιοθαύμαστη αυτάρκεια, διατηρώντας ελάχιστες επαφές με την πρωτεύουσα του νομού.

«Πραγματοποιήσαμε αναλυτικές συνεντεύξεις με δεκάδες ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, οι οποίοι θυμούνταν τεχνικές για πολλά διαφορετικά προϊόντα: από αφεψήματα και φάρμακα, μέχρι φυσικές βαφές, λιπάσματα και κόλες», σχολιάζει μιλώντας στο «Βήμα» η προϊσταμένη της ερευνητικής ομάδας, δρ. Μελπομένη Σκουλά, βιολόγος του Πάρκου Διάσωσης Χλωρίδας και Πανίδας του Πολυτεχνείου της Κρήτης .

Ενδιαφέρον έχει η στάση της τοπικής κοινωνίας απέναντι στα μυστικά των παραδοσιακών μεθόδων. «Αυτές τις γνώσεις η νέα γενιά τις περιφρονεί, ενώ το δυστύχημα είναι ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι που τις κατέχουν, νιώθουν σχεδόν… ντροπή. Σαν να είναι απόδειξη ενός χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου το γεγονός ότι γνωρίζουν τις ιδιότητες της χαρουπιάς, του μελισσόχορτου και της μυρτιάς. Πολλές φορές οι συνεντευξιαζόμενοι μας έλεγαν απαξιωτικές φράσεις όπως “αυτά είναι ανοησίες” ή “αυτά είναι ξεπερασμένα”», αναφέρει η κυρία Σκουλά.

Ωστόσο, κάθε άλλο παρά ξεπερασμένες είναι οι παραδοσιακές τεχνικές που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Αντιθέτως, δεκάδες σύγχρονες μελέτες αποδεικνύουν ότι πολλές από τις πατροπαράδοτες τεχνικές είχαν έρεισμα.

«Είναι αξιοθαύμαστο ότι η λαϊκή γνώση περιείχε πληροφορίες που η επιστήμη έρχεται να επιβεβαιώσει στις μέρες μας. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι γνώριζαν ότι αν τραυματιστείς στην ύπαιθρο, πρέπει να αναζητήσεις ιστό αράχνης για να σταματήσεις την αιμορραγία. Πράγματι, αποδείχθηκε ότι ο ιστός της αράχνης έχει αιμοστατικές ιδιότητες. Επίσης, οι παλιοί χρησιμοποιούσαν αιθέρια έλαια, όπως το φασκόμηλο, για την τόνωση της μνήμης. Σήμερα, οι φαρμακευτικές εταιρίες επικεντρώνουν σε αυτές ακριβώς τις ουσίες τις έρευνες για το Αλτσχάιμερ», σχολιάζει η βιολόγος.

Βασικό χαρακτηριστικό των παραδοσιακών μεθόδων ήταν ότι στηρίζονταν στην αρχή της αειφορίας, χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται! «Ο λόγος είναι ότι χρησιμοποιούσαν το περιβάλλον με γνώμονα να υπάρχουν διαρκώς πόροι ώστε το σύστημα να είναι βιώσιμο. Αντιθέτως, στις μέρες μας έχουμε τη λογική της γρήγορης χρήσης και εξάντλησης του οικοσυστήματος», εξηγεί η κυρία Σκουλά.

Γι’ αυτό άλλωστε, η ενδελεχής μελέτη αυτών των μεθόδων παρέχει επιχειρηματικές ιδέες για επένδυση στην έρευνα. «Εταιρίες από όλο τον κόσμο επενδύουν σε τέτοιου είδους έρευνες, Ανάμεσα τους ορισμένες είναι ελληνικές, ωστόσο θα μπορούσαν να δημιουργηθούν περισσότερες, αρκεί να υπάρχει το επιχειρηματικό δαιμόνιο. Η μία ανάγκη γεννά την άλλη και έτσι δημιουργούνται οι ιδέες», αναφέρει.

Δίνοντας ένα απλό παράδειγμα, αναφέρεται στις φυσικές βαφές. «Σήμερα τα υφάσματα από βιολογικό βαμβάκι κερδίζουν όλο και περισσότερη δημοτικότητα. Πώς, όμως, θα χρωματισθούν αυτά; Με χημικά χρώματα; Οι παραδοσιακές βαφές από ριζάρι, κατηφέ ή… σπανάκι μπορούν να δώσουν τη λύση», καταλήγει η ίδια.

Μερικά παραδείγματα από το πλούσιο υλικό που συγκέντρωσαν οι ερευνητές είναι τα εξής :

1. Ελιά : Ο κατσίγαρος, δηλαδή τα υπολείμματα του ελαιοτριβείου, χρησιμοποιούνταν για την απομάκρυνση των παρασίτων από το δέρμα των αιγοπροβάτων. Επίσης, δινόταν σαν φάρμακο σε δηλητηριάσεις και αποτελούσε το διαλυτικό μέσο για πολλά φαρμακευτικά παρασκευάσματα, όπως το κοκκινόλαδο ή το λιακονόλαδο.

2. Μέντα : Εκτός από αφέψημα που κάνει καλό στο στομάχι και ανακουφίζει από το κρυολόγημα, η μέντα έχει μια επιπλέον ιδιότητα: είναι εντομοαπωθητικό φυτό και χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση των καρπών.

3. Δυόσμος : Το αφέψημα δυόσμου προστατεύει το στομάχι και το αναπνευστικό, ενώ κατεβάζει το

ζάχαρο και την χοληστερίνη. Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι η τριβή του φύλλου στο δέρμα χρησιμοποιούνταν για την θεραπεία από τις μυρμηγκιές.

4. Σπανάκι : Πέρα από την κατανάλωσή του ως λαχανικό, χρησιμοποιούνταν στην βαφική για πράσινο χρώμα

5. Αράχνη : Ο ιστός της αράχνης χρησιμοποιούνταν για την διακοπή της αιμορραγίας σε τραύματα

6. Λιακόνι : Το λιακόνι είναι μία σαύρα που δαγκώνει με το στόμα ή τσιμπάει με την ουρά, όπου

φυλάσσεται το δηλητήριο. Θεωρείται δηλητηριώδες και η δαγκωνιά του θανατηφόρα. Ωστόσο, τοποθετώντας λιακόνι μέσα σε λάδι και αφήνοντάς το στον ήλιο, μέχρι την

διάλυση του ερπετού, οι άνθρωποι της Κίσσαμου παρασκεύαζαν το «λιακονόλαδο». Αυτό χρησιμοποιούνταν ως αντιβιοτικό σε πληγές και τραύματα και ως θεραπευτικό για το δάγκωμα λιακονιού.

(tovima.gr)

ΣΦΑΚΙΑΝΟ ΓΙΑΧΝΙ(ΤΣΙΓΑΡΙΑΣΤΟ)

2012-01-30T08:55:00.003+02:00

Σφακιανό γιαχνί (Αρνί ή κατσίκι τσιγαριστό)

Ένα παραδοσιακό πιάτο της δυτικής Κρήτης που λόγω της νοστιμιάς του έχει μεταναστεύσει σε ολόκληρο το νησί είναι το φαγητό της σημερινής συνταγής. Η παραδοσιακή εκδοχή αυτού του φαγητού γίνεται με αγρίμι, με τον κρητικό αίγαγρο που είναι γνωστός στους περισσότερους σαν κρι κρι. Το ζώο αυτό κινδύνευσε με εξαφάνιση και τώρα είναι προστατευόμενο είδος και απαγορεύεται το κυνήγι του. Είναι ενδημικό,και ζει στα Λευκά Όρη και κυρίως στο Φαράγγι της Σαμαριάς. Θεωρείται πρόγονος της αίγας και αποτελεί σύμβολο της Κρήτης.

Το πιάτο γίνεται νοστιμότατο με κατσίκι ή αρνί ελευθέρας βοσκής, ντόπιο . Απλό, με ελάχιστα υλικά, βασίζει τη νοστιμιά του στην καλή ποιότητα των πρώτων υλών και στην υπομονή που θέλει το μαγείρεμά του αφού γίνεται σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία.

Είναι η εποχή των αρνιών και των κατσικιών από τώρα και μετά ως τις Απόκριες και τουλάχιστον εδώ στην Κρήτη, τα συνηθίζουμε στα κυριακάτικα τραπέζια μας αυτή την περίοδο. Δοκιμάστε το! Είναι πολύ νόστιμο και σηκώνει μπόλικο κρασάκι! Δείτε και την πολύ ενδιαφέρουσα παραλλαγή, αν δεν φοβάστε τις θερμίδες...

Υλικά:

1 κιλό αρνί ή κατσίκι για κατσαρόλα (από το μπροστινό, το χεράκι που λέμε)

1-1,5 κούπα ελαιόλαδο (για το αρνί 1 κούπα, για το κατσίκι 1,5)

Αλάτι-πιπέρι

Χυμός δύο λεμονιών.

Επί το έργον:

Κόβουμε το κρέας σε μεσαίου (προς μικρό) μεγέθους μερίδες. Το πλένουμε το και το αφήνουμε να στραγγίξει. Βάζουμε το λάδι σε κατσαρόλα, και ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι.

Πριν αρχίσει να τσιγαρίζεται βάζουμε τα κομμάτια του κρέατος. Τα γυρίζουμε να αλλάξουν χρώμα από όλες τις μεριές, και αλατοπιπερώνουμε Μόλις ξαναρχίσει να βράζει προσθέτουμε το λεμόνι. Το σκεπάζουμε και χαμηλώνουμε το μάτι σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία.

Εγώ το είχα στο 2 σε κουζίνα με διαβάθμιση ως το 9. Παίρνει περίπου 2 ώρες να γίνει. Αυτό είναι όλο κι όλο!

Το σερβίρουμε με τηγανητές πατάτες ή πατάτες φούρνου αν το προορίζουμε για κύριο πιάτο, ή ακόμη και σκέτο αν το θέλουμε για κρασομεζέ στο κέντρο του τραπεζιού.

Το παίρνουμε στεγνό από την κατσαρόλα αφήνοντας το λάδι του.

Παραλλαγή:

Αν έχουμε τσίπα, ανθόγαλα ή καλής ποιότητας στραγγιστό γιαούρτι, βγάζουμε τα κομμάτια του κρέατος σε άλλη κατσαρόλα και προσθέτουμε μια κούπα γαλακτοκομικό 10 λεπτά πριν το κατεβάσουμε από το μάτι. Τρίβουμε και λίγο πιπέρι ακόμη και απολαμβάνουμε!

Παρατηρήσεις:

1)Δεν προσθέτουμε καθόλου νερό σ’ αυτό το πιάτο, γι αυτό το λάδι είναι σε μεγάλη σχετικά ποσότητα (μπορούμε αυτό που θα μείνει να το χρησιμοποιήσουμε στο μαγείρεμα λαχανικών για να πάρουν γεύση). Η θερμοκρασία μαγειρέματος πρέπει να είναι ιδιαίτερα χαμηλή.Το αποτέλεσμα δεν είναι τηγανητό κρέας αλλά ένα μαλακό τσιγαριστό μεζεδάκι.

2)Αντί λεμόνι μπορούμε να βάλουμε κρασί.

3)Αν δεν μας αρέσουν τα μικρά κρέατα μπορούμε να το φτιάξουμε με ζυγούρι (χρονιάρικο αρνί) αλλά τότε θέλει περισσότερη ώρα βράσιμο.

4)Αν προσθέσουμε γαλακτοκομικό, αντί να χρησιμοποιήσουμε κατσαρόλα μπορούμε να βάλουμε τα κομμάτια του κρέατος σε πυρέξ και να το βάλουμε για ένα τέταρτο σε προθερμασμένο στους 200 βαθμούς φούρνο.

Read more: Κρήτη:γαστρονομικός περίπλους

ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΣΟΥΔΕΡΟΥ-ΠΟΛΕΜΑΡΧΙ ΚΙΣΣΑΜΟΥ

2012-01-30T08:32:00.008+02:00

Το μνημείο του Μελχισεδέκ Τσουδερού στο Πολεμάρχι Κισσάμου.

Στο χωριό μας κοντά στην πλατεία έχει στηθεί, εδώ και πολλά χρόνια ένα μνημείο στη μνήμη του μεγάλου Κρητικού ήρωα και επαναστάτη Μελχισεδέκ Τσουδερού, ο οποίος ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της εναντίον των Τούρκων δεκάχρονης κρητικής επανάστασης του 1821.

Ο Μελχισεδέκ Τσουδερός σκοτώθηκε στο Πολεμάρχι στις 5 Φεβρουαρίου 1823 σε άγρια μάχη με τους γεννίτσαρους Τουρκοκρητικούς και τους υπόλοιπους Τούρκους αφήνοντας εδώ την τελευταία του πνοή, πέφτοντας μαχόμενος ηρωικά, όντας ταυτόχρονα και ηγούμενος της Μονής Πρέβελη στο Ρέθυμνο.

Ο Μελχισεδέκ Τσουδερός από ήταν από τους πρώτους ήρωες της κρητικής

αιωνιώδους αντίστασης και εξέγερσης των Κρητών ενάντια στον τουρκικό ζυγό.

Καταγόμενος από τον Ασώματο Ρεθύμνου μυήθηκε στην πατριωτική ιδέα της Φιλικής Εταιρείας

από τον μοναχό Ανανία της Αγίας Λαύρας του Αγίου Όρους και αποτέλεσε τον πρωτεργάτη

της κρητικής επανάστασης του 1821 εναντίον του τουρκικού ολοκληρωτισμού στην Κρήτη.

Διετέλεσε ηγούμενος της γνωστής Μονής Πρέβελη από το 1817 όταν και εκλέχθηκε μέχρι το θάνατό

του, αποτελώντας τον ηγέτη της επαρχίας Αγίου Βασιλείου, ενώ αποκαλούνταν Τσουδερογούμενος.

Όντας και ο ίδιος από τους πρωταίτιους της κρητικής εξέγερσης του 1821, ως αρχηγός επαναστατικού

σώματος, έλαβε μέρος σε μάχες όπως στην Καλή Συκιά και το Σπήλι.

Η επαναστατική του αυτή δραστηριότητα προκάλεσε την αντίδραση των Τούρκων που διέταξαν τη

σύλληψή του μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε' εξαιτίας της ελληνικής επανάστασης.

Έχοντας όμως πληροφορηθεί την επικείμενη σύλληψή του, ξέφυγε νύχτα από τη Μονή Πρέβελη και

κατέφυγε στη θέση Κουρκουλό, πάνω από το χωριό Ροδάκινο.

Σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά στο χωριό μου Πολεμάρχι Κισσάμου στις 8-2-1822 σε μάχη

με τους Τούρκους, ποτίζοντας με το αίμα του την κρητική γη, όπως τόσοι άλλοι.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Μιχαήλ Τσουδερός, μικρότερος αδερφός του στρατάρχη Γεώργιου

Τσουδερού και το Μελχισεδέκ του αποδόθηκε τιμητικά, ως καλόγερος.

Ο ηρωικός του θάνατος ενέπνευσε το 1840 την ποιήτρια Αντωνούσσα Ι. Καμπουροπούλου

να γράψει ένα τραγούδι γι' αυτόν και το οποίο περιλαμβάνεται στο βιβλίο της με τίτλο "Ποιήματα Τραγικά".

Επίσης στο μνημείο στην διπλανή πλάκα αναφέρονται και τα ονόματα Πολεμαρχιανών που πολέμησαν, σκοτώθηκαν, ή εκτελέστηκαν στη διάρκεια των απελευθερωτικών αγώνων στην περιοχή

ΠΗΓΗ

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΞΕΨΑΧΝΙΣΜΑ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚ

2012-01-24T11:12:00.001+02:00

ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΟ ΨΑΞΙΜΟ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΝΑ ΠΑΕΙ ΔΕΞΙΑ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΗΝ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ.(ΙΣΤΟΡΙΑ.ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ,ΜΟΥΣΙΚΗ,ΜΟΥΣΙΚΟΙ,ΤΟΠΙΑ, κ.λ.π.)

ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΔΕ ΑΝ ΔΕΙ ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΛΕΞΗ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΤΗΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΛΕΞΗ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟ ΚΑΝΩ Μ ΑΥΤΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ.

ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ .

ΦΑΜΠΡΙΚΕΣ (ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΑΙΑ)

2011-12-02T20:12:00.002+02:00

Τα εργαστήρια αυτά αληθινές κυψέλες εργασίας και δραστηριότητας κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μέχρι να ολοκληρωθεί το μάζεμα των ελιών. Και επειδή πολλές χρονιές έπεφταν μαζεμένες οι ελιές με αποτέλεσμα να υπάρχει πολύς ελαιόκαρπος για «βγάρσιμο», στις φάμπρικες έκαναν και «νυχτέρια» δηλ. δούλευαν και τη νύχτα –κυρίως αυτήν.Έτσι πολλά από τα νυχτέρια και τις αποσπερίδες του χειμώνα γίνονταν στις φάμπρικες. Εκεί με αστεία, με κουβέντες και ιστορίες και με τη ζεστασιά της πυρήνας, περνούσαν πολλές από τις κρύες βραδιές του χειμώνα οι κάτοικοι . Συχνά-πυκνά βουτούσαν και κανένα χαλί παξιμάδι στο «βρασκί», τρώγανε καμιά ελιά ίσως και κανένα κομμάτι τυρί και η βραδιά περνούσε.Ιδιαίτερη χαρά γινόταν όταν τύχαινε να ζυμώνει κάποια νοικοκυρά της γειτονιάς. Τότε το φρέσκο ψωμί και το λάδι είχαν την τιμητική τους και όλοι οι παρευρισκόμενοι έκοβαν φέτες φρέσκου ψωμιού, τις βουτούσαν στο «βρασκί» με το λιόλαδο(λαδόβρεχο) και τις έτρωγαν με μεγάλη όρεξη. Ξεχωριστή ήταν η χαρά των παιδιών που βουτούσαν τα κουλούρια τους στο λάδι.Σε περιόδους εντατικής λειτουργίας της φάμπρικας, ο αλιτριβειδιάρης ή κάποιος άλλος παρέμενε ξάγρυπνος και δούλευε όλη τη νύχτα για να προκόψει η δουλειά και να βγουν πολλές ελιές. Αυτό γινόταν κυρίως στο πρώτο άλεσμα των ελιών, που δεν χρειαζόταν σφίξιμο, δουλειά που, όπως θα δούμε, απαιτούσε τη σωματική δύναμη δύο τουλάχιστον ανθρώπων.Οι φάμπρικες, αυτά τα καταπληκτικά εργαστήρια, αποτελούνται από τρία μέρη: Τη στρώση, το πιεστήριο, τον εργάτηΚαι πρώτα η στρώση: Είναι ένα στρογγυλό πετρόχτιστο κατασκεύασμα, σχήματος ανεστραμμένου κόλουρου κώνου, ύψους περίπου ενός μέτρου και ακτίνας 1-1,2 μέτρων στη μεγάλη βάση του. Πάνω στη στρώση υπάρχουν μία ή δύο στρογγυλές πελεκημένες πέτρες, οι λεγόμενες «κατώπετρες», πάνω στις οποίες κινούνται περιστροφικά οι μυλόπετρες. Οι μυλόπετρες μπορεί να είναι μία μόνο πέτρα, οπότε είναι μεγάλη και βαριά, με πάχος γύρω στους 30-35 πόντους και διάμετρο ενός περίπου μέτρου. Αν οι μυλόπετρες είναι μικρές τότε τις λένε μυλάρια και είναι συνήθως τρία: ένα μεγαλύτερο που περιστρέφεται στην κάτω κατώπετρα και δυο μικρότερα που περιστρέφονται στην πάνω κατώπετρα Γενικώς η μυλόπετρα ή τα μυλάρια είναι στερεωμένα πάνω σ’ έναν ισχυρό ξύλινο κατακόρυφο άξονα που το ένα άκρο του βυθίζεται σε μια οπή της κατώπετρας και το άλλο σε οπή της οροφής και έτσι μπορεί να περιστρέφεται. Πάνω του, με χοντρά σίδερα, είναι στερεωμένη η κοφινίδα, δηλ. ένα ξύλινο κιβώτιο, με σχήμα ανεστραμμένου χωνιού, ανοιχτό από πάνω και με μια μικρή οπή στην κάτω άκρη της Στον κατακόρυφο ξύλινο άξονα στερέωναν το λεγόμενο «σταβάρι» δηλ. ένα οριζόντιο σίδερο ή ξύλο, το οποίο όταν σπρωχνόταν, κινούσε τον κατακόρυφο ξύλινο άξονα, ο οποίος, με τη σειρά του, παράσερνε σ’ αυτή του τη κίνηση τα μυλάρια και την κοφινίδα Στο σταβάρι πρόσδεναν με λουρίκες και κουλούρα το μουλάρι ή το άλογο, το οποίο κινούμενο περιστροφικά γύρω από την στρώση, με καλυμμένα τα μάτια, παράσερνε σ’ αυτή του την κίνηση τον ξύλινο άξονα με τα μυλάρια και την κοφινίδα. Μέσα στην κοφινίδα έβαζαν τις ελιές οι οποίες με την περιστροφική κίνηση των μυλαριών έβγαιναν σταδιακά από την κάτω οπή της και απλώνονταν ομοιόμορφα στην κατώπετρα. Εκεί τις έβρισκαν απλωμένες τα μυλάρια και με την περιστροφική τους κίνηση τις άλεθαν. Με τη συνεχή περιστροφική κίνηση των μυλαριών οι ελιές ωθούνταν προς τα έξω και έπεφταν, αλεσμένες πια στη στρώση.Όταν συμπληρωνόταν μια αλεσιά -γύρω στις 120 οκάδες ελιές- και η στρώση γέμιζε με αλεσμένες ελιές, που ήδη κολυμπούσαν στο λάδι, τότε ο αλιτριβειδιάρης σταματούσε το μουλάρι, το απελευθέρωνε από τα χάμουρα και του έβαζε στο παρακείμενο παχνί «γέμι» δηλ. πολύ και καλό φαγητό γιατί η λειτουργία της φάμπρικας απαιτούσε πολύ κόπο και πολλή δύναμη και από τους ανθρώπους και από τα ζώα.Την ώρα αυτή ο αλιτριβειδιάρης «ντορμπάδιαζε» δηλ. μέσα στους ντορμπάδες, που ήταν τρίχινοι σάκκοι, σε σχήμα φακέλου, έβαζε τη «ζύμη» δηλ. τις αλεσμένες ελιές και στη συνέχεια τους πήγαινε στο πιεστήριο –το «πλακωτάρι» όπως το έλεγαν. Εκεί στοίβαζε τον ένα πάνω στον άλλο, συνήθως 10-13 τέτοιους ντορμπάδες, γεμάτους ζύμη και ύστερα τους πίεζε.Για να στήσει ο αλιτριβειδιάρης όρθια και κατακόρυφη τη στήλη των ντορμπάδων, χρησιμοποιούσε το «τσιτάλι», που ήταν ένα ξύλινο –κυπαρισσένιο ή πευκένιο- δοκάρι μήκους 2 περίπου μέτρων, με το οποίο πίεζε ή υποβοηθούσε διαδοχικά τη στήλη των ντορμπάδων από δεξιά ή αριστερά για να τους διατηρεί σε κατακόρυφη στήλη. Ταυτόχρονα με τα χέρια του αρχικά, περιέστρεφε το πλακωτάρι-πιεστήριο με κατεύθυνση από τα δεξιά προς τα αριστερά. Η περιστροφή αυτή γινόταν με τη βοήθεια ενός χοντρού σιδερένιου κοχλία – αδράχτι τον ονομάζουν -, που το άνω άκρο του βιδώνεται στην πανωσανίδα ενώ στο κάτω άκρο του είναι στερεωμένο το πλακωτάρι. Έτσι όταν ο κοχλίας - αδράχτι κινείται από τα αριστερά προς τα δεξιά βιδώνεται στην πανωσανίδα, δηλαδή ανεβαίνει προς τα άνω και μαζί του ανεβαίνει και το πλακωτάρι. Αντίθετα όταν ο κοχλίας – αδράχτι ξεβιδώνεται, δηλαδή κινείται από τα δεξιά προς τα αριστερά, τότε αυτός κατεβαίνει προς τα κάτω και μαζί του και το πλακωτάρι. Έτσι κατεβαίνοντας το πλακωτάρι προς τα κάτω, πίεζε σταδιακά τη στήλη των ντορμπάδων με τη ζύμη και το λάδι έτρεχε, πολύ-πολύ στην αρχή, λιγότερο μετά, γέμιζε τη «τσιβέρα» και από εκεί με ξύλινο κουτσουνάρι κατέληγε στο «βρασκί», που ήταν ένα πιθάρι βυθισμένο στο δάπεδο της φάμπρικας ή μια μικρή δεξαμενή, ξύλινη ή τσιμεντένια. Αυτό ήταν το λεγόμενο «λιόλαδο», που αποτελούσε το εκλεκτότερο λάδι της όλης διαδικασίας της έκθλιψης, μοσχοβολούσε άρωμα και φρεσκάδα και απ’ αυτό οι χωρικοί κρατούσαν το φαγώσιμο λάδι που θα έτρωγαν όλη τη χρονιά. Το έλεγαν «λιόλαδο» σε αντίθεση προς το «πυρηνόλαδο», που ήταν λάδι κατώτερης ποιότητας. Το λιόλαδο ήταν, κατά κάποιο τρόπο, ο ανθός, το ξαθέρι του λαδιού και πιστεύω πως δεν θα μπορούσαν ούτε καν να συγκριθούν μαζί του τα κυκλοφορούντα σήμερα «βιολογικά ή οικολογικά» λάδια, με τους βαρύγδουπους τίτλους και ονομασίες.Μόλις τέλειωνε το ντορμπάδιασμα, απελευθερωνόταν η στρώση και το μουλάρι είχε χορτάσει, ο αλιτριβειδιάρης ξεκινούσε πάλι την προηγούμενη διαδικασία για να αλεστεί η δεύτερη αλεσιά ελιές. Ενώ γινόταν αυτό, εκείνος ολοκλήρωνε το πίεσμα της πρώτης αλεσιάς, κατεβάζοντας περιστροφικά το πιεστήριο-πλακωτάρι, πότε με τα χέρια του και κάπου-κάπου με το «τσιτάλι».Όταν τελείωνε το πίεσμα των ντορμπάδων, τους άφηνε λίγο να σουρώσουν και στη συνέχεια, περιστρέφοντας με τα χέρια του, αντιθέτως τώρα, το πλακωτάρι γύρω από τον κοχλία-αδράχτι, το ανέβαζε προς τα άνω, αφήνοντας ελεύθερη τη στήλη των πιεσμένων ντορμπάδων. Ύστερα έπαιρνε τους ντορμπάδες αυτούς με την πιεσμένη ζύμη και τους ξεντορμπάδιαζε, δηλαδή άδειαζε το περιεχόμενό τους σε μια γωνιά του λιοτριβειού.Με το βγάλσιμο του «λιόλαδου» ολοκληρωνόταν η πρώτη φάση της κατεργασίας της ελιάς και άρχιζε η δεύτερη.Κατά τη φάση αυτή ο αλιτριβειδιάρης «θρουλούσε» δηλ. θρυμμάτιζε τη ζύμη που έβγαλε το λιόλαδο και μετά την ξαναπερνούσε από τα μυλάρια, δηλ. την άλεθε για δεύτερη φορά, κατά την ίδια ακριβώς διαδικασία που έκανε κατά το πρώτο άλεσμα. Αυτό το δεύτερο άλεσμα πολτοποιούσε τελείως τη ζύμη, η οποία ξανάπεφτε στη στρώση, έτοιμη για το δεύτερο ντορμπάδιασμα.Όταν αλεθόταν για 2η φορά η ανάλογη ποσότητα, ο αλιτριβειδιάρης σταματούσε το άλογο, το τάιζε κι εκείνος άρχιζε τη διαδικασία του δεύτερου ντορμπαδιάσματος.Σ’ αυτή τη φάση χρησιμοποιούσε συνήθως γύρω στους τριάντα ντορμπάδες και σε καθένα απ’ αυτούς έβαζε τώρα πολύ λίγη ποσότητα πολτοποιημένης ζύμης. Τους ντορμπάδες αυτούς πάλι τους έστηνε σε κατακόρυφη στήλη στο κέντρο της τσιβέρας κάτω από το ανεβασμένο πλακωτάρι.Όταν ολοκληρωνόταν το ντορμπάδιασμα κατέβαζε πάλι, με τη βοήθεια του κοχλία, το πλακωτάρι, αρχικά με το χέρι και ύστερα με το τσιτάλι.Αυτή τη φορά η ζύμη έπρεπε να αποδώσει όλο το υπόλοιπο λάδι που περιείχε και για να γίνει αυτό χρειαζόταν πολύ μεγάλη πίεση. Για να επιτευχθεί αυτή η μεγάλη πίεση χρησιμοποιούσαν δύο καινούργια εργαλεία: Αυτά ήταν «η τσίτα» και ο «εργάτης».Η τσίτα ήταν ένα ξύλινο δοκάρι πολύ πιο μεγάλο και πιο χοντρό από το τσιτάλι και είχε στην άκρη της μια σιδερένια θηλειά. Η τσίτα τοποθετούνταν οριζόντια σε μια ειδική θήκη που είχε το πιεστήριο. Με τη βοήθεια ενός σιδερένιου κρίκου κοντράριζε το πλακωτάρι, έτσι ώστε, όταν ο αλιτριβειδιάρης έσπρωχνε την τσίτα, αυτή με τη βοήθεια του κρίκου, παράσερνε το πλακωτάρι και το ανάγκαζε να κατεβαίνει σταδιακά προς τα κάτω και να πιέζει τους ντορμπάδες.Όταν πια δεν μπορούσε η τσίτα να κινείται με το χέρι, έμπαινε σε ενέργεια «ο εργάτης». Ο εργάτης ήταν ένας κατακόρυφος ξύλινος άξονας, χοντρός στη μέση, λεπτότερος στα άκρα, στερεωμένος πολύ καλά κατά το ένα άκρο στην οροφή και κατά το άλλο άκρο στο δάπεδο της φάμπρικας. Τα άκρα του είχαν συνήθως σιδερένιες απολήξεις που του επέτρεπαν να περιστρέφεται. Στο κέντρο του και στο πιο χοντρό σημείο είχε μια μεγάλη οπή από την οποία περνούσε ένα οριζόντιο χοντρό ξύλο που λεγόταν «πασούλι» και σχημάτιζε με τον κάθετο άξονα ένα είδος σταυρού Στον εργάτη γύρω ήταν προσδεδεμένο στέρεα ένα χοντρό συρματόσχοινο που το έλεγαν «γούμενα» που στο άλλο άκρο είχε έναν ισχυρό σιδερένιο γάντζο . Έτσι η διαδικασία του σφιξίματος ήταν η εξής: Ξετύλιγαν τη γούμενα από τον εργάτη και αγκίστρωναν την άκρη της με τον γάντζο στη σιδερένια θηλιά, που όπως είπαμε, υπήρχε στην άκρη της τσίτας. Απ’ αυτό το σημείο άρχιζε το λεγόμενο «σφίξιμο», το οποίο χρειαζόταν δυο τουλάχιστον εργάτες.Καθένας τους ακουμπούσε σ’ ένα πασούλι και οι δυο μαζί τα έσπρωχναν με δύναμη, ούτως ώστε η γούμενα να περιτυλίσσεται στον εργάτη έλκοντας προς αυτόν την τσίτα. Όταν η τσίτα έφτανε στο τέλος της διαδρομής της δηλ. στον εργάτη, έκαναν «μάινα», δηλ. σταματούσαν το σφίξιμο, τραβούσαν την τσίτα πάλι προς την αρχή της διαδρομής της και ξανάρχιζαν πάλι το σφίξιμο όπως το περιγράψαμε παραπάνω.Αυτή η διαδικασία συνεχιζόταν με 8-10-12 μάινες, μέχρι το σημείο που το γυμνασμένο χέρι του αλιτριβειδιάρη καταλάβαινε ότι η ζύμη είχε πια πιεστεί αρκετά, είχε ξελαδώσει πλήρως και είχε αποδώσει όλο το πυρηνέλαιο που περιείχε. Τότε σταματούσαν το σφίξιμο, άφηναν λίγο τους ντορμπάδες πιεσμένους να σουρώσουν και μετά ξέσφιγγαν το πλακωτάρι και άδειαζαν τους ντορμπάδες από το περιεχόμενό τους που ήταν η πυρήνα, η οποία έτσι είχε αποδώσει όλο το λάδι που περιείχε.Κέντρο και ψυχή της λειτουργίας της φάμπρικας ήταν ο λεγόμενος αλιτριβειδιάρης. Λιοτριβάρη τον λένε αλλού. Δηλαδή ο άνθρωπος που προγραμμάτιζε και εκτελούσε όλες τις φάσεις λειτουργίας της φάμπρικας: Αυτός έπρεπε να ζέψει το μουλάρι στη στρώση, να γεμίσει την καφινίδα με ελιές, να επιβλέπει το άλεσμα, να κανονίσει πόσες ελιές έπρεπε να αλεστούν σε κάθε αλεσιά, να ντορμπαδιάσει, να σφίξει, να ξεντορμπαδιάσει, να μετρήσει το λάδι με το κάρτο και την πύργια και γενικά να κάνει όλες τις δουλειές που απαιτούνταν για τη σωστή λειτουργία της φάμπρικας.Αυτή ήταν και έτσι λειτουργούσε η φάμπρικα.Ήταν πράγματι ένα καταπληκτικό εργαστήρι έκθλιψης του ελαιοκάρπου. Μια μοναδική βιοτεχνία που λειτουργούσε σαν καλοκουρδισμένο ρολόι κατά τρόπο τέλειο και αποδοτικό.Όλο το χειμώνα και για όσο διάστημα συνεχιζόταν το μάζεμα των ελιών, οι φάμπρικες αποτελούσαν το κέντρο της ζωής και της δραστηριότητας των ανθρώπων του χωριού. Στις φάμπρικες κατέληγαν κάθε βράδυ τα μουλάρια, φορτωμένα με τις ελιές που είχαν μαζέψει οι μαζώχτρες όλη μέρα. Στις φάμπρικες γινόταν οι βεγγέρες, οι αποσπερίδες και τα νυχτέρια του χωριού. Στις φάμπρικες οι κάτοικοι αντάμωναν, αλληλοβοηθούνταν, κουβέντιαζαν τα προβλήματά τους, σχεδίαζαν και προγραμμάτιζαν τις δουλειές της επόμενης μέρας. Πέρα απ’ αυτά όμως, οι φάμπρικες αποτελούσαν και χώρους παραγωγής λαϊκού πολιτισμού αλλά και τόπους διασκέδασης και ψυχαγωγίας, όπου οι παλιότεροι με τις ιστορίες και τα παραμύθια τους, με τα τραγούδια και τα αστεία τους, δημιουργούσαν μοναδικές και ανεπανάληπτες σκηνές λαϊκού πολιτισμού, ενώ ταυτόχρονα διασκέδαζαν, γελούσαν και ξεχνούσαν τον κάματο της ημέρας.Θέλω να ελπίζω ότι οι παλιότεροι με τούτα τα λόγια θα θυμηθούν τα νιάτα τους και τον αδυσώπητο αγώνα που έκαναν για να ζήσουν και πως οι νεότεροι θα βρουν την… υπομονή να διαβάσουν τούτες τις γραμμές για να δουν τους αγώνες, τους κόπους και τις προσπάθειες των πατέρων και των παππούδων τους στο στίβο της ζωής, γιατί ο δρόμος της ελιάς και του λαδιού από το λιόφυτο ως τη φάμπρικα ήταν ένας αληθινός άθλος, ένας συνεχής και ανεπανάληπτος αγώνας των παλιότερων για την επιβίωσή τους.

ΕΝ ΚΑΙΡΩ

2011-09-23T13:21:00.001+03:00

ΑΦΗΣΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ ΧΩΡΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΟΘΕΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΞΕΨΑΧΝΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ.
ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΘΑ ΑΝΑΡΤΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ.ΥΓΕΙΑ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΜΟΥ

2011-06-22T19:47:00.002+03:00

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 2007
ΗΤΑΝ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΜΠΕΝΕΙ Η ΙΔΕΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ ΣΤΟ ΔΥΑΔΥΚΤΙΟ.
ΑΠΟΚΤΗΣΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ .ΑΜΕΣΩΣ ΕΚΕΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΣΣΑΜΟ.
ΑΠΟΚΤΩΝΤΑΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΥΝΔΕΣΗ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ.
ΑΡΧΙΖΩ ΤΟ ΨΑΧΤΥΡΙ. ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΣΤΟ GOOGLE (ΚΙΣΣΑΜΟΣ,ΚΙΣΑΜΟΣ,KISSAMOS,KISAMOS,). ΤΟ MONO ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜE ENAN ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΟΔΗΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΣΣΑΜΟ.
ΜΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ Η ΙΔΕΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΚΑΤΙ ΜΕ ΟΤΙ ΕΧΩ ΜΑΖΕΨΕΙ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙΑΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙ.
ΙΣΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΚΙΝΟΥΣΑ Μ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΡΕΛΛΑ ΜΕ ΜΕΝΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ.
ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΜΟΥ ΗΤΑΝ Η ΤΡΕΛΛΑ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΟΥ ΚΙΝΗΤΡΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΟΤΙ Ο ΞΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΚΟΚΟΛΑΚΗΣ ΕΙΧΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΜΙΓΩΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ (RADIO RIZITES-ΡΑΔΙΟ ΡΙΖΙΤΕΣ) ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΝΤΟΧΩΡΙΑΝΑΚΙ ΜΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ ΤΗΝ ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ (KISSAMOS TV).
ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΖΩ ΣΤΙΣ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 2007 ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ ΣΤΟ YOUTUBEΜΕ ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΧΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ HATZIKOS ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΣΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΗΜΟΥ ΜΟΥ.
ΜΕΡΙΚΑ ΤΑΧΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΙΧΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙ ΕΓΩ.
ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΑΡΚΕΤΗ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΤΙΣ 370.000 ΠΕΡΙΠΟΥ.
ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤOY ΚΟΣΜΟΥ ΜΟΥ ΦΥΤΕΥΕΤΑΙ Η ΙΔΕΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΕ ΑΜΙΓΩΣ ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΚΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ,ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥ ΣΤΟ YOUTUBE,ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ,ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΛΛΑ ΑΡΧΕΙΑ,Κ.Λ.Π.)
ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΠΑΡΧΙΑ ΚΙΣΣΑΜΟΥ.
ΕΤΣΙ Μ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΣ ΕΙΧΕ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ Μ ΕΜΕΝΑ
ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΛΗΡΕΣ.
ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΧΕΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ ΕΝΑ ΚΛΑΜΠ ΜΕΛΩΝ ΣΤΟ PATHFINDER
ME TO ONOMA KISSAMOSLIVE.

Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΠΛΟΥΤΙΖΑΜΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΣΗΜΕΡΑ ΠΙΑ Η ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΤΙΣ 352.000 .
ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΕΓΩ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΣΤΟ ΔΥΑΔΥΚΤΙΟ ΕΙΔΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΤΟΜΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ.
ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΜΑΙ ΠΟΥ Η ΙΔΕΑ ΜΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥΜΕ ΡΙΖΩΣΕ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΖΕΙ.
ΜΠΑΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΜΙΚΑ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΥΑΔΥΚΤΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΑΝΥΦΑΝΤΗ. ( Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ)
ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ (ΣΕΔΕΝΤΡΕΠΕΣΕ) ΜΕ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΘΕΜΑΤΑ..
ΑΡΧΙΣΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΤΑΙ Η ΙΔΕΑ ΜΟΥ .
ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΠΙΟ ΕΙΔΙΚΟ ΘΕΜΑ Π.Χ.
ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥΣ (ΚΑΚΟΠΕΤΡΟΣ,ΝΟΧΙΑ ΜΑΛΑΘΥΡΟΣ, ΡΟΓΔΙΑ,ΠΑΛΑΙΑ ΡΟΥΜΑΤΑ, Κ.Λ.Π.)ΚΑΙ ΤΑ ΕΒΑΛΑ ΣΑΝ ΛΙΝΚ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥ.
Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ.
ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΝ ΑΠΟΣΚΟΠΩ ΣΕ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ Η ΑΛΛΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΟΦΕΛΟΥΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ.
ΑΠΑΙΤΩ ΟΜΩΣ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΩ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ ΜΕ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΙΔΙΚΗ ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΚΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΕΙΑ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΡΝΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.
ΟΛΑ ΣΤΑ ΦΟΡΑ ΛΟΙΠΟΝ .ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΕΡΔΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΘΗΣΗ.
ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΑΝ .ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ,ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ.
Ο ΣΚΟΠΟΣ ΕΠΙΤΥΝΧΑΝΕΤΑΙ.
ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ.
ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝΕ ΘΥΜΑΤΑ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΠΙΤΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΖΟΥΝΕ.ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΙΚΟΝΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ.
ΑΥΤΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥ ΑΥΤΗ.
Υ.Γ.
ΕΙΔΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ FACEBOOK ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥΣ ΕΙΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΜΑΣ .Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΞΥΠΝΗΣΕ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ.
ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΗ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΧΑΤΖΗΚΟΚΟΛΑΚΗΣ ΚΩΣΤΗΣ.
Email. HATZIKOS@HOTMAIL.COM
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΤΑ ΚΛΑΔΙΑ
ΤΗ ΡΙΖΑ ΝΑ ΞΕΧΝΙΟΥΝΕ
ΓΙΑ Η ΡΙΖΑ ΣΑ ΧΑΘΕΙ
ΚΙ ΑΥΤΑ ΘΑ ΞΕΡΑΘΟΥΝΕ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΥΡΟΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

2011-06-13T10:15:00.002+03:00

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από την ερασιτεχνική συνέντευξη του αείμνηστου και τρανού λαγουτιέρη, Σταύρου Μαυροδημητράκη στον ερασιτέχνη μελετητή Ιωάννη Παπαδάκη (Ελληνοαμερικάνο) που έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 1978 στον Πειραιά. Ευχαριστούμε από καρδιάς τους απογόνους του Ι.Παπαδάκη, Μανώλη-Κώστα-Ελένη για την ευγενή παραχώρηση και την άδεια δημοσίευσης από το blog "kissamoschania.blogspot" των αποσπασμάτων αυτών, καθώς και για τα αποσπάσματα από συνεντεύξεις άλλων καλλιτεχνών που θα προβληθούν αποκλειστικά στο μέλλον από το blog μας.

Ι.Π: Πως το πήρες απόφαση να ασχοληθείς με την μουσική, με τα όργανα;

Σ.Μ: Εγώ τα ζούσα τα όργανα καθημερινώς στο σπίτι που μέναμε. Μα κάθε μέρα σου λέω. Έπαιζε ο πατέρας μου λύρα, καλή λύρα. Κι ήτανε, πώς να στο πώ, ήτανε φίρμα όπως λέμε σήμερα, τον ξέρανε σε όλη την επαρχία Κισσάμου κι ακόμα παραπέρα. Στα Μαρεδιανά προπάντων όλα τα γλέντια τα είχε ο πατέρας μου, στεφανώσεις, αρραβωνιάσεις, πανηγύρια. Ήτανε κι άλλος ένας γεροντής, ο Μανιατάκης ο Γιάννης, βιολί έπαιζε αυτός πρώτης γραμμής, αυτοί ήτανε στο χωριό, ο πατέρας μου και ο Μανιατάκης. Τα γλέντια των Μαρεδιανών τα είχανε αυτοί οι δύο. Εγώ που λές, αυτούς άκουγα κάθε μέρα, θες να είναι στον καφενέ, θες να είναι στις πεζούλες στην εκκλησία, παντού δηλαδή…..

Ι.Π: Συγνώμη που σε διακόπτω, αλλά εσύ όμως, δεν έμαθες λύρα...

Σ.Μ: Όχι, δεν έμαθα, δεν μου άρεσε η λύρα εμένα. Εγώ σαν πρωτάκουσα τον γέρο Κουτσουρέλη να παίζει το λαγούτο, ξετρελάθηκα. Έπαιζε, το θυμάμαι σαν να’ναι χθές, έπαιζε με τον πατέρα μου στον γάμο του Μαυροδημήτρη του Στέλιο και ήμουνα δεν ήμουνα πέντε – έξι χρονών. Και όταν γύρισα από τον γάμο δεν έκλεισα μάτι, παρά όταν ήρθε ο πατέρας μου στο σπίτι του είπα, να μου πάρεις ένα λαγούτο. Αυτός όμως ήτανε φτωχός και το λαγούτο έκαμε πολλούς παράδες, αλλά να σου πώ, δεν ήθελε και πολύ να ακολουθήσω το επάγγελμα, κυρίως αυτό δηλαδή. Με τα πολλά, πήρα ένα μαντολινάκι και αρχίνισα μοναχός μου να παίζω και με το που’θελε να σχολάσει η λειτουργία την Κυριακή, καθόμουν στις πεζούλες στην εκκλησία κι έπαιζα και χορεύανε τα κοπελάκια του χωριού.

Ι.Π: Με μαντολίνο λοιπόν ξεκίνησες;

Σ.Μ: Ναι, μαντολίνο, ένα παλιό μαντολινάκι που το είχε πάρει ο πατέρα μου από έναν από το Καστέλλι. Έπαιζα μαντολίνο μέχρι να μεγαλώσω λιγάκι, εκεί στα δέκα περίπου με δώδεκα, αφού είδε ο πατέρας μου ότι δεν αλλάζω τα μυαλά μου, πήγε και μου αγόρασε ένα λαγούτο από τα Χανιά και έμαθα μοναχός μου να παίζω πιο πολύ. Έκανα δύο μαθήματα στου γέρο Κουτσουρέλη, ίσα ίσα για να μάθω να το κουρντίζω και να το πιάνω και τα υπόλοιπα όλα μοναχός μου.

Ι.Π: Θυμάσαι να μου πείς πότε έπαιξε σε γλέντι με το λαγούτο;

Σ.Μ (γέλια) το πρώτο γλέντι λένε ότι είναι σαν την πρώτη αγαπητικιά, έτσι δεν λενε; Δεν το ξεχνάς που να περάσουνε εκατό χρόνοι. Ήτανε το 1914, δεκατεσσάρων χρονών ακριβώς ήμουνα και καλά καλά δεν ήμουν ξετελεμένος στο όργανο, παρά ένας από τα Σκουλουδιανά με κάλεσε να παίξω σε μια βάφτιση που έκανε και πήγα κι έτρεμα σαν τον λαγό, κατέεις γιατί; Γιατί θα έπαιζα με τον Κουνελοκωστή. Μεγάλο πράμα για εκείνα τα χρόνια και μεγάλη, πώς να στο πώ, μεγάλη υπόθεση, τιμή. Και πήγα κι έπαιξα και τα πήγα μια χαρά κι ας πούμε πήρα θάρρος. Και μετά του πήρα τον αέρα και έπαιζα όπου με καλούσανε. Και με τον πατέρα μου, μην ξεχάσω να πώ ότι πρίν το μεγάλο γλέντι με τον Κουνελοκωστή, είχα παίξει με τον πατέρα μου σε αρκετές χαροκοπιές στο χωριό. Αλλά και μετά, μέχρι να πάω δεκάξι χρονών, έπαιζα με τον πατέρα μου, μέχρι που με άκουσε ο μακαρίτης ο Χάρχαλης και μου είπε….

Ι.Π: Τότε γνωρίστηκες με τον Χάρχαλη;

Σ.Μ: Ναι, ακριβώς δεκάξι χρονών έπαιξα με τον Χάρχαλη στην Αγιά Τριάδα στα Καλουδιανά στο πανηγύρι. Εκάναμε από πρίν, δέκα μέρες μπρόβες για να δεί αν μπορώ να του ακολουθήσω και ύστερα μου έκανε, εντάξει είσαι Σταυράκη, θα γίνεις πρώτης τάξεως οργανοπαίχτης.

Ι.Π: Πώς γνωρίστηκες με τον Χάρχαλη;

Σ.Μ: Από την μεριά του πατέρα μου, του έλεγε του Χάρχαλη, έχω το κοπέλι μου που παίζει λαγούτο και του έκανε ο Χάρχαλης, φέρ’τον μου να τον ακούσω. Και του άρεσα και μου είπε να παίξουμε σε μερικά γλέντια μαζί. Και πήγε η συχωρεμένη η μάνα μου θυμάμαι και μου ψώνισε καλά ρούχα, σκολινά για να πάω να παίξω στο πανηγύρι δίπλα στον Χάρχαλη.

Ι.Π: Και έτσι λοιπόν συνέχισες να παίζεις με τον Χάρχαλη;

Σ.Μ: Όχι, τότε δεν έπαιξα πολύ γιατί είχα κατέβει στο Καστέλλι και δούλευα σε ενούς τσαγκάρη για να μάθω την δουλειά και επειδή ο Χάρχαλης έπαιζε συνέχεια σε γλέντια ακόμα και σε μακρινούς τόπους, δεν μπορούσα να αφήσω το μαγαζί και να τρέχω στα γλέντια μαζί του.

Ι.Π: Οπότε, σταμάτησες να παίζεις;

Σ.Μ: Μόνο με τον Χάρχαλη, ναι. Γιατί όμως, τότε βρήκα ένα κοπελάκι νέο, τον Μανώλη τον Μυλωνάκη που μετά έγινε μεγάλος καλλιτέχνης, άριστος και είδα ότι έπαιζε καλό βιολί και τον ξεκίνησα εγώ. Τον έσπρωξα στο επάγγελμα, ήτανε δυό-τρία χρόνια μικρότερος μου και επειδή εγώ είχα κάνει ήδη γνωριμίες στο Καστέλλι, παίζαμε συχνά σε γλέντια εκεί. Και με τον Μανιατάκη τον Γιάννη που τότε ήτανε μεγάλος στην ηλικία, παίξαμε θυμάμαι τρείς-τέσσερις φορές. Μα ύστερα μπήκα στην χωροφυλακή και έγινε και ο πόλεμος στην Μικρά Ασία και με πήρανε στρατιώτη και σταμάτησα μέχρι την οπισθοχώρηση και που ξανάρθα στην Κρήτη.

Ι.Π: Και μετά που ξανάρθες με ποιόν έπαιξες;

Σ.Μ: Μετά, μέχρι και να ανέβω στην Αθήνα έπαιζα με τον Χάρχαλη. Έπαιξα και με τον Μυλωνάκη και με τον Κουνελοκωστή και με τον Γιώργη τον Νικολακάκη και με άλλους. Αλλά πιο πολύ με τον Χάρχαλη. Μαζί γράψαμε και δίσκους, δύο δίσκους, στα τέλη του ’20 με αρχές του ’30 και κάνανε μεγάλη επιτυχία γιατί δεν ήτανε τότε εύκολο να γράψει κάποιος δίσκο...[...]

Ι.Π: Ο Χάρχαλης πώς σε αντιμετώπιζε;

Σ.Μ: Με αγαπούσε πολύ ο μακαρίτης, πάρα πολύ. Δηλαδή, τα χρόνια που έπαιξα μαζί του ήταν τα καλύτερα μου, γυρίσαμε όλο τον νομό Χανίων, πήγαμε και στο Ρέθεμνος και στα Σφακιά, πολλά γλέντια. Ο Χάρχαλης ήτανε άνθρωπος δίκαιος, δηλαδή, αν σε έβλεπε και προσπαθούσες και δεν ήσουνα σαλταδόρος, σου φερότανε πολύ καλά. Ακόμα και όταν ήτανε να κάνουμε την μοιρασιά μετά το γλέντι, μου έδινε το μερτικό μου και ακόμα παραπάνω μερικές φορές....[...]

Ι.Π: Ποιους λαγουτιέρηδες είχες σαν παραδείγματα όταν ξεκινούσες την σταδιοδρομία σου;

Σ.Μ: Εκείνα τα χρόνια Γιάννη τα λαγούτα ήτανε λίγα. Για να καταλάβεις δηλαδή τι σου λέω, στους δέκα που παίζανε όργανο, οι οχτώ παίζανε βιολί και οι δυό παίζανε λαγούτα. Ήτανε πολύ ακριβό και δυσκολόβρεστο όργανο το λαγούτο και δύσκολο κιόλας. Ο γέρο-Κουτσουρέλης έπαιζε καλό όργανο, ήτανε κι ο γέρο-Σγουρομάλλης, ο Μπέρτης ήτανε, ο Κεραμιανός ήτανε, ο Παπαδογιώργης ήτανε, κι άλλοι που δεν θυμούμαι και καλά. Μα αυτοί οι περισσότεροι παίζανε κιθαρίστικα, συνοδευτικά, δεν παίζανε πενιές, κοσκινίζανε, ο γέρο-Κουτσουρέλης έπαιζε πιο μπερντελίδικα λίγο και ο Παπαδογιώργης έπαιζε κι αυτός μπερντελίδικα. Εγώ το άλλαξα το σύστημα και έπαιζα μόνο μπερντελίδικα, πενιές δηλαδή καθαρές, χωρίς κοπανήματα σαν αυτά που ακούμε σήμερα από τσοι νεώτερους.

Ι.Π: Και ο Κουτσουρέλης ο Γιώργος όμως έπαιζε πρίμο λαγούτο και σολάριζε….

Σ.Μ: Ο Γιώργης ήτανε μετά από μένα, πιο μικρός. Από εμένα άκουσε και πήρε παράδειγμα, άμε να τον ρωτήσεις και θα στο πεί. Ερχότανε που ήτανε κοπελάκι με τα κοντά παντελονάκια και με άκουγε τότε που έπαιζα με τον Χάρχαλη και του άρεσε έτσι όπως έπαιζα και με μελετούσε μετά. Εγώ προσωπικά του είχα κάνει δύο μαθήματα, ερχότανε στο τσαγκάρικο που δούλευα και του έδειξα. Και βέβαια, εξελίχθηκε κι αυτός μετά και έγινε αυτός που είναι, ένας δηλαδή σωστός και δυνατός τεχνίτης του λαγούτο παγκρητίως. Και εγώ δεν ντρέπομαι να το πώ, η αλήθεια είναι, ο Κουτσουρέλης αυτά που παίζει, θέλει εκατό δίπλα του να του κοντράρουνε. Κι αυτός ήτανε που έκανε το λαγούτο δυνατό όργανο και όχι μπασαδόρικο.

Ι.Π: Σωστά, ναι, αλλά από ότι ξέρω, το είπες κι εσύ πριν και συμφωνώ, εσύ ήσουν ο πρώτος που έδωσε άλλη γραμμή στο παίξιμο…

Σ.Μ: Ναι, αυτό είναι αλήθεια, εμένα μου άρεσε αυτό που παίζει το βιολί να το παίζει και το λαγούτο και έτσι το έκανα κι εγώ, αυτά που παίζανε οι βιολατόροι και οι λυράρηδες να τα παίζω ακριβώς πριμαδόρικα κι εγώ…

Ι.Π: Είπες για λυράρηδες και ξέρω ότι δούλεψες με αρκετούς. Πές μου λίγο για αυτούς..

Σ.Μ: Ναι, έπαιξα με δυνατούς καλλιτέχνες της λύρας στα χρόνια που δούλεψα. Με τον αείμνηστο Καραβίτη έπαιξα πολλές φορές, κυρίως στην Αθήνα και γράψαμε και δίσκους μαζί και ο Καραβίτης με αγαπούσε πάρα πολύ, ήτανε ο μακαρίτης σαν το αηδόνι όταν τραγουδούσε. Ύστερα έπαιξα με τον Μουζουράκη, Ρεθυμνιώτης κι αυτός λυράρης, κι ο Σκορδαλός κάποτε μου είχε προτείνει να παίξουμε και βέβαια έπαιξα με τον Μουντάκη στην Αθήνα στις ταβέρνες και στις εκδηλώσεις του συλλόγου «Η Ομόνοια»…

Ι.Π: Ο Μουζουράκης ποιος είναι;

Σ.Μ: Ο Γιώργης ο Μουζουράκης από το Αμάρι, της γενιάς μου λυράρης, με τον οποίο γνωρίστηκα στα Χανιά που υπηρετούσε αυτός στην χωροφυλακή και προσωπικά εγώ του είχα κάμει μαθήματα στα συρτά διότι ουδείς εξ αυτών τα εγνώριζε εκείνα τα χρόνια. Το ίδιο και ο Καραβίτης δηλαδή. Τους έδειξα εγώ κι ο μακαρίτης ο Μαργιάνος ο Γιώργης ο βιολάτορας. Αυτοί ήταν φιλόμουσοι και μερακλήδες όλοι τους και καθίσανε και μάθανε δυό-τρία πράγματα.
Ο Καραβίτης βέβαια, επειδή δούλεψε πολύ και ήταν και δυνατό δοξάρι, κατάφερε και τα έπαιξε πολύ καλύτερα από όλους εκείνα τα χρόνια. Τον παραδεχόντουσαν όλοι οι παλαιοί, κι ο Χάρχαλης και ο Μαργιάνος και όλοι…

Ι.Π: Και ο Σκορδαλός όμως και ο Μουντάκης παίζουνε πολύ καλά….

Σ.Μ: Ο Μουντάκης από τα χέρια τα δικά μου και των Κουτσουρέληδων βγήκε, το ξέρεις; Εγώ τον γνώρισα εδώ στον Πειραιά που ήτανε νέος και δούλευε εργάτης και τα βραδάκια έπαιζε σε κανα ταβερνάκι και μου άρεσε η λύρα του και τον έβλεπα ότι έχει διάθεση να κάνει πολλά πράγματα και του έδειξα πολλούς σκοπούς και του συνδράμισα στα πρώτα του βήματα. Ο Μουντάκης αυτά που έχει γράψει σε δίσκους και στις κασέτες, τα περισσότερα συρτά, είναι χανιώτικα συρτά που τα έμαθε από εμένα, από τους Κουτσουρέληδες, από τον Κώστα τον Ναύτη, από Χανιώτες τα έμαθε, από πρώτο χέρι. Ενώ ο Σκορδαλός πάλι, αυτός ενώ παίζει καλή λύρα, όχι βέβαια μερακλήδικη σαν του Μουντάκη, είναι εγωιστής, δεν σηκώνει ούτε μαθήματα ούτε τίποτα, νομίζει πώς τα ξέρει όλα από την ώρα που γεννήθηκε και δεν σηκώνει καλούς λαγουτιέρηδες δίπλα του γιατί θέλει να ακούγεται η λύρα. Και βάνει τους χτυπατζήδες να παίζουνε γρούκου γρούκου δίπλα του και ακούγεται ένα τσάρχαλο και καθόλου μουσική πενιά. Εγώ, όταν μου είπε να παίξουμε του το είχα τονίσει αυστηρώς ότι θα αφήσεις το λαγούτο να εκφράζεται γνήσια, αλλά είχε άλλη γνώμη. Παρόλα αυτά, έχει δουλέψει κι αυτός πολύ και του το αναγνωρίζω….

Ι.Π: Περίμενα να είσαι αυστηρός, όχι όμως και τόσο πολύ….

Σ.Μ: Δεν ξέρω αν είμαι πολύ, αλλά επειδή τόσα χρόνια τα μάτια μου είδαν πολλά, πάρα πολλά, λέω αυτό που βλέπω κι αυτό που πιστεύω ότι είναι σωστό. Κάνω κι εγώ λάθη βεβαίως και πολλά λάθη και προς Θεού, ποτέ δεν είχα ατομικό πρόβλημα με κανέναν συνάδελφο, αλλά δεν θα κάνω όμως ούτε τον γυρολόγο, ούτε τον κατεχάρη για να με χειροκροτούνε από κάτω, όπως το κάνουνε μερικοί μερικοί για να αρέσουνε στον κόσμο. Ο Τζιμάκης ο Τσαγκαράκης ας πούμε, ο Γιώργης, ποτές του δεν παρακάλεσε κανέναν και ποτές του δεν έκαμε τον καμπόσο, αλλά είδες τι σπουδαίος μουσικός που έγινε; Λύρα να παίξει, βιολί να παίξει, κιθάρα να παίξει, θα παίξει ολόσωστα και μερακλήδικα. Στο λέω εγώ που έκαμα πολλά χρόνια μαζί του και του βγάζω το καπέλο και μακάρι να είχαμε στην μουσική μας πολλούς σαν κι αυτόν….

Ι.Π: Έχετε κάνει και δίσκους με τον Τζιμάκη;

Σ.Μ: Ναι, κάναμε και δίσκους κι απ’όλα. Και γλέντια παντού.

Ι.Π: Πώς βλέπεις τους σημερινούς λαγουτιέρηδες;

Σ.Μ: Υπάρχουνε συνάδελφοι που είναι πολύ καλοί καλλιτέχνες με ήθος και δεξιοτεχνία και στην Κίσσαμο και στο Σέλινο και παντού. Καλά, στην Κίσσαμο είναι τέτοια τα ακούσματα που οι περισσότεροι πλέον παίζουν σε σωστούς δρόμους, αλλά και στις άλλες περιοχές είναι καλοί, αρκεί να τους αφήνουνε οι βεντέτες οι λυράρηδες να ακουστούνε γιατί είναι αμαρτία τέτοια ταλέντα να πηγαίνουνε χαμένα. Εγώ ξέρω έναν λαγουτιέρη, μα θα’ναι πολύ γέρος τώρα, ο Αντώνης ο Κλεινάκης από την Παλαιόχωρα Σελίνου. Αυτός Γιάννη, έπαιζε παλιά με τον Χάρχαλη, πετούσε σπίθες και ο Χάρχαλης, παρόλο που ήτανε φίρμα, τον άφηνε και ακουγότανε κι αυτός. Λίγοι είναι οι φίρμες που αφήνουνε τα λαγούτα πλέον.

Ι.Π: Ποιος είναι ο αγαπημένος σου σκοπός που παίζεις;

Σ.Μ: Πολλοί είναι, πολλοί. Εμείς ευτυχήσαμε να έχουμε ένα όμορφο ρεπερτόριο στην μουσική μας και σκοπούς πολύ ωραίους. Μου αρέσει ο Χανιώτικος σκοπός πολύ, μου αρέσει και ο Καραγκιουλές συρτός, είναι κι ένας σκοπός, του Μανιατάκη του Γιάννη, ο Μαρεδιανός σκοπός και τον παίζω πλέον στα γεράματα, έτσι πιο πολύ για να νοσταλγώ το χωριό μου και τους παλαιούς ανθρώπους που γνώρισα. Αυτό είναι το κακό, ζείς πολλά χρόνια, γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους και μετά τους θάβεις (γέλια)...[...]

Ι.Π: Θα συνεργαζόσουν σήμερα με κάποιον από τους πιο καινούργιους βιολιστές και λυράρηδες;

Σ.Μ: Ε μα τώρα δεν μπορώ να παίξω όπως μια φορά, κάνω λάθη, δεν έχω κουράγια…

Ι.Π: Ναι, αλλά αν μπορούσες;

Σ.Μ: Υπάρχουνε νέοι συναδέλφοι, νεώτεροι μου δηλαδή που παίζουνε πολύ καλά. Εγώ να σου πώ, από τους παλαιοτέρους, πάντα ξεχώριζα και πάντα θα ξεχωρίζω τον Χάρχαλη διότι δεν ξαναπερνάει από το κρητικό πάλκο τέτοιος καλλιτέχνης. Συνεχίζουν όμως καλά και ο Νίκος ο Μαύρος, ο οποίος είναι εξαίσιος χειριστής του βιολιού, όπως και ο Μιχάλης ο Κουνέλης, τον οποίο θεωρώ ως τον δυνατότερο από τους πιο καινούργιους…

Ι.Π: Ο Ναύτης; Ο Γαλαθιανάκης;

Σ.Μ: Ο Γαλαθιανάκης κι αυτός είναι καλός τεχνίτης. Ο Ναύτης παίζει πολύ καλά, αλλά θα σου πώ κάτι που το έχω πεί και στον ίδιο, δηλαδή, παίζει δύσκολο όργανο, βάνει πολλά στο δοξάρι και ένας που δεν είναι κατεχάρης τον ακούει με δυσκολία. Θα μου πείς, μπορεί κι άλλος να παίξει έτσι; Όχι. Παίζει πολύ τεχνικό όργανο, από την εποχή του Χάρχαλη έχω να ακούσω τέτοιες δοξαριές δυνατές, αλλά άμα τον πιάσει η κουζουλάδα, μετά ο ακροατής δεν τον παρακολουθεί εύκολα. Γι’αυτό λέω ότι ναι, ο Ναύτης είναι μεγάλος τεχνίτης, αλλά ο Κουνέλης είναι πιο.. πώς να στο πώ, είναι πιο πολύ έτσι αγνός, πιο δηλαδή εύκολος στο να τον απολαύσει κάποιος, καταλαβαίνεις τι θέλω να πώ..

Ι.Π: Ναι ναι, καταλαβαίνω. Μα είναι και από διαφορετική σχολή και οι δύο όμως…

Σ.Μ: Ε ναι, παίζει κι αυτό ρόλο, άλλη μάθηση είχε ο Κουνέλης, άλλη ο Ναύτης, άλλη ο Γαλαθιανός κι άλλη ο Μαύρος. Και στα λαγούτα το βλέπεις, αλλιώς το παίζει ο Λέφης, αλλιώς ο Μαργαρίτης, αλλιώς ο Καρεφύλλης, παίζει μεγάλο ρόλο το άκουσμα.

Ι.Π: Με λυράρηδες των Χανίων δούλεψες ποτέ;

Σ.Μ: Με τον πατέρα μου έπαιξα πιο πολύ, μετά ξεκίνησα με τα βιολιά, τον Χάρχαλη και τον Μυλωνάκη κι άλλους. Θα ήθελα να παίξω κάποτε με τον αείμνηστο τον Νίκο Κουφιανό που κατά τα λεγόμενα των παλαιότερων, ήταν ο καλύτερος λυράρης της Κρήτης εκείνα τα χρόνια αλλά δυστυχώς δεν το κατόρθωσα διότι έπαιζα με τον Χάρχαλη συνεχώς τότε. Ο Κουφιανός είχε τους δικούς του λαγουτιέρηδες, έπαιζε και με σαντούρια αυτός μερικές φορές και μάλιστα, θα σου πώ μια περίπτωση, στα τέλη της δεκαετίας του ’20 θα ήτανε, παίζαμε στ’Αλικιανού στο πανηγύρι με τον Χάρχαλη και παραδίπλα έπαιζε στην άλλη ταβέρνα ο Κουφιανός και μας είχε στείλει κέρασμα κρασί, διότι τον γνώριζε και τον εκτιμούσε πολύ τον Χάρχαλη, κι ο Χάρχαλης το ίδιο. Ναι.

ΓΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ???????????

2011-06-08T10:19:00.000+03:00

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

2011-06-06T20:07:00.002+03:00

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΤΟ 1898 ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ.ΤΟΥΣ ΕΙΔΑΜΕ ΜΙΑ -ΤΟΥΣ ΕΙΔΑΜΕ ΔΥΟ. ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ

ΧΡΥΣΟΣΚΑΛΙΤΙΣΑ

2011-06-02T19:55:00.002+03:00

ΑΝΤΩΝΟΥΣΣΑ ΚΑΣΤΑΝΑΚΗ (ΚΑΣΤΑΝΟΠΟΥΛΑ)

2011-05-30T19:12:00.004+03:00

ΑΠΟ ΚΑΡΤΑ ΕΠΟΧΗΣ.ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΗ ΤΟ 1868 .ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΣΑ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΜΟΝΗ ΓΩΝΙΑΣ

2011-05-29T22:29:00.000+03:00

Η ΙΕΡΗ ΜΟΝΗ ΓΩΝΙΑΣ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 1898.

ΣΤΟΝ ΦΑΡΟ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΧΑΝΙΩΝ

2011-05-29T22:14:00.000+03:00

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1000 ΛΕΞΕΙΣ

Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

2011-05-28T20:10:00.002+03:00

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΑΝ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΜΕΡΙΚΟΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ Η ΜΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΙΑΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΟΙ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΕΠΕΖΗΣΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΒΙΩΝΟΥΝ ΠΑΛΙ.

ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΣΥΧΩΡΕΜΕΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΓΝΩΣΤΡΙΑ (ΚΑΤΕΧΑΡΑ) ΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΤΗΣ. ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΟΥ ΘΥΜΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕ ΕΙΤΕ ΣΕ ΜΑΣ ( ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ) ΕΙΤΕ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ.

1.ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΕΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΤΙΑ.

ΕΡΙΧΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ 3-4 ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΖΕΣΤΟΥ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ.ΜΕΤΑ ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΠΟ ΧΑΡΤΙ ΕΝΑ ΧΩΝΙ ΚΑΙ ΕΒΑΖΕ ΤΗΝ ΜΥΤΕΡΗ ΤΟΥ ΑΚΡΗ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ.ΜΕΤΑ ΑΝΑΒΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΠΛΗΣΙΑΖΕ ΤΟ ΧΩΝΙ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΡΜΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΜΠΑΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΕΤΡΕΧΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΤΟ ΚΕΡΙ ΤΟΥ ΑΥΤΙΟΥ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΧΩΝΙΟΥ.ΕΤΣΙ ΓΙΝΟΤΑΝ Ο ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ

2.ΠΥΩΔΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΕΣ

ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΙ ΤΥΛΙΓΕ ΒΑΜΒΑΚΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΧΕ ΕΜΠΟΤΙΣΕΙ ΜΕ ΜΑΥΡΟ ΙΩΔΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΣΟΧΟΝΤΡΟ ΑΛΑΤΙ.ΑΝΟΙΓΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΠΛΗΣΙΑΖΕ ΚΑΙ ΠΙΕΖΕ ΤΟ ΚΟΥΤΑΛΙ ΣΤΙΣ ΠΥΩΔΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΕΣ .ΕΤΣΙ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕ ΤΟ ΠΥΟΝ (ΠΥΟ ,ΟΜΠΥΟ) ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΜΑΙΝΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.ΚΑΤΟΠΙΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΕΒΑΖΕ ΝΕΡΟ,ΙΩΔΙΟ ΚΑΙ ΨΙΛΟ ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΕΔΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΓΑΡΓΑΡΕΣ.

3. ΕΞΑΡΘΡΩΣΕΙΣ ΜΕΛΩΝ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ

ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΖΕΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΧΕ ΑΛΟΙΨΕΙ ΜΕ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΜΕ ΜΙΑ ΠΕΤΣΕΤΑ ΜΕ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΡΑΒΟΥΣΕ ΤΟ ΕΞΑΡΘΡΩΜΕΝΟ ΜΕΛΟΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΣΗ.ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΑΣΜΑ (ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΕΜΠΛΑΣΤΡΟ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ.

ΕΒΑΖΕ ΣΕ ΕΝΑ ΧΟΝΤΡΟ ΧΑΡΤΙ (ΧΑΣΑΠΟΧΑΡΤΟ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ) ΚΡΕΜΥΔΟΦΥΛΛΑ , ΛΑΔΙ,ΤΡΙΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΣΑΠΟΥΝΙ,ΓΙΔΙΝΕΣ ΤΡΙΧΕΣ,ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟ ΑΣΠΡΑΔΙ ΑΥΓΟΥ(ΜΑΡΕΓΚΑ).ΤΥΛΙΓΕ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΛΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΣΦΙΧΤΑ ΓΙΑ 12 ΩΡΕΣ ΠΕΡΙΠΟΥ.Η ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ ΤΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΑΥΤΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΕΤΡΕΠΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΕΦΕΡΝΕ ΑΡΙΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ .

4.ΒΡΑΣΜΕΝΟ ΧΑΜΟΜΗΛΙ ΓΙΑ ΠΛΥΣΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΑΠΟ ΚΡΙΘΑΡΑΚΙ Η ΑΛΛΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΜΟΛΥΝΣΕΩΝ ΕΙΤΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΙΤΕ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ.ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΕΙΧΕ ΣΤΑ ΒΡΕΦΗ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

5. ΚΟΜΠΡΕΣΕΣ Η ΕΝΤΡΙΒΕΣ

ΣΤΑ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕ ΓΙΑ ΕΝΤΡΙΒΕΣ ΕΝΑ ΜΙΓΜΑ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ,ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ.ΚΑΙ ΣΠΟΡΟΥΣ ΤΡΙΜΕΝΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΠΙΠΕΡΙΑΣ (ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥΡΚΑΚΙΑ)

ΣΕ ΠΙΟ ΒΑΡΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΝΤΡΙΒΕΣ ΜΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

ΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΒΑΡΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΚΡΥΩΜΑΤΟΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕ ΤΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ ΚΟΜΠΡΕΣΕΣ Η ΒΕΝΤΟΥΖΕΣ.

ΑΝΑΒΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΥΛΙΞΕΙ ΜΕ ΒΑΜΒΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΠΛΗΣΙΑΖΕ ΜΕΡΙΚΑ ΓΥΑΛΙΝΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΖΕΣΤΑΝΕΙ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥΣ ΑΕΡΑ .ΚΑΤΟΠΙΝ ΜΕ ΓΡΗΓΟΡΑΔΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΡΑΧΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΝΑ ΒΕΝΤΟΥΖΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ.ΣΥΝΗΘΩΣ 3-4 ΠΟΤΗΡΙΑ ΒΕΝΤΟΥΖΑΡΙΣΜΕΝΑ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΑ. ΤΑ ΞΕΒΕΝΤΟΥΖΑΡΙΖΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΣΚΕΠΑΖΕ ΣΤΙΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ.

ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΒΑΡΥΤΕΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ( ΠΡΩΙΜΗ ΒΡΟΧΙΤΙΔΑ Η ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ) ΕΦΑΡΜΟΖΕ ΤΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ ΚΟΦΤΕΣ ΒΕΝΤΟΥΖΕΣ.Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΧΑΡΑΖΕ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΜΕ ΞΥΡΑΦΑΚΙ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΚΙΝΗΤΡΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΝΕΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΕΦΑΡΜΟΖΟΤΑΝ ΣΠΑΝΙΑ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΟ.

6.ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΜΟΛΥΝΣΕΙΣ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ Η ΑΠΟ ΡΥΑΚΙΑ ΕΦΕΡΝΕ ΒΔΕΛΛΕΣ(ΑΒΔΕΛΛΕΣ) ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΣΕ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ.ΑΥΤΕΣ ΕΚΑΝΑΝ ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΚΑΙ ΤΡΑΒΟΥΣΑΝ ΟΤΙ ΜΟΛΥΝΣΗ ΕΙΧΕ ΤΟ ΑΙΜΑ.

7. ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ ΜΕΣΗΣ.

ΑΥΤΟ ΑΠΑΙΤΟΥΣΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΧΝΙΚΗ.

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΕΠΙΑΝΕ Η ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΒΑΖΕ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΑΝΑΣΚΕΛΑ(ΜΠΟΥΜΠΟΥΡΑ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ.

ΕΠΙΑΝΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΦΕΡΝΕ ΧΙΑΣΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ .ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕ ΜΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΟΔΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΙΝΗΣΗ.

ΚΑΤΟΠΙΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΑΝΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΕΠΙΑΝΕ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΣΦΙΧΤΑ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΤΗΣ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΠΕΤΣΕΤΑ ΤΡΑΒΟΥΣΕ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ . ΤΡΑΒΟΥΣΕ ΤΑ ΠΑΚΙΑ . ΕΤΣΙ ΤΟΛΕΓΑΝ

ΕΠΑΝΑΦΕΡΝΕ ΤΟΥ ΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΕΝΟΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΠΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΣΠΟΝΔΥΛΟΥΣ.

8.ΑΝΤΙΗΛΙΑΚΟ

ΣΕ ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΑΚΙ ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΕΝΑ ΜΙΓΜΑ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟΥ ΙΩΔΙΟΥ.ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΙΓΜΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΑΝΤΙΗΛΙΑΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΤΑΝΟΛΟΓΙΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΕ ΑΛΛΗ ΜΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ-ΣΕΛΙΝΟΥ

2011-05-23T12:09:00.009+03:00

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΧΩΡΟ

Ο Μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης γεννήθηκε στο Νεροχώρι Αποκορώνου Κρήτης στις 10 Νοεμβρίου 1911. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο Κρήτης και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1937. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Θεολογίας και Κοινωνιολογίας στη Γαλλία, στα Πανεπιστήμια της Λιλ και του Παρισιού.

Εργάστηκε ως καθηγητής Θεολογίας σε σχολεία του Νομού Χανίων την περίοδο 1938-1945.

Το 1944 με άλλους διανοούμενους συμμετέχει στην ίδρυση στα Χανιά του ΧΡΙ.Σ.Κ.Ε. (του Χριστιανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας), το οποίο θα πραγμάτωνε τα κοινωνικά ιδεώδη του Ευαγγελίου. Το 1946 χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν Πρεσβύτερος και του δόθηκε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Χρημάτισε Υποδιευθυντής της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης. Το Δεκέμβριο του 1957 η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης τον εξέλεξε Επίσκοπο Κισάμου και Σελίνου και χειροτονήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1957. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1962, με την ανύψωση των Επισκοπών της Κρήτης σε Μητροπόλεις προήχθη σε Μητροπολίτη. Το 1963 υποδέχεται τον Πατριάρχη Αθηναγόρα στην Κίσσαμο, μεγάλο οραματιστή και εργάτη της Οικουμενικής κίνησης, ενώ ένα χρόνο μετά συναντάται με τον Πάπα Παύλο τον 6ο στη Ρώμη.

Ιδρύει γηροκομεία, ορφανοτροφεία, επαγγελματικές σχολές, πνευματικά κέντρα, ιδρύματα υποτροφιών, οικοτροφεία στην Κρήτη αλλά και στην Αθήνα για τους φοιτητές των επαρχιών, ιδιωτικές τεχνικές σχολές Ηλεκτρολόγων, Μηχανολόγων, το κέντρο Αγροτικής Ανάπτυξης μέχρι και σύγχρονα τυροκομεία. Δημιουργεί σε κεντρικές ενορίες υφαντουργεία και εργαστήρια βιοτεχνίας, κυρίως ξυλογλυπτικής και αγγειοπλαστικής. Στηρίζει τη "Βουλή της Γυναίκας". Μετά το ναυάγιο του πλοίου "Ηράκλειο" αναλαμβάνει πρόεδρος της μετοχικής εταιρίας, που προήλθε από την ιδέα της λαϊκής αποταμίευσης και τη μετουσιώνει στη σημερινή ΑΝΕΚ. Αργότερα επιφορτίζεται καθήκοντα προέδρου και σε άλλες αναπτυξιακές εταιρίες όπως η ΕΤΑΝΑΠ, η ΕΥΡΩΚΡΕΤΑ και η Εταιρεία Σελίνου. Καθιερώνει διεθνή βραβεία Ειρήνης, ενώ το 1971 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης της Ιεράς Μητρόπολης Γερμανίας.

Επί Αρχιερατείας του αναγνωρίστηκε η Ορθόδοξη Μητρόπολη Γερμανίας ως τρίτη επίσημη εκκλησία στη χώρα, οικοδομήθηκε ο Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Τριάδας και το Μητροπολιτικό μέγαρο στη Βόννη, αλλά και πολλοί άλλοι ναοί σε άλλα μεγάλα κέντρα της Γερμανίας. Η προσφορά του δε στην εφημερίδα υπήρξε καταλυτική. Στις 24 Αυγούστου του 2005 υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους υγείας στην Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης η οποία και έγινε αποδεκτή.

ΤΟ ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

2011-05-21T22:24:00.003+03:00

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΣΦΡΑΓΙΣΤΗΚΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΥΣΩΜΟΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ .

ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΑΡΙΑΝΟΣ .ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ 1928 (ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ)

2011-05-20T19:40:00.006+03:00

19 Πεντοζάλης ΜΑΡΙΑΝΟΣ 1928 by HATZIKOS

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΣΠΑΝΙΟ ΔΙΣΚΟ 45 ΣΤΡ0ΦΩΝ ΤΟΥ 1928 .ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΙ Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΑΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΓΟΥΤΟ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΙΔΑΚΗΣ (ΚΟΥΡΗΣ)

2 ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΤΣΕΓΚΑ

2011-05-20T19:34:00.004+03:00

06 - Ανώνυμος του Τζέγκα & Αζογυριανός - Καρτσωνάκης, Μαθιουδάκης by HATZIKOS

ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΚΑΙ ΑΖΩΓΥΡΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΗ ΤΣΕΓΚΑ.ΠΑΙΖΟΥΝ ΒΙΟΛΙ ΟΙ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΙ ΛΑΓΟΥΤΟ Ο ΚΑΡΤΣΩΝΟΜΑΝΩΛΗΣ. ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΡΡΗΝΕΙΑ ΤΟ 1979

Η ΛΕΒΕΝΤΙΑ

2011-05-19T19:27:00.001+03:00

Η ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΝΑΙ ΜΙΑ ΠΛΗΓΗ

ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΑΙΜΑ ΤΡΕΧΕΙ

ΘΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΗΝ ΝΤΑΓΙΑΝΤΑ

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ

Η ΚΙΣΣΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ 1941-1945

2011-05-13T20:38:00.010+03:00

1.ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΚΙΣΣΑΜΙΤΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΓΟΝΑΛΑΚΗ

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΓΙΑ 3 ΛΟΓΟΥΣ.

ΠΡΩΤΟΝ.ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ(ΓΕΡΜΑΝΟΙ)

ΔΕΥΤΕΡΟΝ.ΓΙΑΤΙ Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΦΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΚΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΣΚΕΥΗ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΤΑΝ ΑΙΝΙΓΜΑ.

ΤΡΙΤΟΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΕΡΟΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΠΙΟ ΠΡΙΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΑΧΟ ΠΛΗΘΗΣΜΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΑΞΟΝΑ..

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΑΠΟ ΑΕΡΟΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΥΠΗΡΞΕ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΩΝ ΣΕ ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΦΟΡΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΣΤΟ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΚΙΣΣΑΜΟΥ

Ο ΆΓΓΛΟΣ ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ Μ ΕΝΑ ΕΠΙΔΕΞΙΟ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΕΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΓΡΑΜΠΟΥΣΑΣ.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΩΝ ΣΤΟΥΚΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΠΟ.

ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΕΡΟΜΑΧΙΑΣ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΤΕΡΡΙΨΑΝ ΕΝΑ ΑΓΓΛΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΕΠΕΣΕ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.Ο ΠΙΛΟΤΟΣ ΟΜΩΣ ΣΩΘΗΚΕ ΜΕ ΣΩΣΙΒΙΟ.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΙΑ ΠΕΙΣΜΑΤΩΔΗΣ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΟΣ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΤΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΟΥ ΚΟΛΠΟΥ.ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΙΣΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΟ( ΚΟΛΕΟΝΙ ) ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ.ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΝΑΥΑΓΟΥΣ ΠΕΡΙΕΘΑΛΨΑΝ ΟΙ ΚΑΣΤΕΛΙΑΝΟΙ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

ΕΙΣΒΟΛΗ.
ΣΤΙΣ 20 ΜΑΙΟΥ 1941 -- 6.30η ΠΡΩΙΝΗ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΠΟΥ ΣΚΙΑΣΑΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ ΤΡΟΜΟ.ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΚΑΜΠΟΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΟΙ ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΙΣΤΕΣ.ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ 200 ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ 1ο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΕΖΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ.

2. ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΛΙΟΥ

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΕΝΩ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ 13 ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ. ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΕΦΤΑΣΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ.
ΟΧΥΡΩΘΗΚΕ ΔΕ ΣΤΑ ΥΨΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ ΡΟΔΩΠΟΥ ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΓΩΝΙΑΣ.ΟΙ 300 ΕΥΕΛΠΙΔΕΣ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΗΡΩΙΚΑ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΕΣΠΑΣΑΝ ΤΟΝ ΚΛΟΙΟ ΟΔΕΥΣΑΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΗ ΓΙΑ ΚΑΣΤΕΛΛΙ.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ 23 ΜΑΙΟΥ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΠΛΑΚΑΛΩΝΑ ΜΕ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΕΡΟΣ.1200 ΒΟΜΒΕΣ ΕΠΕΣΑΝ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ..ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ,
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΤΕΦΥΓΑΝ ΣΤΑ ΓΥΡΩ ΧΩΡΙΑ.

3. Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΚΙΣΣΑΜΟΥ

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΟ ΕΡΗΜΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΑΝ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΒΡΗΚΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΚΟΡΦΑΛΩΝΑΣ.

4. ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΑΛΩΝΑ

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΙΣΣΑΜΙΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΝΟΧΙΑ ΚΑΙ ΔΡΑΠΑΝΙΑΣ ΑΡΧΙΣΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΝΑ ΑΔΥΝΑΤΙΖΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΙΣΧΥΡΕΣ ΦΑΛΑΓΓΕΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΦΘΑΝΑΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΛΕΜΕ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΤΟΥ.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΙΑ ΒΑΡΒΑΡΗ ΚΑΤΟΧΗ 4 ΕΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΝΤΟΠΙΟΣ ΠΛΥΘΗΣΜΟΣ ΤΡΑΒΗΞΕ ΤΑ ΠΑΝΔΕΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΕΛΕΗΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ.

ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ,ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΜΗ ΤΥΧΩΝ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΥ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΛΙΟΥ ΠΛΥΘΗΣΜΟΥ ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ ΤΟΥΣ ΗΤΤΗΘΕΝΤΕΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΙΝΑΞΟΥΝ Η ΝΑ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΤΟ 1945 ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΝΑΧΩΡΗΣΑΝ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΑΝΑΤΙΝΑΞΑΝ ΤΑ ΟΧΥΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΒΛΗΤΑ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ

ΟΙ ΤΙΜΩΡΙΕΣ –ΠΟΙΝΕΣ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΩΝ ΤΕΡΜΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΠΤΕΡΑΡΧΟΣ ΣΤΟΥΝΤΕΝΤ ΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΛΙΝΤΕΜΠΟΥΡΓΚ.ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΕ 5 ΕΤΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΑΛΛΑ ΤΟ 1948 ΑΦΕΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΧΟΥΓΚΟ ΑΝΤΡΕ ΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΕΤΟΣ 1947 ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΤΟ 1952

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΜΠΡΟΥΝΟ ΜΠΡΟΓΙΕΡ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟ ΕΤΟΣ 1946.ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ ΣΤΙΣ 20 ΜΑΙΟΥ ΤΟ 1947 ΕΠΑΙΤΕΙΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ ΜΥΛΕΡ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ ΣΤΙΣ 20 ΜΑΙΟΥ 1947 ,ΜΕΡΑ ΕΠΕΙΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ( Ο ΣΦΑΓΕΑΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ) ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΥΠΕΥΘΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΝΝΟΥ, ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΜΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΙΣΣΑΜΟΥ.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΚΙΣΑΜΟΥ-ΣΕΛΙΝΟΥ

2011-05-12T07:57:00.000+03:00

ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1972

Η Μαρία Ανουσάκη -Πάλλιου(συνεκδότρια με την ιδρύτρια αδερφή της Φωτεινή)είχε στη ζωή της να περάσει από δύσκολες συμπληγάδες. Ίσως οι δυσκολότερες από αυτές τις συμπληγάδες ήταν η απώλεια του μονάκριβου αγοριού της. Στη συνέχεια έχασε και την αδελφή της Φωτεινή και τον σύζυγό της. Όμως, τα ισχυρά αυτά χτυπήματα της ζωής δεν κατάφεραν να την ρίξουν στο χώμα. Στάθηκε όρθια και με υψηλό αίσθημα αξιοπρέπειας και περηφάνιας, αντιμετώπισε όλες αυτές τις δυσκολίες. Συνέχισε το έργο της αδελφής της δηλαδή την έκδοση της εφημερίδας «Τα χρονικά Κισάμου και Σελίνου». Μπήκε μπροστά, στην έκδοση του βιβλίου για τον Ειρηναίο της Κρήτης, και για τη δημιουργία ενός ιδρύματος για τον Ειρηναίο. Το μεγάλο Σάββατο 3 Απρίλη 2010 η Μαρία έφυγε από κοντά μας, μετά από μια αξιοπρεπή και σκληρή μάχη στην οποία δίδαξε και πάλι την αξία της ζωής. Άτομο με βαθειά θρησκευτική πίστη με το ουσιαστικό νόημα της έννοιας, έφυγε παραμονή της Ανάστασης.Η Μαρία Ανουσάκη ήταν για εμάς ένας ξεχωριστός άνθρωπος, και έτσι θα μείνει στην μνήμη μας.

ΕΠΙΣΚΕΥΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

ΚΟΥΝΕΛΗΣ Μ.-ΚΑΡΤΣΩΝΗΣ

2011-05-10T07:30:00.002+03:00

ΑΠΟ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ (ΡΙΖΙΤΕΣ) ΤΟ 1991 ΣΤΟ ΣΚΟΛΕΙΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΑΣ.ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΚΟΥΝΕΛΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΤΣΩΝΗΣ.

ΝΑΥΤΗΣ-ΚΑΡΜΠΑΔΑΚΗΣ- ΜΑΡΤΣΑΚΙΑ

2011-05-10T07:20:00.004+03:00

ΑΠΟ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ (ΡΙΖΙΤΕΣ) ΤΟ 1991 ΣΤΟ ΣΚΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΑΣ .ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΝΑΥΤΗΣ , ΚΑΡΜΠΑΔΑΚΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ ΜΑΡΤΣΑΚΙΑ (ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Μ.ΚΟΥΝΕΛΗ ΤΟ 1999

2011-05-10T06:54:00.006+03:00

1.ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΝΕΛΗΣ- ΚΑΡΤΣΩΝΗΣ (ΑΡΧΕΙΟ ΑΝΥΦΑΝΤΗ)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΝΕΛΗ ΣΤΟΝ Γ.ΑΜΑΡΓΙΑΝΝΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ Η ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΕΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF.

ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΑΥΤΗ (ΠΑΠΑΔΑΚΗ Κ.) ΤΟ 1999

2011-05-10T06:46:00.009+03:00

1. ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ Ο ΝΑΥΤΗΣ ΣΤΑ ΧΟΡΕΥΤΙΑΝΑ ΤΟ 1989

2.ΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ Κ. Η ΝΑΥΤΗ ΣΤΟΝ Γ. ΑΜΑΡΓΙΑΝΝΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ . ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΟΡΘΑ ΚΟΦΤΑ.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ Η ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΕΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ.

ΣΠΑΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΡΟΣ 1

2011-05-08T21:33:00.001+03:00

ΜΑΥΡΟΣ 2 by HATZIKOS

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

ΣΠΑΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΡΟΣ 2.

2011-05-08T21:12:00.004+03:00

ΜΑΥΡΟΣ-ΤΑ ΔΙΝΕΙ ΟΛΑ by HATZIKOS

ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ.ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΖΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΕΡΟ ΠΑΙΞΙΜΟ .

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΑΡΙΔΑΚΗ Ν. Η ΜΑΥΡΟΥ ΤΟ 1990 ΜΕΡΟΣ 1

2011-05-07T07:57:00.002+03:00

Ο Νικολής Σαριδάκης γενήθηκε το 1910 στον Σκουτελώνα Κισσάμου του νομού Χανίων. Από νεαρή ηλικία φάνηκε το ταλέντο του. Τα αδέρφια του έπαιζαν βιολί, οπότε καταλαβαίνουμε ότι και ο ίδιος έζησε σε τέτοιο περιβάλλον που τον επηρέασε βαθύτατα. Σε ηλικία 15 ετών ήταν ένας πολύ καλός βιολάτορας. Η κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας του ήταν εμπόδιοστο να παντρευτεί την Χαρίκλεια Πρεκατσάκη, κόρη ευκατάστατης οικογένειας. Ο Νικολής Σαριδάκης όμως την έκλεψε. Πολλοί ρωτούν για το παρατσούκλι του "Μαύρος". Η εξήγηση βέβαια είναι πολύ απλή. Από μικρός ήταν μελαχροινός και έτσι τον φώναζαν "Μαύρο". Την δεκαετία του '40 απέκτησε ένα βιολί "Στραντιβάριους", το οποίο και διεσώθη και φυλάσσεται σήμερα σε τραπεζική θυρίδα από ένα εγγονό του Μαύρου. Ο Μαύρος ήταν ένας νεωτεριστής εκείνη την εποχή για τα τότε μουσικά δρώμενα. Προσωπικό και δεξιοτεχνικό παίξιμο, πολλά και περίτεχνα γυρίσματα στις μελωδίες των συρτών, ένας μεγάλος αναμορφωτής, μια ολόκληρη σχολή. Συνεργάστηκε με πολλούς λαγουτιέρηδες όπως ο Μιχ.Πολυχρονάκης, οΛεβενταρτέμης και ο αδικοχαμένος Αντ. Γεραιουδάκης ή Μαρουβάς. Εκεί όμως που "έδεσε" πραγματικά ο Μαύρος ήταν η ανεπανάληπτη και θρυλική ζυγιά με τον μεγάλο Γιώργη Κουτσουρέλη, όπου για πολλά χρόνια πρόσφεραν στον κόσμο αγγελικές και υψηλής τεχνικής μελωδίες και βέβαια αρκετές ηχογραφήσεις. Μαζί ηχογράφησαν και τον περίφημο Κολυμπαριανό συρτό, μια σύνθεση του Μαύρου, που σήμερα πλέον είναι ένα από τα κλασσικότερα κρητικά τραγούδια της μεταπολεμικής εποχής. Ο Νικολής Σαριδάκης ή Μαύρος έζησε όλα του τα χρόνια στο χωριό του τον Σκουτελώνα, διακρίθηκε από πολλούς πολιτιστικούς φορείς για την προσφορά του. Έφυγε από τη ζωή το 1994, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη κληρονομιά, την "σχολή του Μαύρου", η οποία αποτελεί σήμερα παράδειγμα προς μίμηση για τους νεώτερους.
ΠΗΓΗ.ΑΘ.ΔΕΙΚΤΑΚΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΑΡΙΔΑΚΗ Ν. Η ΜΑΥΡΟΥ ΤΟ 1990 ΜΕΡΟΣ 2

2011-05-07T07:56:00.002+03:00

Είπαν για τον Μαύρο :

Μιλτιάδης Γιατρουδάκης : Αν ο Χάρχαλης ήταν ο καλλιτέχνης της συλλογής των κισαμίτικων συρτών, ο Μαύρος ήταν εκείνος που τα επεξεργάστηκε σε βάθος.

Αθανάσιος Δεικτάκης : Ήσουν τόσο τρανός/μα απλός και σεμνός στο δοξάρι γλυκός/σαν το μέλι. Μια ζυγιά ταιριαστή/στα Χανιά ζηλευτή με τον άλλον τρανό/Κουτσουρέλη. Τον Απόλλωνα ' συ/την πηγή τη χρυσή με καρδιά περισσή/κυβερνούσες... Ψηλορείτης ψηλά/για την τέχνη πολλά ένα σκήπτρο γερά/εκρατούσες. Νικολήδες μπροστά/κι ο Μαριάνος στητά κι άλλοι τόσοι σφιχτά/απ' τα χέρια. Άλλο γλέντι θωρρώ/και βιολιά και χορό στου γλαυκού ουρανού/τα λημέρια.

Και τα δυο παραπάνω κείμενα διαβάστηκαν την ημέρα της κηδείας του Μαύρου.

Για περισσότερα πατήστε ΕΔΩ

ΟΡΝΙΟΙ (σερνικά σύκα)- ΓΛΥΚΟ ΣΥΚΑΛΑΚΙ

2011-05-06T11:39:00.009+03:00

Την άνοιξη η αγριοσυκιά η σερνική συκιά γεμίζει σύκα, τους ορνιούς όπως λέγονται, που πέφτουν μετά από ένα μήνα. Στην αγριοσυκιά η γονιμοποίηση εξασφαλίζεται από ένα έντομο τον Βλαστοφάγο τον ψήνα που καθώς μπαινοβγαίνει μέσα στις ταξιανθίες εξασφαλίζει τη μεταφορά της γύρης. Το έντομο αυτό επισκέπτεται επίσης τα πραγματικά σύκα της ήμερης συκιάς που αργούν πολύ περισσότερο χρονικά στο να γίνουν και τα γονιμοποιεί με σκοπό να γίνουν τα σύκα ακόμα πιο γλυκά. Για τον λόγο αυτό ήταν κάποτε διαδομένη

η τεχνική του «ορνιάσματος» δηλαδή το κρέμασμα πάνω στην ήμερη συκιά μερικών κλαδιών αγριοσυκιάς με καρπούς από τους οποίους βγαίνουν οι βλαστοφάγοι κατά την άνοιξη. Οι ποικιλίες που παράγουν μόνο πραγματικά σύκα λέγονται μονόφορες, ενώ αυτές που παράγουν πραγματικά σύκα λέγονται δίφορες.

Με σύκα αρσενικά, τους ορνιούς, που δεν ωριμάζουν ποτέ και δεν τρώγονται φτιάχνουμε το γλυκό κουταλιού συκαλάκι

Η χαρακτηριστική μυρωδιά του ορνιού μαζί με το γαρυφαλλάκι και το ψημένο αμύγδαλο το κάνουν ασυναγώνιστο.

Υλικά

50 ορνιοί
1πρέζα αλάτι, νεραντζόφυλλα, γαρύφαλλα

1 κομμάτι γαλαζόπετρα η άσβεστο ασβέστη

1 χούφτα αμύγδαλα ασπρισμένα και καβουρντισμένα (προαιρετικά)

Για το σιρόπι:
1 κιλό ζάχαρη
½ κιλό νερό
τον χυμό από 1 λεμόνι ή 1 κ.κ. ξινό (κιτρικό οξύ)

Πλένουμε τους ορνιούς καλά με δροσερό νερό και τους στραγγίζουμε. Τους ξεφλουδίζουμε. Τρυπάμε τη βάση τους με ένα καρφί (ειδικό εργαλείο σαν πένα) και τα ζεματάμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα με βραστό νερό, μπόλικα νεραντζόφυλλα και τη γαλαζόπετρα για 5-10 λεπτά. Χύνουμε το νερό και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία 3-4 φορές. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και αφήνουμε τους ορνιούς μέσα στο νερό να κρυώσουν. Τους σουρώνουμε και τους στύβουμε με τα χέρια έναν έναν για να βγει όλο το νερό. Τους ρίχνουμε μέσα στο ζεστό σιρόπι και τους αφήνουμε για 12 ώρες να βγάλουν τα υγρά τους. Τους βγάζουμε προσεκτικά και τους ακουμπάμε όρθιους σε στεγνή πετσέτα. Δένουμε ξανά το σιρόπι και ξαναρίχνουμε τους ορνιούς. Προσθέτουμε τα γαρύφαλλα και τα αμύγδαλα ανοιγμένα στη μέση. Μόλις κρυώσουν λίγο τα βάζουμε σε αποστειρωμένες γυάλες. Για να κάνουμε το σιρόπι, βράζουμε τη ζάχαρη με το νερό και το αλάτι Μόλις αρχίσει να δένει, ύστερα από 8-10 λεπτά, προσθέτουμε το λεμόνι ή το ξινό.

Καλή απόλαυση

ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΚΟ ΠΑΡΕΑΚΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

2011-05-06T08:24:00.004+03:00

ΚΟΥΝΕΛΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΤΡΟ ΚΑΡΜΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΜΑΝΙΟΥΔΑΚΗ

ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΣΕΛΙΝΙΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΝΑΝΤΙΟ ΣΚΟΠΟ

ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΕΠΟΧΗΣ (TV MAGIC) ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΖΟΚΟΠΑΚΗ .ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΗ ΛΗΨΗ ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ.

ΚΑΡΜΠΑΔΑΚΗΣ ΠΕΤΡΟΣ 45 rpm.

2011-05-05T07:14:00.007+03:00

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥΤΙΕΡΗ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΡΜΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΑΔΕΡΦΩΝ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ.

ΛΕΒΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕ ΑΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΣΑΜΟ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ. ΓΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΙΣΣΑΜΙΤΗΣ ΛΑΓΟΥΤΙΕΡΗΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΛΥΡΑΡΗΔΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΛΑΤΟΡΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΓΛΕΝΤΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΧΑΝΙΩΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ..

ΓΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ

2011-05-05T06:45:00.004+03:00

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΧΑΝΙΩΝ ( ΤΟ ΡΟΔΟ )

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

ΗΛΙΑΣ ΧΟΡΕΥΤΑΚΗΣ

2011-05-04T07:36:00.013+03:00

Γεννήθηκε το 1972 ,στα Χορευτιανά Κισσάμου ,του νομού Χανίων . Από πολύ μικρός είχε κλίση προς τη μουσική καθότι στην οικογένεια του υπήρχαν πολλοί μουσικοί , όπως ο Νικόλαος Χάρχαλης , ο οποίος ήταν αδερφός της γιαγιάς του πατέρα του.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ.

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή, με την παραδοσιακή μουσική;

Από πολύ μικρός άκουγα Κρητικά τραγούδια γιατί οι γονείς μου έβαζαν συνεχώς κασέτες στο μαγνητόφωνο (όπως το λέγαμε τότε) με το ΝΑΥΤΗ, το ΚΟΥΝΕΛΗ, το ΣΚΟΡΔΑΛΟ, το ΜΟΥΝΤΑΚΗ και άλλους Κρητικούς καλλιτέχνες της εποχής.

Έτσι λοιπόν όπως καταλαβαίνεις μεγάλωσα με τα Κρητικά τραγούδια και πλέον είναι τρόπος ζωής για μένα.

Πότε απέκτησες το πρώτο σου μουσικό όργανο και αν ξεκίνησες με βιολί;

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑ, ΣΤΕΦΑΝΗΣ ΧΟΡΕΥΤΑΚΗΣ (ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ΒΙΟΛΙΩΝ.

Ο πατέρας μου είχε στο σπίτι ένα βιολί και το γρατζουνούσα πότε πότε,αλλά το όργανο που ήθελα να μάθω ήταν το λαούτο. Ο πατέρας μου όμωςήταν αντίθετος σ’ αυτό και επέμενε να μάθω βιολί, κάτι που τελικά έγινε,παρόλο που εγώ αντιδρούσα έντονα μέχρι που έμαθα το πρώτο κομμάτι.Τώρα βέβαια είμαι ευτυχισμένος γιατί και βιολί παίζω αλλά και λαούτο.

Ποιος ήταν ο δάσκαλος σου που σε βοήθησε στα πρώτα σου βήματα;

Ο Μιχάλης ο Κουνέλης ήταν αυτός που μου έδειξε τα πρώτα κομμάτια και ο βασικός υπαίτιος που παίζω σήμερα βιολί όπως και πολλά άλλαπαιδιά. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ αυτόν και ο Θεός νατον αναπαύσει εκεί που βρίσκετε.

Είχες κάποιο πρότυπο; Και αν ναι ποιος ήταν;

Ο άνθρωπος που θαύμαζα από μικρό παιδί ήταν ο Κώστας Παπαδάκης ο Ναύτης που με βοήθησε πάρα πολύ στο να εμπλουτίσω τις μουσικές μου γνώσεις αλλά και να μάθω βασικά πράγματα για την ιστορία της μουσικής μας. Όταν πέθανε ένοιωσα ότι έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου γιατί με

βοηθούσε μέχρι και τις τελευταίες του στιγμές. Ας τον αναπαύσει ο Θεός.

Εγώ δεσμεύομαι να κάνω όλα όσα είχα υποσχεθεί «Λίγο πριν το τέλος».

Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς επαγγελματικά με την παραδοσιακή μουσική;

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική. Ένας ξάδερφός μου παντρευόταν και ήρθε και είπε του πατέρα μου να παίξω στο γάμο. Εγώ δεν ήθελα βέβαια αλλά επιμένανε όλοι και έτσι πήγα και έπαιξα. Χωρίς να καταλάβω πως, βρέθηκα να παίζω στα γλέντια και θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς που με εμπιστεύθηκαν στις χαρές τους όλα αυτά τα χρόνια.

Ποιοι ήταν οι πρώτοι συνεργάτες σου;

Ο πρώτος μου συνεργάτης ήταν ο Χαρίλαος ο Βλαστάκης που με βοήθησε πολύ στα πρώτα μου βήματα.

ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΚΑΡΜΠΑΔΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΙΛΑΟ ΒΛΑΣΤΑΚΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΟΜΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ1992

Συνεργαστήκαμε για 17 χρόνια περίπου και μακάρι όλα τα νέα παιδιά να βρουν ένα τέτοιο συνεργάτη στο ξεκίνημά τους.

Που και πότε έγινε το πρώτο γλέντι και τι αναμνήσεις έχεις από αυτό;

Όπως σου είπα και παραπάνω το πρώτο μου γλέντι ήταν ο γάμος του ξαδέρφου μου του Αντώνη του Χορευτάκη και έγινε στο καστέλι το 1985 στο κέντρο Πικαντήλι. Η αλήθεια είναι ότι κουράστηκα τόσο πολύ που νόμιζα ότι θα ξεκολλήσουνε τα χέρια μου από το κορμί μου. Ήταν μια εμπειρία όμως που θα τη θυμάμαι για πάντα.

Ποια είναι η γνώμη σου για την Κρητική μουσική;

Θεωρώ ότι η μουσική μας βρίσκετε σε μεγάλη άνθιση αλλά θα πρέπει να μη τη κουράσουμε και να τη σεβαστούμε περισσότερο……

Υπάρχουν λόγοι που σε κάνουν να πικραίνεσαι με την Κρητική μουσική;

Ναι πικραίνομαι πολλές φορές. Περισσότερο με πειράζει όταν βγαίνουν ορισμένοι και κάνουν τους ειδικούς ενώ δεν έχουν ιδέα και βρίσκονται και σε θέσεις που επηρεάζουν τον κόσμο με λάθος πληροφορίες.

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε η καινούργια σου δισκογραφική δουλειά, με γενικό τίτλο «Τση νιότης μου τα όνειρα», είναι αυτή η δουλειά ένα νεανικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα;

Πραγματικά είναι ένα παιδικό όνειρο και θεωρώ ότι παρόλο που έχω γράψει κι άλλα CD αυτό είναι για μένα το πρώτο, γιατί έχει τραγούδια δικά μου δουλεμένα με μεράκι και ψυχή. Ελπίζω να αρέσουν και στο κόσμο γιατί μόνο τότε θα πω ότι κάτι έκανα.

Ποιοι άνθρωποι σε βοήθησαν να δημιουργήσεις το νέο σου Υπάρχει κάποιο τραγούδι που ξεχωρίζεις στο νέο σου cd;

Ναι είναι δυο τρία τραγούδια που μου αρέσουν λίγο περισσότερο αλλά θα

μου επιτρέψεις να μη σου πω για να μην επηρεάσω και τον κόσμο.

Βλέπουμε ότι πολλοί νέοι και νέες έχουν γυρίσει στην παραδοσιακή μουσική, θεωρείς ότι είναι μια μόδα που θα περάσει ή είναι κάτι που θα έχει διάρκεια;

Ελπίζω να έχει διάρκεια αυτή η μόδα. Θα είναι καλό για τα νέα παιδιά και

για την ίδια τη μουσική μας.

Υπάρχει κάποιος συνάδελφος σου που να τον έχεις ζηλέψει για κάποιο λόγο ή που να τον θαυμάζεις;

Είναι πολλοί συνάδελφοι που μου αρέσουνε. Δε θέλω να αναφέρω όμως

ονόματα. Τώρα για το αν έχω ζηλέψει , όχι ποτέ κανένα. Απλά

στεναχωριέμαι όταν κάποιοι που μόνο Κρητική μουσική δεν παίζουν,

προσπαθούν με χουδαές (που λέμε εμείς στην Κρήτη) και κάποιες μαντινάδες που δεν αρμόζουνε στη μουσική μας να ξεχωρίσουνε και προβάλλονται από κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτό μου είναι κάπως δύσκολο να το δεχτώ.

Για το τέλος θα ήθελα να μας πεις μια συμβουλή για όσα παιδιά σκέφτονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με την Κρητική μουσική.

Το πρώτο πράγμα που θέλω να τους πω είναι να αυτό που κάνουν και όχι να το κάνουν μόνο για τα λεφτά. Το άλλο που θέλω να τους πω είναι να μη παρασυρθούν από τη νύχτα. Να έχουν το μυαλό τους μέσα στο κεφάλι τους γιατί η νύχτα εχει πολλούς κινδύνους.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ - ΜΕΣ ΤΟΥ ΜΑΓΙΟΥ ΤΙΣ ΜΥΡΩΔΙΕΣ

2011-05-01T05:50:00.001+03:00

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΕΡΟΜΥΤΗ ΚΟΤΣΥΦΟΥ(ΚΟΤΣΥΦΑ)

2011-04-30T07:39:00.002+03:00

ΤΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΞΥΠΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΙΚΟ ΚΕΛΑΙΔΗΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΤΣΥΦΟΥ ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΣΟΥ.

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ Ο ΣΕΡΝΙΚΟΣ ΚΟΤΣΥΦΟΣ ΟΛΗΜΕΡΙΣ ΚΕΛΑΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΘΥΛΙΚΙΑ ΚΟΤΣΥΦΙΝΑ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΩΜΑ ΤΟΥΣ. ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΤΥΧΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΚΗΠΟ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΣΤΙΚΗ ΖΩΝΗ Η ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΠΟΥ ΖΩ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ.

ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑ.....

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

2011-04-28T08:26:00.007+03:00

ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ .

ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ

2011-04-27T06:08:00.004+03:00

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΤΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ"

ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΡΑΔΙΟΦ/ΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΣΤΟ ΚΡΗΤΟΡΑΜΑ ΣΤΟΥΣ 97.9

ΜΑΡΙΑ ΑΥΓΟΥΛΑΔΑΚΗ

Θοδωρή προέρχεσαι από μια μουσική και μερακλήδικη οικογένεια. Αναμενόμενη η πορεία σου λοιπόν . Ποιός σου έμαθε όμως το βιολί ;

Ο πρώτος που μου έμαθε βιολί ήταν ο πατέρας μου . Έπαιζε στο σπίτι και τον άκουγα και μετά έπαιρνα κι εγω το βιολί και το γρατζουνούσα , μέχρι που μου είπε : << Έλα εδώ να σου μάθω ένα σκοπό >> . Προσπάθησα πολύ. Από τα οκτώ μέχρι τα δεκατρία έκανα προσπάθειες. Η οικογένειά μου είχε το μεράκι κι έκανε παρέες στο σπίτι. Τα πρώτα μου ερεθίσματα του βιολιού όμως και πριν καλά το πιάσω στα χέρια μου , τα απέκτησα από το θείο μου τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗ , τον οποίο είχα και πρότυπο ...

Ήταν ο πρώτος οργανοπαίχτης στην οικογένεια, που έπαιζε σε γλέντια και ήταν δημοφιλής εδώ στην περιοχή Κισσάμου . Σε ηλικία επτά- οκτώ χρονών , που πήγαινε ο πατέρας μου σε γλέντια , με έπαιρνε μαζί και τον άκουγα !

Αυτός βέβαια είχε ξεκινήσει με λαούτο , αλλά έπιασε το βιολί και τον κέρδισε !!!

Η ΣΥΝΘΕΣΗ : ¨ ΗΘΕΛΑ ΝΑ' ΜΟΥΝΑ ΕΓΩ¨ , ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ...

Ο Βαγγέλης Πολυχρονάκης ήταν ανιψιός του Τσέγκα και αδερφός του πατέρα μου .

Τσέγκας , ολόκληρη ιστορία ...

Ο Τσέγκας Μαρία ήταν η αρχή μας . Μέσα μας, στο αίμα μας . Για μένα είναι είδωλο . Ότι άλλο σου πω θα είναι λίγο ...!

Μετά λοιπόν από κάποια ηλικία , πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα με εσένα ;

Μετά δόθηκε η ευκαιρία , όχι μόνο σε μένα αλλά και σε όλους τους συμμαθητές μου , που ήμασταν στη σχολή του ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΝΕΛΗ , να μάθουμε ορισμένα πράγματα από εκείνον και να εξελιχθούμε ... Βέβαια δεν ήταν μόνο ο Μιχάλης Κουνέλης . Στην πορεία μπήκε στη ζωή μου και ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ , Ο ΝΑΥΤΗΣ ... Μου έδειξε πολλά πράγματα και με βοήθησε να τα ολοκληρώσω . Ήτανε πιστός φύλακας δίπλα μου, ότι απορία είχα , ότι ήθελα μου το συμπλήρωνε και με βοηθούσε ... Βέβαια Μαρία , θεωρώ δασκάλους όλους όσους ακούω . Δεν είναι μόνο όσοι σου δείχνουν ένα πράμα . Είναι και αυτοί που ακούς , γιατί βλέπεις την προσωπικότητα και το χαρακτήρα που δείχνουν μέσα από το όργανο με συνέπεια να παίρνεις κι εσύ ιδέες για το πώς θα εκτελέσεις ένα κομμάτι .

Σε τί ηλικία έπαιξες για πρώτη φορά σε γλέντι ;

Σε ηλικία 14 χρονών . Θυμάμαι τότε που το είπαν του πατέρα μου και πήγα !

Έπαιξα τότε , με το φίλο και συνεργάτη πέντε χρονών, το λαουτιέρη Μανώλη Λαϊνάκη. Εκτός από δάσκαλος της μουσικής , ο Μανώλης υπήρξε και δάσκαλος στη συμπεριφορά μου απέναντι στους ανθρώπους . Με έμαθε να είμαι πρώτα φίλος και μετά συνεργάτης. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον καλλιτέχνη να έχει χαρά και ευθυμία απέναντι στους ανθρώπους που συνεργάζεται γιατί μαζί εκφράζουν τη μουσική !!!

Καμαρώνουμε και τη συνεργασία σου με το Χαρτζουλάκη το Δημήτρη ...

Είμαστε μαζί γύρω στα 10 χρόνια . Πιστεύω ότι θα παραμείνουμε κιόλας, γιατί έχει βρει ο ένας τον άλλο και αγαπάμε και οι δυο τα ίδια πράγματα . Είμαι πολύ ευχαριστημένος ... πέραν του ότι είναι φίλος, είμαστε και κουμπάροι . Τον έχω στεφανώσει.. Έχουμε δέσει δηλαδή τη φιλιά μας !

Με ποιούς άλλους έχεις παίξει ;

Έχει τύχει κι έχω παίξει με διάφορους ... Με τον Κατάνη Παναγιώτη , με τον Καρτσώνη το Μανώλη , μεγαλύτεροι μου και καταξιωμένοι λαουτιέρηδες της περιοχής μας , με τον Αντώνη τον Κατάκη τον συγχωρεμένο από την Κάντανο και με άλλους .. αξιόλογοι λαουτιέρηδες . Όλοι έχουν βάλει το λιθαράκι τους για το Θοδωρή και το εκτιμώ !

Τί πιστεύεις ότι εισπράττει ο κόσμος από σένα; Βλέπω να σε ακολουθούν όπου παίζεις και να σε ακούν με πολύ πάθος ...!

Την πραγματικότητα...Γενικά ο κόσμος ζητάει από τον καλλιτέχνη την πραγματικότητα. Τον αληθινό εαυτό του. Να μην δείχνει κάτι άλλο. Η γνώμη μου είναι , πως πρέπει να δείχνεις στον κόσμο αυτό που είσαι.

Θοδωρή, τί θεωρείς εμπορικό στα μουσικά πράγματα ; Η παρέμβαση και κατά συνέπεια η διαφορετικότητα της μουσικής για εντύπωση ας πούμε ή τις δημόσιες σχέσεις ενός καλλιτέχνη προκειμένου να μαζέψει κόσμο γύρω του ; Πώς αντιλαμβάνεσαι την εμπορικότητα που ακούμε να συζητιέται ;

Ο καθένας μας μπορεί να κάνει δημόσιες σχέσεις και δεν είναι κακό αυτό , φτάνει να έχεις καλούς τρόπους. Η παρέμβαση στη μουσική προκειμένου να εντυπωσιάσεις είναι κακό !!!

Πες μου τη γνώμη σου πάνω σε αυτό .

Η παραδοσιακή μουσική πρέπει να μένει ως έχει . Βλέπουμε πως κάποιες δημιουργίες νέων μελωδιών

παρεμβαίνουν στις παλιές.

Από εκεί και πέρα ο κάθε ένας επιλέγει. Δεν πρέπει όμως κανείς να εκμεταλλεύεται την παραδοσιακή μουσική . Αυτό είναι για μένα λάθος!!!

Εμφανίζεσαι περισσότερο εδώ στην περιοχή σου.. γιατί όχι και τόσο προς τα έξω ;

Μ' αρέσει να εμφανίζομαι περισσότερο στα μέρη μου. Πιστεύω ότι είμαι περισσότερο κατανοητός εδώ αντί παρά έξω . Δεν έχει τύχει βέβαια να μου προτείνουν κάτι για έξω από τα Χανιά ... Εγώ Μαρία είμαι ψαράς . Αυτή είναι η δουλειά μου . Αγαπώ όμως το όργανο και δεν το παρατώ !!!

Δεν σε στενοχωρεί που αυτό που αντιπροσωπεύεις σαν βιολάτορας είναι περισσότερο κατανοητό μόνο στην περιοχή σου, όπως ο ίδιος ανάφερες ;

Παλιά υπήρχε ένα χάσμα μεταξύ των μουσικών . Είχαν δημιουργηθεί διάφορα .

Θεωρήθηκε ένα όργανο κρητικό και το άλλο το βάλανε στην άκρη , απαγορευότανε να παιχτεί το βιολί κ.α !!! όπως τα έχω ακούσει από πολλούς που τα ζήσανε . Αυτά πιστεύω ότι γινόντουσαν για εμπορικούς σκοπούς . Κοίταξε να δεις , πιστεύω ότι σήμερα φταίμε εμείς οι καλλιτέχνες για αυτό διότι έχουμε τη δυνατότητα να το δείξουμε αυτό . Θα πάμε ας πούμε να παίξουμε στο Ρέθυμνο και δε θα παίξουμε ένα Κισσαμίτικο σκοπό όπως είναι , αλλά όπως τον έχει παρουσιάσει ένας άλλος καλλιτέχνης που έχει απήχηση στο Ρέθυμνο ... Ξαναγυρίζουμε λοιπόν στο θέμα της εμπορικότητας . Δεν γίνεται ένα σκοπό που υπάρχει εδώ και 100 χρόνια να τον παίζεις αλλιώς !!! παρά όπως είναι .

Έχετε χρέος λοιπόν εσείς που ασχολείστε με το βιολί στη μουσικη του τόπου σας ...στους σκοπούς σας .

Μαρία , εμείς που καταγόμαστε από την Κίσσαμο είμαστε υποχρεωμένοι τους σκοπούς μας να τους παίζουμε όπως είναι . Το Σαριδάκη – το Μαύρο , τον Ναύτη και τον Κουνέλη , ούτε πρόκειται ούτε είναι δυνατόν η Κίσσαμος να τους αναστήσει αυτους τους καλλιτέχνες . Έχουμε όμως το χρέος όσοι έχουμε παραμείνει να μη χαθεί η σφραγίδα του βιωματικού παίχτη της Κισσάμου .

Όταν αναφέρομαι σε εσένα μέσα από την εκπομπή μου στο ραδιόφωνο , λέω συχνά πως για μένα είσαι βιωματικός καλλιτέχνης ...

Βεβαίως... και μπορούμε σήμερα αυτά τα βιώματα να τα δώσουμε στα παιδιά εμείς οι νεότεροι. Είναι αμαρτία να χαθούν πράγματα. Κάποια ξεκίνησαν να μαθαίνουν 10 χρονών και δεν έχουν τα βιώματα. Χαίρομαι και θαυμάζω τις περιοχές της Κρήτης που κρατάνε αυτά που έχουνε βρει , όπου κι αν είναι ...!

Βλέπουμε Κισσαμίτικους να ακούγονται έντονα τα τελευταία χρόνια σε όλη την Κρήτη από τα μέσα ενημέρωσης !

Είναι μια ολόκληρη πολιτιστική παράδοση Μαρία . Είναι δεμένη η μουσική με το χορό . Είναι μέτρα, σταθμά τα οποία πρέπει ο καλλιτέχνης να τα παρακολουθεί σωστά και ο χορευτής να ξέρει να τα εκτελεί ... να μπορούσα να είχα ορισμένες εικόνες από παλιούς χορευτές σε γλέντια, αλλά να ακούγαμε και τη μελωδία και να βλέπαμε την εκτέλεση του οργανοπαίχτη τότε μόνο θα καταλαβαίναμε . Φαντάσου ότι δεν ήταν διανοητό τότε να φύγει το όργανο από το χορό και ο χορευτής από το όργανο . Καθόλου ! Αλλά δυστυχώς το έχουμε χάσει αυτό σήμερα κατά ένα μεγάλο ποσοστό ... Αν διατηρείται , διατηρείται λίγο ... Εμένα μου τα έδωσαν να τα καταλάβω στην πορεία ο Ναύτης και ο Κουνέλης . Ίσως για κάποιους είναι δύσκολο αλλά όπως σου είπα είναι το βίωμα στη μέση ....

Πολύ καλή η προσπάθειά σου να διασωθούν κάποια κομμάτια μέσα από την δισκογραφική σου δουλειά ... "ΦΟΥΡΤΟΥΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ"

Ονειρεύεσαι να κάνεις μια προσωπική σου δουλειά ;

Ήταν ότι καλύτερο έχω κάμει στη ζωή μου !!! Μου άρεσε πάρα πολύ .. Ονειρεύομαι κάτι δικό μου .

Θα προσπαθήσω να βγάλω κι εγώ κάποια κομμάτια . Έχω κι εγώ μερικά ... Είναι δύσκολο σήμερα να κάνεις δισκογραφική δουλειά μόνος σου και να μην πατήσεις πάνω σε άλλους . Προσπαθώ κι εγώ με τις γνώσεις που έχω να μην παρασυρθώ και να μην πέσω σε κανένα σκοπό επάνω ! Είμαι πολύ αιστηματίας σε αυτό !

Σου εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου , να ολοκληρώσεις το όνειρο που αφορά στην επόμενη δισκογραφία σου και σε ευχαριστώ για την καλοσύνη, τη φιλία και την προθυμία σου να δώσεις το 'παρών' στα .. ¨ ΚΡΗΤΙΚΑ¨ !

Σε ευχαριστώ κι εγώ Μαρία για τις ευχές σου και για την τιμή αυτή .

ΕΝΕΤΙΚΕΣ ΕΠΑΥΛΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΙΣΣΑΜΟ- ΡΕΤΟΝΤΑ ΚΑΛΑΘΕΝΩΝ (VILLA ROTONDA)-ΒΙΛΑ ΡΟΔΩΠΟΥ-ΒΙΛΑ ΤΡΙΒΙΖΑΝ

2011-04-25T20:00:00.014+03:00

1.VILLA ROTONDA ΣΤΗΝ VICENZA

Εάν κάποιος μας ρωτήσει τι σχέση έχει ο Λευκός Οίκος, η προεδρική κατοικία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, με ένα στάβλο στις Καλάθενες, ένα ορεινό χωριό του νομού Χανίων, που ακούει στο όνομα Ρετόντα, σίγουρα θα το πάρουμε για ανέκδοτο. Η ιστορία της Ρετόντας της Κρήτης μοιάζει με παραμύθι και κρύβει μέσα της όλο το δράμα αυτού του τόπου.

Βασίλης Ν. Κνιθάκης Μαθηματικός

Το 1900 έρχεται στην Κρήτη ένας ξεχωριστός άνθρωπος, προικισμένος με ευφυΐα και γνώσεις: ο Giuseppe Gerola. Έρχεται να καταγράψει τα βενετσιάνικα μνημεία. Σημειωτέον ότι η Κρήτη ήταν ημιαυτόνομη εκείνη την εποχή, υπό την προστασία των τότε μεγάλων δυνάμεων, Αγγλίας, Ιταλίας, Γαλλίας, Ρωσίας, με την «επιτήρηση-υποβοήθηση» από τη Γερμανία και την Αυστρία. Στους Ιταλούς είχαν αναθέσει την ευθύνη και την επίβλεψη της τάξης στο νομό Χανίων. Για το λόγο αυτό υπάρχει έντονη παρουσία του Ιταλικού Ναυτικού στο λιμάνι της Σούδας, μαζί με τους στόλους των άλλων μεγάλων δυνάμεων. Επικεφαλής του ιταλικού στόλου υπήρξαν οι ναύαρχοι Betollo και Kanevaro. Ο ιταλικός στρατός διαμένει στα Χανιά, στον ομώνυμο στρατώνα (σημερινό Πολεμικό Μουσείο).

Οι ιταλοί αξιωματικοί μαζί με μαυροβούνιους αξιωματικούς εκπαιδεύουν την κρητική χωροφυλακή (πολιτοφυλακή). Επισήμως, όλες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είναι υπέρμαχοι της ειρήνης. Παρασκηνιακά, όμως, καθεμία επιδιώκει να διώξει τις άλλες και να μείνει η μόνη προστάτιδα δύναμη στην Κρήτη.

Ίσως εκείνη η περίοδος να ήταν και η καταλληλότερη ευκαιρία για έναν ιταλό αρχαιολόγο, να μελετήσει και να καταγράψει ότι είχε απομείνει όρθιο από την ενετική κυριαρχία στην Κρήτη. Τα αποτελέσματα της έρευνας του Gerola ήταν σπουδαία. Κατέγραψε, φωτογράφισε και ανέλυσε ως και την τελευταία πέτρα που είχε χτιστεί την εποχή της Ενετοκρατίας και σώθηκε. Παρά τα διακόσια πενήντα πέντε χρόνια τουρκικής κυριαρχίας και θηριωδίας, τα μνημεία που διασώθηκαν ήταν πά ρα πολλά και το έργο του Gerola ογκώδες και μνημειώδες.

Σήμερα κάθε σχετική αναφορά των αρχαιολόγων και των ιστορικών ανατρέχει στο τρίτομο έργο (Monumenti Veneti nell’Isola di Creta), που μας άφησε κληρονομιά ο Gerola. Θεωρείται υπόδειγμα του πώς πρέπει να εργάζεται και να μελετά έναςαρχαιολόγος που σέβεται τη δουλειά του και την ιστορία.

Η ΠΥΛΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΡΕΤΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΥΡΕΟ ΤΟΥ 1630

Το 1972 δημοσιεύεται ένα βιβλίο-πραγματεία της Κάντως Φατούρου-Ησυχάκη με τον τίτλο Η Ρετόντα της Κρήτης. Στο βιβλίο αυτό γίνεται μια αξιοθαύμαστη καταγραφή και μια εμβριθής μελέτη του κτιρίου αυτού που διασώθηκε. Η Φατούρου διαπιστώνει ότι η κάτοψη του κτιρίου είναι ίδια με εκείνη που είχε σχεδιάσει ο διάσημος αρχιτέκτονας της Αναγέννησης Andrea Palladio για το ησυχαστήριο (diporto) του Paolo Almerico στη Βιτσέντσα, που όπως αναφέρει ο αρχιτέκτονας κτίστηκε για να χρησιμεύσει ως ενδιαίτημα αναψυχής μετά την επιστροφή του στην πατρίδα ύστερα από μια σπουδαία και δραστήρια εκκλησιαστική σταδιοδρομία.

Στο σχεδιασμό του κτιρίου αυτού στη Βιτσέντσα, ο αρχιτέκτονας έλαβε υπόψη του τη συμμετρία των ομόκεντρων κύκλων, που ως σχήμα επικρατεί στη φύση, και τον ουρανό και το σταυρό που ήταν σύμβολο της χριστιανικής πίστης και ως σχήμα επικρατούσε στις εκκλησίες. Έλαβε υπόψη του και τη θέση όπου θα έχτιζε την έπαυλη, με θέα που έμοιαζε να ήταν στον παράδεισο. Ο Palladio ήταν ο τελευταίος μιας σειράς μεγάλων αρχιτεκτόνων της Αναγέννησης. Η έπαυλη της Βιτσέντσα, γνωστή και ως Villa Rotonda, ολοκληρώθηκε το έτος 1553. Πολλοί πιστεύουν ότι η οικοδόμηση της έπαυλης έγινε κατά τα έτη 1567-1568. Είναι βέβαιο ότι όλα είχαν τελειώσει το 1580, όταν πέθανε ο Palladio. Οι εκπονήσεις των αρχικών σχεδίων έγιναν το έτος 1550-1551 και το καλοκαίρι του 1553 είχε ολοκληρωθεί ο κατώτερος όροφος.

Το 1570 πραγματοποιείται η έκδοση του βιβλίου του Palladio, όπου γράφει για τα σχέδια και τη μελέτη της Villa Rotonda στη Βιτσέντσα. Το έργο αυτό του Palladio έγινε κλασικό και επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους αρχιτέκτονες σε όλο τον κόσμο. Στην Αγγλία ο τρόπος αυτός αρχιτεκτονικού σχεδιασμού ονομάστηκε «παλαδιανισμός». Αξιολογότερος θαυμαστής του έργου του Palladio υπήρξε ο τέως πρόεδρος και θεμελιωτής των ΗΠΑ Thomas Jefferson, του οποίου το επάγγελμα ήταν αρχιτέκτων.

Ο Jefferson σχεδίασε την κάτοψη και την ανωδομία του Λευκού Οίκου στην Ουάσιγκτον σύμφωνα με τα πρότυπα και τη φιλοσοφία του έργου του Palladio. Τα πρώτα σχέδια τα προόριζε για κατοικία του κυβερνήτη της Βιρτζίνια και τελικά επιλέχθηκαν και εφαρμόστηκαν στον Λευκό Οίκο.

Υπάρχει επίσης η υποψία ότι ο Samuel Dobie, που το 1792-1793 υπέβαλε τα σχέδιά του για την εκπόνηση μελέτης του Καπιτωλίου της Ουάσιγκτον, είχε εμπνευστεί από τον Palladio και πως στη συνέχεια τα σχέδια αυτά επηρέασαν τοv Jefferson.

Σημασία έχει ότι τα δύο μεγαλοπρεπή κυβερνητικά κτίρια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο Λευκός Οίκος και το Καπιτώλιο, έχουν ως βάση τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Palladio, τα οποία έχει ως βάση και η ταπεινή Ρετόντα της Κρήτης στις Καλάθενες των Χανίων. Αλλά το ερώτημα είναι ποιος έφερε τα σχέδια του Palladio στην Κρήτη; Και γιατί να χτιστεί ένα τέτοιο κτίριο σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα;

Στην αξιοθαύμαστη έρευνά της, η Φατούρου ξεκινά από την υπόθεση ότι κάποιος αρχιτέκτονας του περίγυρου του Palladio θα ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ της βίλας Ροτόντα και της βίλας Ρετόντα στις Καλάθενες. Στη συνέχεια, τον εντοπίζει: επρόκειτο για τον Onorio Belli. Ο Onorio Belli ήταν γιος του Elio Belli, γιατρού στο επάγγελμα. Και παππούς του ήταν o Valerio Belli, ο οποίος είχε ασχοληθεί με τη χαρακτική πολύτιμων λίθων. Ο Onorio Belli διετέλεσε στην αρχή προσωπικός γιατρός του Γενικού Προβλεπτή Alvise Antonio Grimani, και στη συνέχεια επίσημος κοινοτικός γιατρός των Χανίων. Παρέμεινε στην Κρήτη συνολικά δεκαέξι χρόνια (1583- 1599). Ο Onorio Belli εκτός από γιατρός ήταν βοτανολόγος, αρχι- τέκτονας και αρχαιολόγος. Από τις σωζόμενες επιστολές του, μαθαίνουμε ότι είχε ασχοληθεί και με την αναζήτηση αρχαίων θεάτρων. Όποια βρήκε, τα εξερεύνησε με ανασκαφές. Είχε γράψει και ένα βιβλίο σχετικά, το οποίο όμως έχει χαθεί.

Το 1579, ο Onorio Belli εξελέγη με τον Silla Palladio, γιο του αρχιτέκτονα, μέλος της Accademia Olimpica της Βιτσέντσα. Για την ίδρυση της προαναφερόμενης Ακαδημίας είχαν πρωτοστατήσει ο αρχιτέκτονας Palladio και ο πατέρας του Onorio Belli, o Elio Belli.

Επίσης, βαθύτατα εκτιμώμενος από τov Palladio ήταν ο διάσημος μαθηματικός και γεωμέτρης Silvio Belli, θείος του Onorio Belli.

Xαρακτηριστικό του στενού δεσμού που υπήρχε μεταξύ του Onorio Belli και του αρχιτέκτονα Palladio ήταν η αποπεράτωση πολλών ημιτελών κτισμάτων στη Βιτσέντσα, τα οποία ανέλαβε ο Belli, παρότι τα είχε ξεκινήσει o Palladio και δεν πρόλαβε να τα τελειώσει, λόγω του θανάτου του.

Αξιοσημείωτο είναι ότι έχει διασωθεί μια επιστολή του Onorio Belli του 1595 από τα Χανιά, η οποία απευθύνεται στον Alfonso Ragona στη Βιτσέντσα και του παρέχει στοιχεία και περιγραφές για τον μεγάλο σεισμό που έπληξε την Κρήτη και ειδικότερα τα Χανιά εκείνο το έτος.

Δεν υπάρχει καμία βεβαιωμένη πληροφορία για το ποιος σχεδίασε τη Ρετόντα στις Καλάθενες. Ωστόσο, ο μόνος που θα μπορούσε να έχει μελετήσει τα σχέδια του Palladio σε βάθος είναι ο Belli, λόγω της σχέσης του με τον αρχιτέκτονα, αλλά και της υψηλής μόρφωσης και καλλιέργειάς του, των γνώσεών του για τη γεωγραφία του νομού Χανίων και των ιδιαιτεροτήτων του (όπως τη σεισμικότητα αλλά και τη στρατηγική σημασία της κάθε περιοχής). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ιδιοκτήτης της Ρετόντας της Κρήτης ήταν άνθρωπος υψηλής αισθητικής και καλλιέργειας. Διάλεξε τη θέση αυτή, όπου θα έκτιζε, ώστε να μοιάζει με έναν επίγειο παράδεισο, με μαγευτική θέα προς όλα τα βουνά της Κρήτης και τον πανέμορφο στρατηγικό κόλπο της Κισσάμου να ξεδιπλώνεται στα πόδια του.

Πρέπει να αναφερθεί μια βασική διαφορά μεταξύ της έρευνας που έκανε ο Gerola και εκείνης της Φατούρου. Και οι δύο μελέτησαν το κτίριο και σχεδίασαν την τελική του μορφή. Ο Gerola στο σχέδιό του κάνει μια αναπαράσταση του ισογείου (του υπάρχοντος κτίσματος), χωρίς να αναφέρει τίποτα για το ανώι (piano nobile).

ΡΕΤΟΝΤΑ ΚΑΛΑΘΕΝΩΝ.

Οι διαφορές, όπως και στην ονομασία, είναι ελάχιστες.

Η αναπαράσταση της Φατούρου περιλαμβάνει και το ανώι, που ήταν και ο χώρος της κυρίας κατοικίας των Ενετών. Για να μην αδικήσουμε τον Gerola, πρέπει να λάβουμε υπόψη και την περίοδο κατά την οποία έκανε τις έρευνές του. Η πολιτική κατάσταση τότε ήταν συγκεχυμένη. Ίσως οι επαναστάτες να μην τον άφησαν να κάνει τη δουλειά του όπως αυτός θα επιθυμούσε. Η κάτοψη του κτιρίου της Ρετόντας της Κρήτης έχει σχήμα τετράγωνο. Έχει τέσσερις εισόδους, μία σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Εσωτερικά, οι τέσσερις είσοδοι καταλήγουν σε μια τετράγωνη κεντρική αίθουσα. Η κεντρική αίθουσα μαζί με τους διαδρόμους των εισόδων σχηματίζουν έναν ελληνικό σταυρό. Τόσο το εξωτερικό τετράγωνο που περιβάλλει όλο το κτίσμα, όσο και η κεντρική τετράγωνη αίθουσα, είναι εγγεγραμμένα σε δύο ομόκεντρους κύκλους.

Γύρω από την κεντρική μεγάλη αίθουσα, στις τέσσερις γωνίες του κτιρίου υπάρχουν τέσσερις άλλες αίθουσες σχήματος ορθογώνιου παραλληλόγραμμου. Μεταξύ των παραλληλόγραμμων αιθουσών και των κύριων εισόδων, που μας οδηγούσαν στην κεντρική αίθουσα, υπήρχαν άλλες τέσσερις μικρότερες παραλληλόγραμμου σχήματος αίθουσες. Οι μικρές αυτές αίθουσες επικοινωνούσαν τόσο με τις μεγάλες αίθουσες όσο και με τις κύριες εισόδους.

Σε κάθε μεγάλη αίθουσα υπήρχαν δύο εξωτερικές και δύο εσωτερικές είσοδοι, η εσωτερική είσοδος επικοινωνούσε με τη μικρή αίθουσα και η άλλη είσοδος επικοινωνούσε με το διάδρομο της κύριας εισόδου. Σε κάθε μεγάλη αίθουσα υπήρχαν τρία παράθυρα εξωτερικά κι ένα παράθυρο εσωτερικό που έβλεπε προς την κεντρική μεγάλη αίθουσα. Σε κάθε μικρή αίθουσα υπήρχαν δύο παράθυρα, το ένα εξωτερικό και το άλλο εσωτερικό, που έβλεπε προς τη μεγάλη κεντρική αίθουσα. Επίσης υπήρχαν δύο πόρτες, η μία πόρτα προς την παραλληλόγραμμη μεγάλη αίθουσα και άλλη προς την κύρια είσοδο. Σύμφωνα με το σχέδιο, όλες οι παραλληλόγραμμες αίθουσες θα καλύπτονταν από λιθόκτιστες, ημικυλινδρικές οροφές, ενώ η κεντρική αίθουσα από λιθοδομή σταυροειδούς τύπου με λίθινα νεύρα, όπως στις εκκλησίες της Κρήτης.

Σε κάθε κύρια είσοδο υπήρχε ένας πρόδομος, που στηριζόταν σε τέσσερις κολόνες, με οροφή όπως εκείνης των παραλληλόγραμμων αιθουσών. Οι πρόδομοι, οι είσοδοι του κτιρίου, καθώς και τα παράθυρα είχαν έναν εντελώς νέο τύπο, κρητικού αναγεννησιακού ρυθμού, που τον συναντάμε μόνο στην Κρήτη, σε βίλες και δημόσια κτίρια, όπως τη Λοτζία του Ηρακλείου, τη Λοτζία του Ρεθύμνου, τη βίλα Τρεβιζάν και τη βίλα Ροδοπού.

Μαγευτική στη Ρετόντα της Κρήτης ήταν η θέα που είχε από τις τέσσερις διαφορετικές εισόδους του κτιρίου. Από βορρά έβλεπε όλο τον κόλπο της Κισσάμου, τα δύο ακρωτήρια, Σπάθα και Γραμβούσα, το φρούριο του Καστελιού, και όλα τα χωριά της περιοχής. Όταν ο καιρός ήταν καλός, μπορούσες να δεις και τα Αντικύθηρα. Ανατολικά και δυτικά εκτείνονταν δύο καταπράσινες κοιλάδες, γεμάτες αμπέλια και ελιές, περιουσίες του φεουδάρχη ή των φεουδαρχών της περιοχής. Μέσα στο πράσινο, σαν άσπρες πιτσιλιές, ξεφύτρωναν πανέμορφα και κατάλευκα τα σπίτια, από τα διάσπαρτα χωριά της περιοχής. Η θέα από το νότο ήταν εντελώς διαφορετική, με όλο τον ορεινό όγκο των χιονοσκέπαστων Λευκών ορέων. Το βέβαιο είναι ότι το μάτι ενός ανθρώπου ποτέ δεν θα κουραζόταν, γιατί σε κάθε σημείο του ορίζοντα απλωνόταν μπροστά του μια διαφορετική μαγευτική εικόνα.

Επρόκειτο αναμφισβήτητα για σπίτι αναψυχής, όπως ακριβώς το είχε συλλάβει ο Palladio. Δεν πρόλαβε όμως ο ιδιοκτήτης του σπιτιού να δει τελειωμένο το έργο του, και πολύ περισσότερο να το χαρεί. Τον πρόλαβαν οι Τούρκοι με την εισβολή τους στον κόλπο της Κισσάμου και στο Κολυμπάρι στις 15 Ιουνίου του 1645. Στις 11 Αυγούστου του 1645, οι Τούρκοι καταλαμβάνουν τα Χανιά. Η οικοδόμηση του κτιρίου σταμάτησε, το κτίσμα παρήκμασε, καταστράφηκε. Τους επόμενους δυόμισι αιώνες, κατοικήθηκε από επιδρομείς. Αργότερα, όταν και αυτοί κατάλαβαν το μαχαίρι των κρητικών επαναστατών στο λαιμό τους (που ζητούσαν δικαίωση ύστε ρα από εφτά συνολικά αιώνες) έφυγαν. Το κτίριο τότε κατοικήθηκε από επαναστάτες και ύστερα από φτωχούς αγρότες. Οι νεότεροι κάτοικοί του δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν το μεγαλείο, την αρχοντιά και την ομορφιά, που έκρυβαν αυτές οι πέτρες. Η φθορά της φύσης και των ανθρώπων συνεχίζεται σήμερα.

Παραμένει αίνιγμα γιατί ο σχολαστικός Gerola, που κατέγραψε και φωτογράφισε καθετί που είχε διασωθεί από την περίοδο της Ενετοκρατίας, αγνόησε ένα βενετσιάνικο κτίριο, που βρίσκεται περίπου διακόσια μέτρα σε ευθεία γραμμή από τη Ρετόντα. Αριστερά και εφαπτόμενο στον σημερινό ασφαλτοστρωμένο δρόμο με κατεύθυνση Τοπόλια Καλάθενες. Το κτίριο αυτό διαθέτει ένα περίτεχνο θύρωμα, πάνω στο οποίο υπάρχει ένας κατεστραμμένος θυρεός, πράγμα που δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τον ιδιοκτήτη του.

Άξια προσοχής είναι η αναγραφόμενη ημερομηνία στο θύρωμα αυτό. Φαίνονται καθαρά οι αριθμοί ένα, έξι και, τελευταίος, το μηδέν.

Έχει καταστραφεί ο τρίτος κατά σειρά αριθμός που δηλώνει τις δεκάδες. Μέχρι σήμερα, οι μελετητές πίστευαν ότι ο κατεστραμμένος αριθμός είναι το ένα. Δηλαδή ότι το θύρωμα αναφέρει το έτος 1610.

Δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα αυτού που έκτισε το κάτω σπίτι και τη Ρετόντα.

Στην προσπάθειά μου να βρω τον ιδιοκτήτη του σπιτιού με βάση τον κατεστραμμένο θυρεό, τον φωτογράφισα από διαφορετικές γωνίες και ανέλυσα ψηφιακά τις φωτογραφίες. Προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα κατ’ αρχάς ότι στη θέση του τρίτου κατά σειρά ψηφίου σώζεται αμυδρά η πλάτη του αριθμού τρία. Άρα το θύρωμα και κατά συνέπεια το «κάτω» σπίτι κτίστηκε το 1630. Επιπλέον υπάρχει μαρτυρία των κατοίκων του χωριού, ότι τα δύο σπίτια συνδέονταν με λιθόστρωτο δρόμο. Ο λιθόστρωτος δρόμος αποκλείεται να έχει γίνει μεταγενέστερα, λόγω του υψηλού κόστους κατασκευής, της πλήρους εγκατάλειψης που έτυχε το σπίτι στα μετέπειτα χρόνια αλλά και της μη αναγκαίας χρήσεως του δρόμου από πολλούς ανθρώπους. Προφανώς έγινε την περίοδο οικοδόμησης της Ρετόντας, για να εξυπηρετήσει τη μεταφορά του μεγάλου όγκου οικοδομικών υλικών και εργαλείων που απαιτούσε η ανέγερση ενός τέτοιου κτιρίου.

Η περίτεχνη κατασκευή, η εκλεπτυσμένη αισθητική, που διακρίνεται τόσο στο θύρωμα του κάτω σπιτιού όσο και στη Ρετόντα, η μικρή απόσταση των διακοσίων περίπου μέτρων που χωρίζει τα δύο σπίτια, η σχεδόν ταυτόχρονη οικοδόμηση των δύο κτιρίων (το ένα τελείωσε το 1630, το άλλο, η Ρετόντα, σταμάτησε βίαια τον Αύγουστο του 1645), μας οδηγούν σε ένα συμπέρασμα-υπόθεση: ότι τα δύο σπίτια ανήκαν στον ίδιο ιδιοκτήτη, ή σε στενούς συγγενείς της ίδιας οικογένειας.

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού δίπλα στο δρόμο. Μελετώντας τις φωτογραφίες, κατέληξα σε μια πρώτη υπόθεση: ότι ο θυρεός ανήκει στην οικογένεια Καλλέργη. Η ψηφιακή εικόνα όμως παρέχει περιορισμένη αξιοπιστία σε τέτοιας ιστορικής σημασίας θέματα.

Από βενετσιάνικους χάρτες φαίνεται καθαρά ότι στη γύρω περιοχή του χωριού Καλάθενες υπήρχε ένα χωριό που έφερε το όνομα του φεουδάρχη Καλλέργη. Και ακριβώς δίπλα περίπου στην τοποθεσία του σημερινού χωριού Τοπόλια υπάρχει άλλη μια σχετική ονομασία, η σπηλιά του Καλλέργη. Σε σημερινούς χάρτες φαίνεται όντως ότι στην περιοχή υπάρχουν δύο σπηλιές. Η μία από τις δύο, του Καλλέργη, έχει εξερευνηθεί από σπηλαιολόγους και είναι ένα αξιόλογο μεγάλο σπήλαιο, στην είσοδο του οποίου είναι κτισμένος ένας παλαιός ναός της Αγίας Σοφίας. Χρονολογείται από την περίοδο της Ενετοκρατίας. Το σπήλαιο αυτό είναι αρχαιολογικού και ιστορικού ενδιαφέροντος. Το ύψος του σπηλαίου είναι 20 μ. και η διάμετρός του 70 μ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 285 μ., φωτίζεται από το φως της ημέρας, και έχει μεγαλοπρεπείς σταλαγμίτες και στήλες σε διάφορους απίθανους σχηματισμούς. Μέσα στο σπήλαιο έχουν βρεθεί θραύσματα αγγείων από τη νεολιθική ως και τη ρωμαϊκή περίοδο.

Στο σπήλαιο είχαν καταφύγει ύστερα από την αποτυχία της επανάστασης των Ψαρομηλίγγων, ο αρχηγός Μιχαήλ Ψαρομήλιγγος και ο αδελφός του με το γιο του. Ο επίσκοπος ζήτησε από τον ανιψιό του να αποκεφαλίσει τους δύο άνδρες και να παραδώσει τα κεφάλια τους στους Βενετούς για να απαλλαγεί ο ίδιος. Από αυτά συμπεραίνουμε ότι στην περιοχή σημειώθηκε μεγάλη επαναστατική δραστηριότητα την εποχή της Ενετοκρατίας .

Στο χωριό Μουρνιές υπάρχει μια εκκλησία του Προφήτη Ηλία, η οποία φέρει στην πρόσοψή της το οικόσημο των Καλλέργηδων. Επίσης σε επιγραφή της αναφέρεται το όνομα αυτού που έχτισε την εκκλησία, που ήταν ο Πέτρος Καλλέργης. Το οικόσημο και ο διάκοσμος της πρόσοψης της Εκκλησίας είναι παρόμοια με εκείνα που συναντάμε στο θύρωμα του κάτω σπιτιού, στο χωριό Καλάθενες.

Κατά μία περίεργη συγκυρία, κοντά στο χωριό Μουρνιές υπήρχε ένα χωριό με το όνομα Φωτεινιακό. Είχε επαναστατήσει εναντίον των Ενετών. Η εξέγερση πνίγηκε στο αίμα από τους Ενετούς, το χωριό πυρπολήθηκε, ξεθεμελιώθηκε και όλοι οι κάτοικοι σφαγιάστηκαν. Το χωριό δεν ξαναχτίστηκε ποτέ πια.

Βλέπουμε ότι όπου υπάρχει αιματηρή καταστολή εξέγερσης εναντίον των Βενετών, υπάρχει παρουσία και υπογραφή των Καλλέργηδων. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τη μελέτη των ενετικών αρχείων, στην Ιστορία του Αντωνίου Τριβάν, αναφέρονται κατάλογοι των υπαρχόντων χωριών και κατάλογοι των ευγενών του 1644. Άλλη πηγή πληροφοριών είναι και τα βιβλία σύναψης συμβολαίων γάμων και προικοσυμφώνων μεταξύ των ευγενών Ενετών του διαμερίσματος των Χανίων. Από τις πηγές αυτές προκύπτουν αξιόλογα συμπεράσματα που μπορεί να οδηγήσουν την έρευνα σε ασφαλέστερα αποτελέσματα.

Για παράδειγμα, το 1570 ένα προικοσύμφωνο λέει ότι η Μαριέτα Τζαγκαρόλ, κόρη του Φραντσέσκο, παντρεύεται τον Φραντζέσκο Τζαγκαρόλ Περάσο, γιο του ιππότη Μισέρ Νικολό. Ο γαμπρός παίρνει προίκα χιλίων δουκάτων, όλες τις ιδιοκτησίες στην πόλη των Χανίων, στο διαμέρισμα του Ρεθύμνου, στη Βενετία, στο χωριό Καλάθενες και στα Χάμπαθα. Σε άλλα προικοσύμφωνα γίνεται αναφορά και καταχώριση ιδιοκτησιών στο χωριό Καλλέργη. Από αυτά προκύπτει ότι το χωριό Καλάθενες και το χωριό Καλλέργη ήταν σε δύο ξεχωριστές τοποθεσίες.

Το 1570, δηλαδή εξήντα χρόνια πριν χτιστεί το θύρωμα που διασώθηκε στο χωριό Καλάθενες, καθώς και εβδομήντα πέντε χρόνια πριν έρθουν οι Τούρκοι και σταματήσουν τις εργασίες στη Ρετόντα, τα προικοσύμφωνα μαρτυρούν ότι η οικογένεια των Τζαγκαρόλων είχε ιδιοκτησίες στις Καλάθενες. Εάν λάβουμε υπόψη μας τη μεγάλη οικονομική επιφάνεια αλλά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιζαν οι οικογένειες αυτές τα τελευταία χρόνια της Ενετοκρατίας,είναι πιθανόν το συγκρότημα των σπιτιών στις Καλάθενες να ήταν ιδιοκτησία των Τζαγκαρόλων.

Ως τελικό συμπέρασμα δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το σπίτι με το θύρωμα που βρίσκεται δίπλα στον ασφαλτόδρομο στις Καλάθενες ανήκε στην οικογένεια των Καλλέργηδων ή των Τζαγκαρόλων και κατά συνέπεια και η Ρετόντα στις Καλάθενες, η οποία πιθανόν ήταν ή του ίδιου ιδιοκτήτη ή μέλους της ίδιας οικογένειας.

ΒΙΛΑ ΤΡΙΒΙΖΑΝ

Φωτογράφισε το θύρωμα της κατοικίας και έγραψε ότι είναι το οικόσημο της οικογένειας Τριβιζάν.

Η επιφύλαξή μου ως προς αυτά που αναφέρει ο G. Gerola είναι ότι στο βιβλίο του Γιάννη Τσίβη με τίτλο Τα Χανιά 1252-1940 (σ. 55- 56-57) αναφέρονται όλα τα ονόματα των ευγενών που κατοικούσαν στα Χανιά ένα χρόνο πριν από την άλωση των Χανίων από τους Τούρκους, το έτος 1644. Ο Τσίβης αναφέρει αυτούς που είχαν την Ενετική Ευγενία (Nobilitatem Venetam), αυτούς που ήταν ορθόδο- ξοι και είχαν την Κρητική Ευγενία (Nobilitatem Cretensem), καθώς επίσης και τους αστούς (Cittadini). Η οικογένεια Τριβιζάν δεν αναφέρεται ούτε στους ευγενείς Ενετούς, ούτε σε αυτούς που είχαν την Κρητική Ευγένεια. Αναφέρεται ως οικογένεια αστών. Επίσης, στη φωτογραφία που παραθέτει στο βιβλίο του ο G. Gerola με το θύρωμα της βίλας Τριβιζάν, απεικονίζεται το οικόσημο στην κατάσταση που ήταν το 1900, δηλαδή κατεστραμμένο σε βαθμό που δεν επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλούς συμπεράσματος. Ακόμη, όπως φαίνεται από τους ενετικούς χάρτες της εποχής της Ενετοκρατίας, στην περιοχή όπου βρίσκεται η βίλα Τριβιζάν, αναγράφεται ένα φέουδο με το όνομα των ευγενών Damolin και ένα άλλο με το όνομα Gabalin.

Εάν παρατηρήσουμε τη φωτογραφία με το οικόσημο που έχει στο βιβλίο του ο G. Gerola, διακρίνουμε ένα κεφαλαίο ελληνικό Λ. Το ίδιο όμως σύμβολο μαζί με αστέρια είχε στο οικόσημό της η οικογένεια των Γαβαλάδων, το όνομα των οποίων πιθανότατα αναφέρει παραφρασμένο στα ιταλικά ο χάρτης.

Το λάθος, η παραποίηση και η σκοπιμότητα είναι παλιές ασθένειες της Ιστορίας που δύσκολα ένας ιστορικός ή ένας αρχαιολόγος μπόρεσε ή μπορεί να αποφύγει.

Για χάρη της αλήθειας, και όσο αυτό είναι εφικτό, θα πρέπει να αναζητήσουμε τα στοιχεία με βάση τα οποία κατέληξε ο G. Gerola στα συμπεράσματά του. Πρέπει να διερευνηθεί περισσότερο εάν η οικογένεια τον Τριβιζάv είχε κάποτε τίτλο ευγενείας. Στον κατάλογο των ευγενών που έχασαν τον τίτλο τους το 1644 (Ιστορία του Αντωνίου Τριβάν), δεν αναφέρονται ευγενείς με το όνομα Τριβιζάν. Με αυτό το όνομα αναφέρεται ένας συμβολαιογράφος στη Βενετία.

Η περιοχή όπου βρίσκεται η βίλα ονομάζεται μέχρι σήμερα Τριβιζιανά. Πιθανότατα ο οικισμός να ονομάστηκε έτσι μετά την επίσκεψη του G. Gerola, γιατί η επίσημη ονομασία του οικισμού στους χάρτες είναι Κόκκινο Μετόχι. Στο Ιστορικό Αρχείο Χανίων, υπάρχει η εργασία ενός Έλληνα που παραθέτει ενετικούς θυρεούς των ευ- γενών. Ένας είναι της οικογένειας Τριβιζάν (πιθανό να είχαν τίτλο ευγένειας, αλλά στη Βενετία). Ο θυρεός έχει το ελληνικό Λ, χωρίς αστέρια. Αυτό, εάν αληθεύει για την Κρήτη, αφήνει ανοικτό το θέμα της ιδιοκτησίας και κατά συνέπεια του ονόματος της βίλας από την οικογένεια Τριβιζάν.

ΒΙΛΑ ΡΟΔΩΠΟΥ

Τα προικοσύμφωνα αναφέρουν ότι οι δύο οικογένειες, η οικογένεια Μεγκάνο και η οικογένεια Πολλάνι, έχουν ιδιοκτησίες στην περιοχή των Ροδοπού και επίσης συμπεθέριαζαν. Άρα πιθανόν η βίλα να ανήκει σε μία από τις δύο ή και στις δύο οικογένειες.

Κλείνοντας, πρέπει να εκφράσουμε το θαυμασμό μας για το τεράστιο έργο που μας άφησαν ο G. Gerola και η Κ. Φατούρου-Ησυχάκη. Χρειάστηκε το μυαλό, η ευαισθησία και η γνώση τους, για να αποκαλύψουν το μυστικό που έκρυβαν τόσα χρόνια αυτές οι πέτρες.

Χρειάζεται όμως και η ευαισθησία της ελληνικής πολιτείας, για να απαλλοτριωθεί το κτίριο της Ρετόντας και οι γύρω χώροι, για να αναστηλωθεί και να ολοκληρωθεί το κτίριο, από το σημείο που το άφησαν οι τεχνίτες τον Αύγουστο του 1645.

Η ιστορία αυτή είναι τραγικότερη από εκείνη που είχε το γεφύρι της Άρτας. Γιατί στην ιστορία της Άρτας υπήρξε μια δικαίωση. Στις Καλάθενες η ιστορία παραμένει παρούσα, τραγική, γνήσια και δίχως δικαίωση. Η ενέργεια της αναστήλωσης ίσως συμβολικά να είναι ο συνδετικός κρίκος του Νέου Ελληνισμού με την Αναγέννηση, η σύνδεση που δεν έγινε ποτέ ουσιαστικά στην Ελλάδα. Και για να μας θυμίζει κάπου κάπου μερικές σελίδες τις ιστορίας μας

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΝΕΤΙΚΩΝ ΕΠΑΥΛΕΩΝ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ,ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

ΠΗΓΗ.ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

ΚΑΛΗ ΛΑΜΠΡΗ

2011-04-23T05:28:00.006+03:00

ΚΑΛΗ ΛΑΜΠΡΗ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ

ΟΛΟΙ ΜΑΣ .ΥΓΕΙΑ-ΚΑΘΑΡΟ ΝΟΥ-ΣΥΜΠΟΝΙΑ -ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ-ΚΙ ΑΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.